Ιστορίες από την Πλατεία Βάθη

Το πιο «κρίσιμο» κομμάτι είναι η «σεκάνς» με το ψωνιστήρι ανδρών.

Δεν το φοβηθήκατε; Λ.Β.: «Γι΄ αυτό επέμεινα το κομμάτι αυτό να έχει δύο χορογραφίες- μία στην αρχή και μία στη μέση. Αυτά που δεν μπορούμε να τα πούμε με λόγια, να τα πούμε με το σώμα».

Κ.Ρ.: «Όχι, δεν το φοβήθηκα. Περνάω καθημερινά, γιατί εκεί είναι η σχολή μου, από την Πλατεία Βάθη και βλέπω αγόρια- Πακιστανούς, Ινδούς, Ρώσους, Βούλγαρους…- που μπορεί και να είναι και στα δεκατέσσερα να περιμένουν στο πεζοδρόμιο και σκέφτομαι: “Πώς νιώθουν τα παιδιά αυτά;”. Πιστεύω πως έπρεπε να υπάρχει στην παράσταση η σκηνή αυτή, γιατί είναι ένα κομμάτι από την κοινωνία μας. Και γιατί πίσω από τα κορμιά αυτά που είναι αναγκασμένα να αφήνουν να τα αγγίζουν για λεφτά κρύβονται ιστορίες…». Λ.Β.: «Αυτή η ιστορία είναι δική μου ιστορία. Αληθινή ιστορία. Και δεν φοβάμαι να το πω. Μια ιστορία είτε από την Πλατεία Κουμουνδούρου όπου περιμέναμε είτε από την Πλατεία Βάθη, είτε από το Πεδίον του Άρεως… Ίδιες ιστορίες όλες… Τις έχουμε ζήσει. Όταν συστήνεσαι σε έναν άνθρωπο, καλό είναι να συστήνεσαι με την αληθινή σου ταυτότητα. Έτσι θα μπορέσει να σ΄ αγαπήσει. Και επειδή στο θέατρο η σχέση σκηνής και πλατείας είναι ερωτική, για να πάει καλά η σχέση αυτή, αποφασίσαμε με τα παιδιά να βγάλουμε τη μεγαλύτερη δυνατή ειλικρίνεια. Το έργο αυτό δεν θέλαμε να είναι ένα μανιφέστο».