Τα πρεσβυωπικά ματογυάλια της ηλικίας μας

Αν η φανταστική λογοτεχνία του περασμένου αιώνα επέτρεπε την αναφορά σε θέματα ταμπού, σήμερα που κάθε κοινωνική λογοκρισία έχει φτάσει στην ασυδοσία, τι τρέπει νεώτερους συγγραφείς σε φαντασίες και ψευδαισθήσεις; Είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση των νέων για τον κόσμο που τους παραδίδουμε ώστε τους αναγκάζει να στραφούν σε κόσμους της φαντασίας; Και τι ρόλο παίζουν οι αλλοιώσεις της πραγματικότητας, μέσα από τα πρεσβυωπικά ματογυάλια της ηλικίας μας;

Πριν από 40 χρόνια, όταν η χώρα περνούσε μια άλλη κρίση- χειρότερη, ηπιότερη, ποιος θα το κρίνει;- ένα τριαντάχρονος νέος, επηρεασμένος από την τραγική και συγχρόνως γελοία επιστράτευση του ΄74, μας έδωσε το Πεθαίνω σαν χώρα. Σήμερα τι;

Έναν ολόκληρο θάνατο πώς θα τον περάσουμε; ρωτά ο Λεοντάρης.

Με τη μαγεία του φανταστικού;