«Και το τραγούδι ρόλος είναι»

Τη μια σκηνοθετεί στο Εθνικό Θέατρο. Την άλλη τραγουδάει στο «Μετρό». Η Μάρθα Φριντζήλαπου ξεκίνησε από εναλλακτικούς χώρουςαποδεικνύει ότι είναι των μεγάλων αποστάσεων.
Και στο θέατρο και στο τραγούδι
Είναι η εξαιρετική γυναικεία φωνή που μας σύστησε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στα λάιβ του, η γήινη φωνή που έδινε ιδιαίτερο άρωμα στα παραδοσιακά τραγούδια. Η ίδια όμως αισθάνεται περισσότερο άνθρωπος του θεάτρου. Ίσως γιατί το θέατρο είναι ο χώρος στον οποίο η Μάρθα Φριντζήλα έδωσε συνειδητά την ψυχή της, επιμένοντας σε ένα όραμα που θυμίζει την όρεξη και την αγνότητα του ερασιτέχνη και ταυτόχρονα την επιμονή του δρομέα μεγάλων αποστάσεων. «Είμαι από το ΄93 στον χώρο» λέει «κι έχω κάνει 12 παραστάσεις, αλλά σε εναλλακτικούς χώρους. Φέτος είναι οι πρώτες σκηνοθεσίες μου στο “επίσημο” θέατρο».

Τέσσερα έργα θα έχουν (μέχρι τον Μάιο) τη δική της υπογραφή στο… επίσημο θέατρο, αλλά το «ρεπερτόριο» είναι ανεξάντλητο, η φόρα μεγάλη κι έτσι στον ελεύθερο χρόνο της «περνάει» κι από το «Μετρό» (τις Τετάρτες) μαζί με το γκρουπ της (Τhe Koubara Ρroject). Εντός ολίγου μάλιστα θα έχουμε στα χέρια μας τον δεύτερο δίσκο τους.

ΙΝFΟ

Μάρθα Φριντζήλα, «Τhe Κubara Ρroject», Τετάρτες στο «Μετρό» (Γκύζη και Κάλβου 83, τηλ. 210-
6461.980)

Σφικτό το πρόγραμμά σας φέτος. Εξαντλητικό.
Προσωπική ζωή πότε προλαβαίνετε να έχετε;

«Μη νομίζετε ότι είμαι κανένας ποντικός των σκοτεινών αιθουσών που συνέχεια ψάχνει. Απλώς ζω μέσα στο θέατρο και τη μουσική. Και το τραγούδι για μένα είναι μια διέξοδος, ένα διάλειμμα απ΄ όλη την σκέψη του θεάτρου. Φυσικά προλαβαίνω κι έχω προσωπική ζωή- με τον άντρα μου συνεργαζόμαστε, είναι μουσικός. Κι όλοι μας οι φίλοι είναι απ΄ αυτό τον χώρο. Το τραγούδι είναι επάγγελμα και χόμπι μαζί».

Μοιάζει ιδανική κατάσταση αυτό που ζείτε…

«Νομίζω ότι είναι κοντά στο ιδανικό. Να κάνεις αυτό που έχεις επιλέξει, με τον τρόπο που θέλεις, να βιοπορίζεσαι απ΄ αυτό και να συνεργάζεσαι με φίλους, ανθρώπους που εκτιμάς».

Τι πήρατε από τη συνεργασία με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου;

«Πάρα πολλά. Κατ΄ αρχήν, θάρρος γι΄ αυτό που κάνω. Γι΄ αυτό που είμαι. Στο θέατρο, ακόμη και σε παραστάσεις που χρειαζόταν να τραγουδήσω, είχα το άλλοθι του ρόλου. Όταν βγαίνεις όμως με τ΄ όνομά σου και βγαίνεις σε ένα μεγάλο κοινό, κάνεις τη δική σου ερμηνεία πάνω στο τραγούδι. Έπειτα, η τακτική έκθεση σε βελτιώνει. Και μαθαίνεις και πράγματα για τη συνεργασία με τους μουσικούς. Μια παρέα ήμασταν όλοι- όπως τώρα στο Κubara Ρroject. Ο άντρας μου, ο κουμπάρος μας, οι φίλοι μας…». Στο θέατρο ζείτε διάφορες πτυχές του εαυτού σας παίζοντας ρόλους κι αυτό είναι σίγουρα ενδιαφέρον και γοητευτικό. Το τραγούδι τι σας προσφέρει;

«Εξελίσσομαι ως άνθρωπος- και με το τραγούδι. Συναντάς πράγματα, ακούς τον εαυτό σου να λέει λόγια. Ρόλοι είναι κι αυτοί. Το τραγούδι προσφέρει απίστευτες εμπειρίες».


Τέσσερις παραστάσεις και βαριετέ

Ο θεατρικός χάρτης της Αθήνας θα έχει σε τέσσερα σημεία την υπογραφή της Μάρθας Φριντζήλα: τον Μάιο θα ανεβάσει τον «Αίαντα» του Σοφοκλή στο Εθνικό Θέατρο, ενώ ήδη παίζονται σε δική της σκηνοθεσία «Το τυφλό σημείο» του Γιάννη Μαυριτσάκη, η «Κατερίνα Ισμαήλοβα» και η «Αραβική νύχτα». Ο προσωπικός της χάρτης όμως δεν εξαντλείται στο σανίδι. Έχει ανάγκη και από πάλκο. Από τα μέσα Φεβρουαρίου η ίδια και το γκρουπ της- Τhe Κubara Ρroject- ενώνουν διάφορες μουσικές σε ένα μουσικοθεατρικό βαριετέ που θα περιλαμβάνει από Βαμβακάρη μέχρι Σινάτρα και κάθε Τετάρτη περιμένουν τους φίλους τους στη μουσική σκηνή «Μετρό»
Θέατρο με σόμπες και τσάι

Πόσο εύκολο είναι να κρατηθεί κανείς τόσα χρόνια εκτός θεατρικού κέντρου;
«Για μένα ήταν εύκολο- εκτός από τις οικονομικές δυσκολίες. Ποτέ δεν σκέφτηκα “τι θα κάνω, γαμώτο, που είμαι στην αφάνεια”. Και τώρα θα εξακολουθήσω να κινούμαι και να δουλεύω με τον ίδιο τρόπο. Από το ΄96 είχαμε φτιάξει ομάδα και ανεβάζαμε παραστάσεις». Γ ια να ανεβάσει κανείς μια παράσταση χρειάζεται χώρο. Κ αι χρήματα…
«Αν θέλει κάποιος να κάνει κάτι, το κάνει. Το ίδιο λέω και στα παιδιά- γιατί τώρα διδάσκω και στη Σχολή του Εθνικού. Μην περιμένετε ιδανικές συνθήκες για να ξεκινήσετε. Πηγαίνετε και παίξτε στις πλατείες, στα μπαρ. Εμείς νοικιάζαμε έναν χώρο στον Κεραμεικό, ένα παλιό συνεργείο ήταν και τον χειμώνα ζεσταινόμαστε με σόμπες. Στο κοινό μοιράζαμε φλις και ζεστό τσάι. Τσαγιέρες είχαμε πολλές…». Λιγάκι ρομαντικό ακούγεται αυτό…
«Καθόλου ρομαντικό. Πραγματικό είναι. Κι ευτυχώς οι εναλλακτικοί χώροι πληθαίνουν- και θα πληθαίνουν όλο και περισσότερο. Άμα θέλεις να κάνεις θέατρο και όχι καριέρα, βρίσκεις λύσεις».