Δίκτυο

Άνθρωποι του βιβλίου κατά Πανεπιστημίων

Αγωγές αρχίζει να καταθέτει ο ΟΣΔΕΛ κατά ελληνικών Πανεπιστημίων. Όπως υποστηρίζουν οι διοικούντες τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ), τριετείς προσπάθειες συνεννόησης με τους πρυτάνεις απέβησαν άκαρπες (στις περισσότερες περιπτώσεις δεν απαντούσαν στις επιστολές και δεν έβγαιναν στο τηλέφωνο, λένε) οπότε καταφεύγουν στη Δικαιοσύνη. Ο ΟΣΔΕΛ είναι για το βιβλίο ό,τι η ΑΕΠΙ για το τραγούδι. Ιδρύθηκε πριν από μερικά χρόνια και σήμερα έχει πρόεδρο τον Δημήτρη Παντελέσκο (Εκδ. Libro), γραμματέα τον συγγραφέα Θωμά Σκάσση και διευθυντή τον Άρη Πετρόπουλο. Από τις έρευνές του στους πανεπιστημιακούς χώρους έχει προκύψει ότι «πραγματοποιείται ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή προστατευόμενων έργων του Λόγου τόσο από τους φοιτητές όσο και από το διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων», όπως και ότι «για τη φωτοτυπική αναπαραγωγή αναπτύσσεται οικονομική δραστηριότητα αφού οι φοιτητές καταβάλλουν αντίτιμο για τις φωτοτυπίες που βγάζουν, αντίτιμο από το οποίο πληρώνεται η προμήθεια των μηχανημάτων, η συντήρησή τους, τα απαραίτητα αναλώσιμα και οι μόνοι οι οποίοι δεν αποζημιώνονται είναι οι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων (συγγραφείς, μεταφραστές και εκδότες)». Το θέμα είναι σοβαρό και εμπίπτει στο γενικότερο ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων στο οποίο η χώρα μας έχει επιδείξει υπερβολική καθυστέρηση. Ο ΟΣΔΕΛ- τον οποίο, λόγω ολιγόχρονης ζωής δεν τον παίρνουν όλοι ακόμη στα σοβαρά – υποστηρίζει ότι βάσει διμερών συμφωνιών έχει υποχρέωση να προασπίσει και τα δικαιώματα των ξένων δημιουργών. Όπως υποστηρίζει επίσης ότι «λύσεις υπάρχουν και εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου». Εμείς, ακόμη τις ψάχνουμε.


Λιμνούλες και άλλα… αρχαία

Δαντελωτά κτίρια, λιμνούλες- νερά «χαρακτηριστικά» του ελληνικού τοπίου(sic)- βαρκούλες με άρωμα εικονικής πραγματικότητας στην οδό Πειραιώς βρήκαν στον δρόμο τους μια ταπεινή αγροικία ρωμαϊκών χρόνων. Και μπροστά στον κίνδυνο να μην υλοποιηθεί το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού με τα πέντε μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα και στόχο την «προώθηση του ελληνικού πολιτισμού», το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο γνωμοδότησε θετικά υπέρ της διάλυσης της και της επανατοποθέτησης των ευρημάτων σε ελεύθερο χώρο. Λύση που έχει εφαρμοστεί πολλές φορές στο παρελθόν. Πόσω μάλλον που στην έκταση των 55 στρεμμάτων του πολιτιστικού πάρκου βρέθηκε και ένα βυζαντινό πατητήρι, το οποίο θα αναδειχθεί εγκιβωτισμένο δίπλα σε μια λιμνούλα. Να πείσθηκαν άραγε τα μέλη του ΚΑΣ ότι «στόχος είναι να φτιάξουμε ένα σύγχρονο μνημείο» ή «δεν αλλάζουν τα σχέδια, θα ακυρώσουμε τα κτίρια»; Βεβαίως, το υπουργείο Πολιτισμού πρέπει να είναι ευέλικτο και να διευκολύνει τη συνύπαρξη αρχαιοτήτων και σύγχρονης ζωής. Όσοι ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό όμως, δικαιολογείται να έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά;


Ο αριστοφανικός Δημητρίου

Έχει κάνει μουσική για πάνω από 70 θεατρικές παραστάσεις, πάμπολλα τηλεοπτικά σάουντρακ- όπως τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» και τον «Μεγάλο θυμό»και δισκογραφικές επιτυχίες (θυμάστε το «Μαρία με τα κίτρινα»;). Ο Βασίλης Δημητρίου είναι… γνωστός μας κι ας μη γνωρίζουμε το πρόσωπό του. Στο θέατρο όμως τον γνωρίζουν. Κι αυτήν τη φορά η συνάντηση στον «Ιανό» είχε θεατρικό περιεχόμενο: Σε δύο διπλά άλμπουμ που κυκλοφόρησε η Lyra συγκεντρώθηκε όλο το έργο του για τα θεατρικά του Αριστοφάνη από το 1993 έως το 2006. «Ο Δημητρίου», έλεγε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, «ξέρει κάθε φορά να βρίσκει τον πυρήνα στα κείμενα, γνωρίζει να διακρίνει το δραματικό στοιχείο, το περιγραφικό, το τελεστικό απ΄ το λυρικό».