Στο μυαλό του θείου Όσκαρ

ΛΑΘΟΣ ΟΛΑ. ΠΡΩΤΟΝ, Η ΤΑΙΝΙΑ
ΤΩΝ ΚΟΕΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥΣ. ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΕ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΟΣΚΑΡ ΞΑΦΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ. ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΝ, Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ «ΠΛΕΜΠΑ», ΧΑΩΔΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΕΡΗ!
 ΗΟικονομία η βάση, το εφαλτήριο και η απόλυτη, για το Χόλιγουντ, αξία. Μην ακούω κουταμάρες. Ο θείος Όσκαρ πάντα βράβευε και πάντα θα βραβεύει ταινίες με «δημοκρατικό» περιεχόμενο, μεγάλα ονόματα και με καλά ταμειακά αποτελέσματα. Δεν καταλαβαίνει Χριστό από πρωτοπορία, νέα γραφή, ριζοσπαστική πολιτική και αισθητική ταραχή. Παράδειγμα; Κατεβάστε από το Διαδίκτυο όλες τις βραβευμένες ταινίες. Ο Όρσον Γουέλς, μόλις 26 το 1941, με το «Citizen Κane», που άπαντες εκ των υστέρων τον έχουν εικόνισμα, πήρε μια μούντζα. Απλώς, έτσι σαν φιλοδώρημα, του πέταξε το Όσκαρ σεναρίου. Ούτε ταινία του Χίτσκοκ είχε την τιμή να συναντηθεί με τον «θείο». Μπα, σου λέει. Αυτά που κάνει είναι για ποπ κορν.

Όποιος βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα από τη φετινή τελετή θα υποστεί πλάνη τρανταχτή. Το εξηγώ. Τα τελευταία δύο χρόνια, με τη στροφή μιας μικρής ομάδας ελίτ προς την πολιτική και την σοβαρή ταινία, παρατηρήθηκε- ταυτόχρονα- το φαινόμενο κάμψης των λεγόμενων «εμπορικών» χαρτιών. Ο λόγος; Η κόπωση, η ανακύκλωση, η επανάληψη. Θεματολογίας και βίας. Ακόμα, η πτώση των ηλικιών ακολουθεί μια διαρκή κατιούσα πορεία. Τα μισά και πλέον εισιτήρια προέρχονται από τις παιδικές, τα κινούμενα σχέδια και τις κωμωδίες. Δηλαδή, κυρίως πιτσιρικαρία η πελατεία. Δηλαδή just entertainment. Απλώς ψυχαγωγία, ενίοτε καφενείο. Ακόμα (γιατί οι λόγοι είναι πολλοί), με την παγκοσμιοποίηση και τη διεύρυνση των αγορών, το αμερικανικό σινεμά στοχεύει στον θεατή και του τελευταίου χωριού της Αφρικής. Απόδειξη; Όλες οι major (μεγαθήρια) δημιούργησαν θυγατρικές εταιρείες για καλλιτεχνικές ταινίες. Τι είναι αυτό; Πρώτον, με αυτό το «καλλιτεχνικό» προϊόν διεισδύουν στο απαιτητικό ευρωπαϊκό και ασιατικό κοινό. Όχι, θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια να βλέπουν να αλωνίζουν Γάλλοι, Δανοί και Γερμανοί. Και έτσι – δεύτερο- με την ετικέτα «“καλλιτεχνική” ταινία», εξασφαλίζουν «προϊόντα» με χαμηλότερες αμοιβές και μικρότερο κόστος. Απόδειξη; Το «Θα χυθεί αίμα» κόστισε το 1/4 από ένα blockbuster.

Το αποτέλεσμα είναι αποτυπωμένο στα Όσκαρ. Μοναδική αμειγώς «ψυχαγωγική» ταινία, το «Juno». Μια τρισχαριτωμένη κομεντί με εισπράξεις που σχεδόν αγγίζουν το σύνολο των τεσσάρων άλλων υποψηφίων! Με έναν λόγο, η «γέφυρα» που συνδέει το εμπορικό με το καλλιτεχνικό (όπως ακριβώς το αντιλαμβάνεται ο θείος Όσκαρ) έχει γκρεμιστεί. Δηλαδή τι να βραβεύσουν; Το «Τζον Ράμπο» του Σταλόνε; Από τη στιγμή λοιπόν που μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην ελίτ και την εμπορική «πλέμπα» και από τη στιγμή που οι εταιρείες πριμοδοτούν τις «καλλιτεχνικές» θυγατρικές τους ετικέτες, ήταν φυσικό στον στίβο του ανταγωνισμού να βρεθούν μερικά από τα πρωτοκλασάτα ονόματα του american cinema. Τα χρηματικά αποτελέσματα αυτών των ταινιών- εντός της Αμερικής- χαμηλά, αλλά αθροιζόμενα με τα δολάρια από την αλλοδαπή, ισοδυναμούν με έναν σκασμό λεφτά. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.