«Ήμασταν ρατσιστές με τους εαυτούς μας»

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΚΑΝΑΝ
ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ
ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ: «ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΕΚΑ» ΣΤΟ «ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»
Λαέρτης Βασιλείου. 34

ετών. Ελληνοαλβανός. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα προσωρινά από το 1991, μόνιμα από το 1994. Απόφοιτος της Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης των Τιράνων και της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1997). Ηθοποιός με αρκετούς, πια, ρόλους αλλά και δύο σκηνοθεσίες στο ενεργητικό του.

Δαβίδ Μαλτέζε. 31 ετών. Γεωργιανός. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1996. Σπουδές μουσικής (κιθάρα, σαξόφωνο). Τελειόφοιτος της δραματικής σχολής του «Νέου Ελληνικού Θεάτρου» του Γιώργου Αρμένη.

Κρις Ραντάνοφ. 34 ετών. Βούλγαρος. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 2001. Πολεμικές τέχνες, «πόρτα», σωματοφύλα- κας ενός πλούσιου, διευθυντής στο εργοστάσιό του στην πατρίδα του, θα πάθει ένα σοβαρό ατύχημα και θα χάσει τη δουλειά του- «μου βγήκε σε καλό», λέει. Στην Ελλάδα δούλεψε σε Goody΄s, ψήστης, πίτσα μπόι…, μέχρι να αποφασίσει να σπουδάσει θέατρο.

«Ήταν ένα όνειρο παλιό, αλλά το είχα ξεχάσει». Τελειόφοιτος της δραματικής σχολής «Ίασμος».

Ένκε(λεντ) Φεζολάρι. 26 ετών.

Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1992. «Είχα όνειρο να γίνω χορευτής. Στην Αλβανία άφησα τις σπουδές που είχα αρχίσει γιατί υπήρχαν προκαταλήψεις».

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ (2005).

info

«Ένας στους δέκα», στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου»/ Δώμα (Αντισθένους 7- Θαρύπου, Φιξ, τηλ.
210-9212.900). Εισιτήρια: 18, (Τετάρτη, Πέμπτη και φοιτητικό) 15 ευρώ.

Είναι, μαζί με μία ομάδα Ελλήνων, οι τέσσερις δημιουργοί- ο πρώτος υπογράφει τη διαμόρφωση του κειμένου και τη σκηνοθεσία και οι άλλοι τρεις παίζουντης παράστασης «Ένας στους δέκα» (ο τίτλος από την αναλογία ξένων- Ελλήνων σήμερα στην Ελλάδα), συλλογικού θεάτρου μαρτυρίας που θίγει τα προβλήματα των μεταναστών σήμερα στην Ελλάδα και που παίζεται στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» με εξαιρετικό αντίκρυσμα στο κοινό – παρατάθηκε μέχρι το τέλος της σεζόν. Μιας παράστασης που μπορεί να μην αποτελεί το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς, αλλά σίγουρα αποτελεί μία θεατρική πράξη βαθιάς αλήθειας και ουσιαστικής κοινωνικής παρέμβασης, με συγκλονιστικές στιγμές. Τους τη χρωστάμε.

Η παράσταση ήταν μια ιδέα του εξαιρετικά ευαισθητοποιημένου σε θέματα μεταναστών/ προσφύγων Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Οι τέσσερις δούλεψαν με τη Σύλβια Λιούλιου που έκανε τη δραματουργική επεξεργασία από τον Ιανουάριο καταθέτοντας μαρτυρίες τους και το κείμενο που προέκυψε ανέβηκε τον Οκτώβριο. Επιτυχία! Από την πρώτη στιγμή!

