«ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ»

Στον επόμενο διάλογο, χαρακτηριστικό των δύο χαρακτήρων,ο Τσέλνερ αποκαλύπτει στον Καμίνσκι (προκειμένου να του αποσπάσει πιπεράτες περιγραφές) ότι η πρώτη του και μεγαλύτερη αγάπη δεν έχει πεθάνει,όπως του έχουν πει,αλλά ζει:

«Σας είπα ότι ζει».

«Ποιος;».

«Η Τερέζ. Είναι χήρα, και ζει. Στα βόρεια, στη θάλασσα. Έχω τη διεύθυνσή της».

Δεν απάντησε. Σήκωσε αργά το ένα χέρι, έτριψε το μέτωπο, το άφησε και πάλι να πέσει. (…)

«Ο Ντομινίκ σας είχε πει ότι είχε πεθάνει. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα».

«Ψέματα», είπε σιγανά. Το στήθος του ανεβοκατέβαινε, ανησύχησα για την καρδιά του. (…)

«Σε λίγο καιρό θα την συναντήσω», είπα.

«Μπορώ να την ρωτήσω ό,τι θέλετε. Πρέπει μονάχα να μου πείτε τι είχε γίνει τότε».

«Ποιος νομίζετε ότι είστε;».

«Δεν θέλετε να μάθετε την αλήθεια;».

Φάνηκε να το σκέφτεται. Τώρα τον είχα εγώ στο χέρι. Άλλος ένας που είχε υποτιμήσει τον Σεμπάστιαν Τσέλνερ! Δεν μπορούσα να κάτσω στην θέση μου από την αγωνία, πήγα στο παράθυρο και κρυφοκοίταξα μέσα από τις γρίλιες. (…) «Την επόμενη εβδομάδα θα πάω στο σπίτι της», είπα, «τότε θα μπορέσω να την ρωτήσω…».

«Δεν μπαίνω σε αεροπλάνα», είπε.

«Μα όχι», είπα καθησυχαστικά. Ήταν πολύ ταραγμένος. «Είστε στο σπίτι σας. Όλα εντάξει!». «Τα φάρμακα είναι δίπλα από το κρεβάτι».

«Υπέροχα».

«Είστε και ηλίθιος», είπε ήρεμα. «Στην βαλίτσα να τα βάλετε».

Τον κοίταξα με γουρλωμένα μάτια. «Στην βαλίτσα;».

«Φύγαμε».