«Απληροφόρητος είναι ο Έλληνας, όχι αδιάφορος»

«Εναλλακτική προοπτική για το μέλλον που μπορεί να γίνει πρόταση ζωής» έχει κάθε ταινία του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, λέει ο διευθυντής του
O Δημήτρης Εϊπίδης, η ψυχή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ο άνθρωπος που πριν από 10 χρόνια το «γέννησε», δικαίως περηφανεύεται αν σκεφθεί κανείς ότι το 1998 οι θεατές του πρώτου φεστιβάλ ήταν γύρω στις 8.000 και πέρυσι έφτασαν τις 36.000!

Η δεκαετής δουλειά που έχει γίνει δείχνει- στη χώρα μας όπως και διεθνώς- την ανοδική πορεία του ντοκιμαντέρ και «αποδεικνύει ότι είναι μια μορφή τέχνης που εξελίσσεται γρήγορα καθώς περιέχει τη δημοσιογραφική έρευνα, την κινηματογραφική τέχνη και την ψυχαγωγία» κατά τον Δημήτρη Εϊπίδη, ενώ «οι εναλλακτικές λύσεις που προσφέρει η νέα τεχνολογία- ψηφιακές κάμερες- το απελευθερώνουν και οικονομικά αλλά και ιδεολογικά, καθώς ο κάθε δημιουργός μπορεί όλο και περισσότερο να περνάει στις ταινίες του τις προσωπικές του απόψεις».

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ τι διαφορετικό προσφέρει;

Τα πάντα. Μια άλλη μορφή ψυχαγωγίας και ενημέρωσης. Ένας νέος θεατής που ενδιαφέρεται, που ανησυχεί για τα προβλήματα του καιρού μας, μπορεί μέσα από τις ταινίες του Φεστιβάλ να σχηματίσει σφαιρική γνώμη χωρίς αυτή να επηρεάζεται από τα γνωστά «κέντρα αποφάσεων» που ρίχνουν γραμμή για το προς τα πού θα «κοιτάζει» το πρόβλημα που θίγει ένα ντοκιμαντέρ.

«Ο ρόλος ενός φεστιβάλ είναι να προηγείται του κοινού ενδιαφέροντος και να προτείνει το μέλλον»

Το ελληνικό ντοκιμαντέρ πού βρίσκεται;

Αυξάνεται σε όγκο αλλά και ποιότητα. Πολλά είναι εφάμιλλα των ξένων. Αυτό μας το λένε οι ξένοι κινηματογραφιστές και παραγωγοί που έρχονται κάθε χρόνο στο Φεστιβάλ και αγοράζουν πολλά ελληνικά ντοκιμαντέρ για κανάλια και άλλου είδους εκμετάλλευση. Απλώς το ελληνικό ντοκιμαντέρ χρειάζεται να γίνει πιο τολμηρό, να ασχολείται με καυτά, σύγχρονα θέματα της ελληνικής – και μη- πραγματικότητας του σημερινού κόσμου. Να μη μένει σε γραφικά ή φολκλόρ θέματα- Αναστενάρια, τοπικά ήθη και έθιμα- αλλά να πάλλεται από μαχητικότητα και αγωνία. Π.χ., δεν έχω δει ντοκιμαντέρ για τα παιδιά των φαναριών, τη δράση της 17 Νοέμβρη πριν φτάσει η υπόθεσή της στην Αστυνομία, τις φωτιές του καλοκαιριού.

Το φετινό 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «απλώνεται, μεγαλώνει, γίνεται πιο πολυμορφικό, περισσότερο προσδιοριστικό των εναλλακτικών θέσεων που διαμορφώνονται στο παγκόσμιο κίνημα του ντοκιμαντέρ που θέλει να είναι παρόν στα προβλήματα του καιρού μας- οικολογικά θέματα, πρόσφυγες, πολιτικές και κοινωνικές μειονότητες των κοινωνιών», κατά τον διευθυντή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Δη

ΙΝFΟ

6o Φεστιβάλ Cult, 10o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, 7-16 Μαρτίου σε έξι αίθουσες:«Ολύμπιον», «Παύλος Ζάννας», «Τόνια Μαρκετάκη», «Τζον Κασσαβέτης», «Σταύρος Τορνές», «Φρίντα Λιάππα».

