Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΠΑΡΝΤΕΜ

Και όσον αφορά την ευρωπαϊκή ευφορία: Ιρλανδία (Ντάνιελ Ντέι Λιούις), Αγγλία (Τίλντα Σουίντον), Ισπανία (Χαβιέ Μπαρντέμ), ακόμα και η «βρωμιάρα» η Γαλλία (Μαριόν Κοτιγιάρ) πήραν του «θείου» την παρθενιά. Δηλαδή η Ίνγκριντ Μπέργκμαν και η Γκρέτα Γκάρμπο τι ήταν;

Αμερικανίδες; Ο Μάικλ Κέιν, η Τζούλι Κρίστι, η Νικόλ Κίντμαν; Αν προσθέσω τους Άγγλους, Καναδούς, Αυστραλούς, Γερμανούς, Σουηδούς, Ούγγρους, Αυστριακούς, Γάλλους και Κινέζους που έπαιξαν και παίζουν και που σκηνοθέτησαν και σκηνοθετούν στις ΗΠΑ, τότε το μισό Χόλιγουντ ανήκει στην Ευρώπη, την Ασία και την Αυστραλία. Παράδειγμα; Το 2001, ο 39χρονος Ισπανός Χαβιέ Μπαρντέμ, υποψήφιος για το «Βefore night falls» του Αμερικανού Τζούλιαν Σνάμπελ. Α, σου λέει, παίζει τον ομοφυλόφιλο και αντικαστρικό ποιητή της Κούβας. Μπράβο το παλικάρι. Ζήτω τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Την ίδια χρονιά Χρυσή Σφαίρα ο Ισπανός για την ίδια ταινία.

Τέσσερα χρόνια αργότερα δεύτερη Χρυσή Σφαίρα για την ισπανόφωνη παραγωγή «Η θάλασσα μέσα μου» του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ.

Επομένως, γιατί φέτος να μη λάβει το Όσκαρ β΄ ρόλου, αφού καλύτερος όλων ήταν και αφού η ερμηνεία του προέρχεται από μια αμειγώς αμερικανική παραγωγή;

Ηρεμήστε. Όπως η Αμερική αλλάζει πρόεδρο και από τον «κακό» Μπους θα καταλήξει μάλλον στην «καλή» Χίλαρι, έτσι και ο θείος Όσκαρ.

Αλλάζει, ώστε τίποτα να μην αλλάξει!