Τι κερδίσατε από την παράσταση αυτή;

Δαβίδ Μαλτέζε: «Αποδέχτηκα περισσότερο αυτό που είμαι: μετανάστης. Πριν αρχίσουμε πρόβες ήμουν ρατσιστής με τον εαυτό μου. Αισθανόμουν άσχημα, προσπαθούσα να κρύψω τι είμαι. Αν γνώριζα μια κοπέλα, δεν έλεγα ψέματα αλλά απέφευγα να το πω από την αρχή. Παρακαλούσα στις πρόβες τον Λαέρτη να μην εμφανιζόμαστε με τα ονόματά μας, να μην είμαι στη σκηνή ο Δαβίδ, αλλά εκείνος επέμενε. Τελικά αυτό αποδείχτηκε για μένα λυτρωτικό. Μέσα από τη συγκεκριμένη παράσταση ανακάλυψα τον εαυτό μου».

Ένκελεντ Φεζολάρι: «Στην αρχή ήμουν πολύ καχύποπτος: “Ποιοι είναι αυτοί δίπλα μου; Τι θα γίνει; Κι αυτός ο Λαέρτης τι ρόλο παίζει;”. Αυτός, όμως, ο Λαέρτης μας έκανε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Η δουλειά στήθηκε πραγματικά με πολλή αγάπη. Προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε ο καθένας τα κόμπλεξ του και… όλα τα χαρτιά εδώ. Πάρ΄ τα! Ήταν πλούτος αυτή η διαδικασία. Λες: “Να γιατί κάνω θέατρο!”».

Κρις Ραντάνοφ: «Εγώ ανοίχτηκα πιο εύκολα στους αυτοσχεδιασμούς γιατί ήμουν ήδη φίλος με τον Λαέρτη. Το σημαντικό για μένα ήταν που έγινα ειλικρινής με τον εαυτό μου. Και που παραδέχτηκα πως ήμουνα και ο ίδιος ρατσιστής. Γιατί νόμιζα πως, ως Βούλγαρος, είμαι ανώτερος από έναν Πακιστανό, έναν Αλβανό…Έλεγα: “Εμείς είχαμε ιστορία…” κι όλα αυτά τα χαζά που λέμε…».

Λαέρτης Βασιλείου: «Προσπάθησα να ανακαλύψουμε την ταυτότητά μας. Έπειτα από τόσα χρόνια στην Ελλάδα, η διαδικασία να πρέπει να απαντάς κάθε τόσο, όταν συστήνεσαι, στην ερώτηση “από πού είσαι;”, αλλά και όταν γυρίζεις στην πατρίδα σου να βλέπεις πόσο διαφορετικοί είναι οι συνομήλικοί σου που έμειναν εκεί, σου τρώει τα σωθικά. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και λες: “Τι είμαι, τελικά;”. Στην παράσταση αυτή προσπαθήσαμε πρώτα να εκτεθούμε εμείς και μετά να πούμε τι μας ενοχλεί εδώ- στις επαφές με την Πολιτεία, στις κοινωνικές συνευρέσεις, στις ερωτικές… Και όλα αυτά να γίνουν σαν πάρτι. Με πολύ χιούμορ, με πολλή μουσική… Έχει δίκιο πάντως ο Ένκε όταν λέει πως θα ήθελε να ξαναζήσει την περίοδο των προβών. Παρ΄ ότι έχουμε περάσει από σαράντα κύματα. Παρ΄ ότι έχουμε σταματήσει τις πρόβες από τα κλάματα, παρ΄ ότι έχει αφήσει πρόβα ο Κρις και έχει φύγει λέγοντας “δεν μπορώ να το κάνω αυτό”…».

Κ.Ρ.: «Εγώ που ήμουν σκληρό καρύδι υποτίθεται και δεν έκλαιγα ποτέ…».

ΥΓ: Δεν είναι πολλές οι στιγμές που νιώθει κανείς στη δουλειά του απολύτως πλήρης. Η κουβέντα με τα παιδιά του «Ένας στους δέκα» και η μεταφορά της στο χαρτί ήταν ίσως η πληρέστερη για μένα, τα χρόνια αυτά στη δημοσιογραφία, που πάνε να γίνουν είκοσι πέντε.