μήτρη Εϊπίδη. Ένας άνθρωπος που όλο τον χρόνο «ζει για το Φεστιβάλ», ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο για να ανακαλύψει ταινίες στα φεστιβάλ Βερολίνου, Καννών, Κάρλοβι Βάρι, Λοκάρνο, αλλά και στο Τορόντο και στο Ρέικιαβικ όπου είναι σύμβουλος προγράμματος των καταξιωμένων φεστιβάλ ντοκιμαντέρ.

Χρόνια λένε ότι ο Έλληνας δεν αγαπάει το περιβάλλον. Έχει αλλάξει κάτι;

Απληροφόρητος και όχι αδιάφορος είναι ο Έλληνας. Νομίζω ότι αγαπά τον τόπο του, το περιβάλλον.

Φέτος στο Φεστιβάλ έχουμε ειδική οικολογική ενότητα και από τις φωτιές του καλοκαιριού και μετά, όλο και περισσότερο καταλαβαίνει ότι η οικολογία και το περιβάλλον δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο, αλλά ότι από την προστασία τους εξαρτάται η ίδια η ζωή του τώρα και όχι στο μέλλον.

Τι κι αν ανέβηκε εντυπωσιακά ο αριθμός των θεατών του Φεστιβάλ. Διάφορες γραφειοκρατικές διαδικασίες κινδύνεψαν να «φάνε» τον Δημήτρη Εϊπίδη, αν ο ίδιος δεν υποχωρούσε δεχόμενος να κάνει νέα σύμβαση με διετή, αντί για τετραετή, διάρκεια και χαμηλότερη αμοιβή (39.000 ευρώ τον χρόνο εκτός από τα έξοδα για ταξίδια ανεύρεσης ταινιών).

Γ ιατί κάνατε πίσω;
Εις βάρος μου λύθηκαν οι διαφορές με το Δ.Σ. και τη διεύθυνση του Φεστιβάλ- στην πλειονότητά τους είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Υποχώρησα γιατί δεν ήμουν πρόθυμος να θυσιάσω το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, που το θεωρώ παιδί μου και έχω επενδύσει πάνω του πολλά κινηματογραφικά όνειρα, τα οποία η διοίκησή του υπονομεύει.


«Τα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ είναι απλώς πιασιάρικα»

Τα φετινά Κούλουμα, οι σινεφίλ της Θεσσαλονίκης δεν είναι ανάγκη να είναι κολλημένοι στη τηλεόραση ή να πάρουν τα…

βουνά για να τα γιορτάσουν, καθώς τη Δευτέρα 10 Μαρτίου το Φεστιβάλ θα προσφέρει λαγάνες, νηστήσιμα και χαρταετούς στους προσκεκλημένους του. Και ο Δημήτρης Εϊπίδης είναι σαφής όταν τον ρωτάμε να μας πει τους λόγους που υπάρχουν ώστε να αφήσει ένας θεατής τα ντοκιμαντέρ που προβάλλουν αρκετά κανάλια και να προτιμήσει το Φεστιβάλ: «Τα πιο πολλά από τα ντοκιμαντέρ της τηλεόρασης είναι απλοποιημένα, με πιασιάρικα θέματα εύκολης κατανάλωσης. Οι ταινίες που προβάλλονται στο Φεστιβάλ έχουν λόγο ύπαρξης και “θέση” στις απόψεις που υποστηρίζουν, έχοντας προηγηθεί σοβαρή έρευνα».

Διαμορφώνει δηλαδή συνειδήσεις το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ;

Ο ρόλος ενός φεστιβάλ είναι να προηγείται του κοινού ενδιαφέροντος και να προτείνει το μέλλον. Αυτό έκαναν οι «Νέοι ορίζοντες» του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πριν από 16 χρόνια, όταν άρχισε τη νέα καριέρα του.

Παρουσιάσαμε τότε ταινίες που τις έλεγαν «αβάν γκαρντ», «πειραματικές», αλλά τις αγκάλιασαν οι σινεφίλ που γέμιζαν ασφυκτικά τις αίθουσες του Φεστιβάλ και στη συνέχεια ανάγκασαν τους εισαγωγείς- διανομείς ταινιών στη χώρα μας να αρχίσουν να τις αγοράζουν και να τις βγάζουν στο εμπορικό κύκλωμα διανομής.