[ Δρόμοι ]

Αχ, τι ωραίος…
… που θα ήταν ο κόσμος, αν δεν υπήρχε πια αυτή η διαρκής απειλή των δικαστικών διώξεων, αν δεν υπήρχαν πια αυτές οι αφόρητες υποψίες πως καταχρώμαστε το δημόσιο χρήμα και πως σκαρώνουμε πλαστούς ισολογισμούς, αν δεν υπήρχαν πια δικαστές να μας καθίζουν στο σκαμνί για κρυφούς λογαριασμούς σε φορολογικούς παραδείσους και να μας κλείνουν στην «ψειρού» με κλεφτοκοτάδες! Αυτό το μόνιμο όνειρο των αφεντικών αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά στην Ευρώπη.

Ο καπιταλιστικός…
… παράδεισος που τους είχε υποσχεθεί ο Σαρκοζί ήδη κατασκευάζεται στη Γαλλία. «Η ποινικοποίηση του εμπορικού δικαίου μας αποτελεί ένα σοβαρό σφάλμα το οποίο επιθυμώ να επανορθώσω», είχε πει το αγαπημένο παιδί της απανταχού Δεξιάς σε ημερίδα της Ένωσης των Γάλλων Εργοδοτών Μedef το περασμένο καλοκαίρι. Ακολουθούσε τα χνάρια του Μπερλουσκόνι που, όταν ήταν πρωθυπουργός, είχε «μεταρρυθμίσει» την ιταλική Δικαιοσύνη για να αποφύγει τη δίωξη για τα σκάνδαλα της οικονομικής αυτοκρατορίας του. Όσοι φοβούνταν τα χειρότερα στη Γαλλία, ίσως να ανακουφίστηκαν. Όμως, η διαγραφή είκοσι οικονομικών αδικημάτων από τον γαλλικό ποινικό κώδικα δεν είναι παρά μόνο η αρχή για την αποποινικοποίηση ολόκληρου του εμπορικού δικαίου της χώρας.

Η ποινικοποίηση…
… του εμπορικού δικαίου επιτελεί μια σοβαρή λειτουργία, σχολιάζει η εφημερίδα «Λε Μοντ». Εμπνέει φόβο. Είναι ένα αποτρεπτικό εργαλείο. Είναι όμως και ένα εργαλείο προστασίας των φτωχών. Το συνδικάτο των δικαστών καταγγέλλει πως ο Σαρκοζί επέλεξε το στρατόπεδο των πιο αδίστακτων αφεντικών: «Την ώρα που σκληραίνει ολοένα και περισσότερο τα λόγια του και τους νόμους εναντίων των πιο αδυνάτων, δείχνει ολοένα και περισσότερη ανοχή για τους εργοδότες που παρανομούν». Οι ίδιοι οι Γάλλοι δικαστές ομολογούν ότι το οικονομικό δικαστήριο του Παρισιού έχει μετατραπεί σε έναν θίασο σκιών. Οι φάκελοι των σκανδάλων στοιβάζονται πάνω στο γραφείο τους, αλλά η παγκοσμιοποίηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων κρατάει τα χέρια τους δεμένα. Οι υποθέσεις είναι πολυπλόκαμες και ξεπερνούν τα σύνορα της χώρας. Την ώρα λοιπόν που αυτοί οι δικαστές θα περίμεναν από την κυβέρνησή τους να ζητήσει την ενίσχυση της ευρωπαϊκής δικαστικής συνεργασίας, έρχεται και τους τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια. Και μάλιστα σε μια περίοδο που χώρες τις οποίες νομίζαμε πολύ πιο ενάρετες, όπως η Γερμανία και η Βρετανία, συγκλονίζονται από μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα: τα μπαχτσίσια της Siemens, τη δωροδοκία των συνδικαλιστών της Volkswagen, τη φοροδιαφυγή του αφεντικού της Deutsche Ρost στο Λιχτενστάιν, τις μίζες της Βritish Αerospace.

Το μακρύ χέρι…
… του νόμου μάς είχαν κάνει να πιστέψουμε πως δεν θα αργούσε να φτάσει μέχρι τους φορολογικούς παραδείσους. Αντίθετα διαπιστώνουμε πως τίποτα δεν έχει αλλάξει και πως το μαύρο χρήμα ζει και βασιλεύει ακόμη. Αφού ο κόσμος των επιχειρήσεων δεν μπορεί πια να ξεπλύνει τα βρώμικα χέρια του, αποφασίζει να τα κρύψει καταργώντας τη μοναδική εξουσία που θα μπορούσε να τα δείξει: τη Δικαιοσύνη.