Γιατί βράβευσαν τους Κόεν

Πάμε τώρα στους Κόεν. Τρεις οι μεγάλοι σταθμοί τους. Κατά σειρά: «Μπάρτον Φινκ» (1991) όπου από τον θείο Όσκαρ λαμβάνουν τρεις υποψηφιότητες αλλά στο τέλος τα πέντε δάχτυλα της ανοικτής παλάμης. Πέντε χρόνια αργότερα, το «Φάργκο» το οποίο κερδίζει δύο Όσκαρ (β΄ γυναικείου ρόλου και σεναρίου)

μαζί με πέντε ακόμα υποψηφιότητες, ανάμεσα σ΄ αυτές και best picture. Και το 1998 το αλησμόνητο «Ο μεγάλος Λεμπόφσκι» με Όσκαρ το μεγάλο τίποτα.

Επί της ουσίας τώρα. Αφού πρώτα τα τελευταία χρόνια έκαναν στροφή στην εμπορική κομεντί (ας πούμε «Αβάσταχτη γοητεία» με Τζορτζ Κλούνι και Κάθριν Ζέτα Τζόουνς), αφού δηλαδή καθιερώθηκαν στο ευρύτερο κοινό, τώρα επιστρέφουν στον παλιό καλό, σκοτεινό, καιρό. Όμως, ύστερα από δύο φορές που είδα την ταινία, ένα το κρατούμενο το μοναδικό: Επί δύο ώρες ένας ψυχοπαθής δολοφόνος με όνομα Άντον Σίγκουρχ (Χαβιέ Μπαρντέμ) που παραπέμπει σε κάτι βαλκανικό, ρωσικό ή κάτι τέτοιο, σκοτώνει οτιδήποτε ζωντανό κινείται εντός του οπτικού του πεδίου. Το επιμύθιο κατανοητό. Ολόκληρη Αμερική, όμηρος ενός κτήνους. Όχι εξωγήινου και μεταφυσικού, αλλά εντελώς ζωντανού και υπαρκτού. Επομένως;

Δεν είμαι της θεωρίας της συνωμοσίας. Αλλά βάζω στοίχημα πως τρία πράγματα μέτρησαν σ΄ αυτήν την ψηφοφορία. Πρώτα η επετηρίδα. Πέρυσι ο θείος Όσκαρ με καθυστέρηση τριάντα ετών, ανακάλυψε τον μέτριο Σκορσέζε του «Πληροφοριοδότη». Φέτος, με καθυστέρηση 24 ετών (από το «Βlood Simple», την πρώτη τους ταινία) ανακάλυψε τους Κόεν.

Γιούπι! Άντε, το 2020 θα ανακαλύψει και τον Πολ Τόμας Άντερσον. Δεύτερον, το εβραϊκό λόμπι. Μακριά από εμένα κάθε προκατάληψη και ρατσιστική αντίληψη.

Όμως, διάολε, τόσες συμπτώσεις δεν μπορεί να είναι απλώς συμπτώσεις. Και τρίτον, η πολιτική. Δηλαδή τι; Να βραβεύσει ο θείος Όσκαρ μια ιστορία που γκρεμίζει την πετρελαϊκή θεία πεμπτουσία; Ποτέ!