Επιφυλλίδα

Η σιωπή του κ. Ιερώνυμου

Το ενδιαφέρον μου γι΄ αυτόν δεν είναι ούτε όψιμο ούτε ευκαιριακό. Η στήλη έχει ασχοληθεί με την προσωπική του περιπέτεια σε καιρούς ανύποπτους (βλ. «ΤΑ ΝΕΑ» 28-6-2000). Ας μου επιτραπεί λοιπόν να πω μιαδυο κουβέντες για τον άνθρωπο, άλλωστε η σημερινή μου αναφορά εστιάζει στη σιωπή του.

Παρ΄ ότι είναι νωρίς ακόμα να βγάλει κάποιος συμπεράσματα (« αρχή άνδρα δείκνυσι», τώρα και πάντα), τα σημάδια είναι φανερά. Κι αυτό που κάνει έναν απλό παρατηρητή να ευελπιστεί για τη συνέχεια είναι το γεγονός ότι ο κ. Ιερώνυμος έχει δείξει ότι ξέρει να σιωπά. Φαίνεται ότι διαθέτει αυτό το σπάνιο χάρισμα: να αντιμετωπίζει τη συκοφαντία και τον δόλομε σοφή νηφαλιότητα· να βιώνει την οδυνηρή δοκιμασία, σιωπώντας αξιοπρεπώς και περιμένοντας αθόρυβα την έκβαση.

Πόσο λησμονημένη συμπεριφορά, πόσο αρχοντική, δηλωτική μιας εσωτερικής ποιότητας ανθρώπου· με ισορροπίες που προέρχονται, φαντάζομαι, από μια πνευματικότητα και βαθύτερα ερείσματα.

Δεν είναι ευοίωνο αυτό; δεν είναι έξω από τον καιρό μας και τις άγριες πρακτικές της εξουσίας; Είναι και παραείναι.

Συνηθισμένοι όλοι μας με τα πρόσωπα του δημόσιου βίου που δεν αφήνουνε να πέσει κάτω η παραμικρή κουβέντα, την αρπάζουνε και τη γυρίζουνε διπλή τριπλή στα μούτρα τού αντιπάλου τους· γαλουχημένοι όλοι με μισαλλόδοξα κηρύγματα ιεραρχών ή μεεπινοημέναφληναφήματα λαλίστατων πολιτικών- πλην άλαλων, όταν πρέπει ναομολογήσουν τις αλήθειες καθαρά, και τότε τις βάζουν στα αρχεία-, όμως στη δική του στάση διακρίνεις μία συμπεριφορά αλλιώτικη κι αναθαρρείς.

Επιτέλους, λες, να κι ένας άνθρωπος που προασπίζει την προσωπική του αξιοπρέπεια με σημαίνουσα σιωπή. Και που εξακολουθεί, παρ΄ όλ΄ αυτά, να συμπεριφέρεται ανθρώπινα προς τους «αδελφούς» τού ελέους, τους ανελέητους κι αδίστακτους (συμπεριλαμβανομένου και ενός Αχαιού, όπως άκουσα, πολιτικού· άραγε, σωστά πηγαίνει το μυαλό μου στον ιντριγκαδόρο Μετερνίχο; Γ ια όλα τον έχω ικανό).

Και παρ΄ όλ΄ αυτά, ενώ θα περίμενες κατά τα ειωθότα να πανηγυρίζει νικητής και τροπαιούχος, ο κ. Ιερώνυμος εμφανίστηκε με τόνους χαμηλούς και ύφος πειστικά απλό: ταιριαστό, πιστεύω, στην ιδιοσυγκρασία του. Συγκρατημένος και στα λόγια, και στην έκφραση των αισθημάτων του, και κατ΄ ακολουθία στις ενέργειές του. (Μακάρι να βλέπω καθαρά και να μη με ξεγελούν τα μάτια μου).

Κι εκεί, λοιπόν, που μέχρι τώρα πάμπολλοι ταγοί, πολιτικοί και εκκλησιαστικοί, σου προκαλούσαν την αποστροφή, αίφνης με την παρουσία του παίρνεις βαθιά ανάσα. Διακρίνεις μία χαραμάδα, μια ρωγμή στις (κατασκευασμένες κι έωλες) μιντιακές περσόνες και αισιοδοξείς.

Φαίνεται πως όλοι έχουμε ανάγκη τον λιτό και καίριο λόγο. Και ψάχνουμε στα πρόσωπα του δημόσιου βίου τη γνήσια συμπεριφορά. Αναζητάμε αντιστοιχίες ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη τους. Γιατί περισσότερο κι απ΄ τις απόψεις και τις θέσεις τους, σέβεται κανείς την εν γένει συμπεριφορά τους και τιμά τη στάση τους.

Κι απ΄ αυτούς που πάνε κι έρχονται στα διάφορα αξιώματα, ελάχιστοι είναι εκείνοι που σε κάνουν να ελπίζεις σε κάτι ουσιαστικό, σου εμπνέουν την εμπιστοσύνη και σου ενισχύουν την πεποίθηση ότι δεν ευτελίστηκαν ακόμα όλα.

Γι΄ αυτό είναι ευοίωνη η παρουσία του κ. Ιερώνυμου.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας