ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΕΝΩΝΟΝΤΑΙ

Με Το καπρίτσιο της κυρίας Ν. η Μαρία Φακίνου κάνει την εμφάνισή της στο λογοτεχνικό προσκήνιο με ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα.

Κατά το οπισθόφυλλο του βιβλίου της, η Φακίνου έχει μια προπαίδεια. Μετέφρασε ποίηση και ένα θεατρικό έργο- του Βρετανού Άντριου Κάουι, που ανέβηκε με την ομάδα Βreath of art- εφόδια διόλου ευκαταφρόνητα. Η Φακίνου και να γράφει γνωρίζει, και με ικανότητα χειρίζεται τους μύθους, και με επάρκεια στήνει ιστορίες σε περίγυρους ψευδώνυμα ρεαλιστικούς. Συνενώνει τρεις ιστορίες. Στην πρώτη ιστορία: ο διάσημος Λόρδος Ματαντόρ- μας παραπέμπει στον Μαλντορόρ του ρομαντικού Λώτρεαμόν;- αφιέρωσε τριάντα χρόνια έρευνας και επίπονης εργασίας για να σταχυολογήσει τα τελευταία λόγια ιστορικών προσωπικοτήτων πριν από τον επιθανάτιο τους ρόγχο. Μια πρωία αντιμετωπίζει έναν παράξενο επισκέπτη, τον θεό, που τον προτρέπει να συνεχίσει το έργο του το οποίο έχει προαποφασιστεί από τη γέννησή του. Γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον που τον οδήγησε να γίνει ένας σημαντικός λόγιος. Ο εγγονός του λόρδου, ο Καρλ, ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής, είναι το αντίθετο του θείου του, επιρρεπής στις γήινες απολαύσεις.

Αποτυχημένα επιρρεπής. Με τη Φάνυ, την κόρη της οικονόμου του θείου του, είχε μια αποτυχημένη, εφηβική συνεύρεση και πάρ΄ όλες τις προσπάθειές του αδυνατεί να συναντήσει σε όλη την ιστορία την ποθητή κοπέλα. Και όταν καλεί στο σπίτι του θείου του τις τρεις ερωμένες του, αυτές επιδίδονται σε μεταξύ τους ομόφυλα παιχνίδια. Η επιθυμία μένει έγκλειστη στο σώμα σαν μαρτύριο χωρίς τέλος, χωρίς οργασμό. Οι επιθυμίες στερούνται σώματος. Η επόμενη ιστορία είναι της Άννας Μπένγιαμιν, γυναίκας εργαζόμενης, καθηγήτριας γαλλικών και μόνης που θα συγκατοικήσει σε μια μονοκατοικία της οδού Γκούσταβ Μάλερ με μια γυναίκα συγγραφέα και την κόρη της. Η τρίτη ιστορία εξελίσσεται σε ένα καλοκαιρινό ξενοδοχείο με μια γυναίκα και την κόρη της.

Η σύνδεση
Οι τρεις ιστορίες συνδέονται με τους δευτερεύοντες ήρωες που μπαινοβγαίνουν από τη μια ιστορία στην άλλη. Οι εναλλαγές των αφηγήσεων είναι χαλαρές, έχουν στηθεί με τρόπο που ελάχιστα προάγει τη δράση και δεν δημιουργεί κεντρικές ανάσες. Η ιδιαίτερη πνοή της πρώτης ιστορίας γρήγορα στερείται τον ρυθμό της. Το παιχνίδι χάνεται στους αρμούς των ιστοριών.

Αν ορίσω ως σπονδυλωτό μυθιστόρημα, τα Τρία μονόπρακτα του Βαλτινού, όπου οι τρεις «άσχετες» εκ πρώτης όψεως ιστορίες πλέκονται υπόγεια και δημιουργούν ένα σύνολο συμπαγές με πολλαπλά νοήματα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η Φακίνου επιχείρησε ένα τέτοια τόλμημα χωρίς να έχει εξασφαλίσει την αναγκαία δομή που θα έκανε το αφήγημα να απογειωθεί.

Το σπονδυλωτό μυθιστόρημα δεν μπορεί να στηρίζεται σε μια, έξοχη έστω, ιδέα. Κάτι άλλο χρειάζεται για να μη μένουν εκκρεμή τα γεγονότα μέχρι το τέλος. Η Φακίνου και νέα είναι και ταλέντο διαθέτει και οξεία ρεαλιστική παρατήρηση. Εύχομαι στο δεύτερο βιβλίο της, με περισσότερη δουλειά, να αποφύγει τις αβλεψίες και ατοπίες του πρώτου. Το οφείλει κυρίως στον εαυτό της.