Έπος γραμμένο με αίμα

Δεν χρειάζεται να περιμένω μέχρι τα ξημερώματα της Δευτέρας για να μάθω την ετυμηγορία του θείου Όσκαρ. Με συνοπτικές διαδικασίες:
Καλύτερη ταινία «Θα χυθεί αίμα».
Σκηνοθεσία Πολ Τόμας Άντερσον. Ερμηνεία Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Μουσική Τζονι Γκρίνγουντ. Όταν ο αμερικανικός ρεαλισμός συναντάει το ευρωπαϊκό μυαλό, τότε αριστούργημα γραμμένο με αίμα!

Η συντριπτική πλειοψηφία παραγωγής Μade in USΑ, χαμηλά, πολύ χαμηλά, σχεδόν στον πάτο, χωρίς πρωτοτυπία και πάντα στα ίδια τα γνωστά, ασήμαντα και φτηνά. Όμως η πρωτοπορία πολύ ψηλά. Η απόσταση ανάμεσα στα πρώτα και τα δεύτερα όσο περίπου χωρίζει το ρετιρέ από τα έγκατα ενός ουρανοξύστη. Δύο κόσμοι χωριστά. Η ελίτ και η πλέμπα.

Αδιανόητο. Ενδιαμέσως το τίποτα. Πάνε, τελειώσανε οι μικρομεσαίοι. Τα αποτελέσματα είναι συντριπτικά. Μια πεντάδα, αγγλόφωνων- κυρίως αμερικανικών- παραγωγών, φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις του top 10 της χρονιάς. Κατά σειρά: «Θα χυθεί αίμα»- Εξιλέωση»- «Sweeney Τodd» – «Ταξίδι στην άγρια φύση» (γράφω παρακάτω γι΄ αυτό το πιο γνήσιο ορυκτό του Σον Πεν)- «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» (η επερχόμενη, από 6 Μαρτίου, ταινία των Κόεν). Αν κοντά σ΄ αυτά προσθέσω το ρουμάνικο «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες», καθώς και το ρώσικο «Φορτίο 200» που εξέρχεται τον Απρίλιο, τότε να τι πετιέται τη φετινή χρονιά! Όταν πριν από δέκα χρόνια έπεσα πάνω σε ένα απίστευτο ρεσιτάλ σκηνοθεσίας που έμοιαζε σαν ο φακός να χορεύει με την Πλισέτσκαγια και όταν έμαθα πως ο τύπος, που υπογράφει αυτό το αριστοτέχνημα με τον τίτλο «Βoogie Νights» (Ξέφρενες νύχτες), ήταν μόλις 27 ετών, έμεινα με το στόμα ανοικτό. Από τόσο νωρίς τόσο ψηλά; Μα τι θα κάνει στα τριάντα του; Τον «Πολίτη Κέιν»; Ναι τον «Citizen Ρlainview». Η γενιά των σημερινών εξηνταεβδομηντάρηδων καμαρώνει με τον Όρσον Ουέλς. Η γενιά των τριαντάρηδων μπορεί να καμαρώνει με τον Πολ Τόμας Άντερσον. Ένα αδύνατο, μεσαίου ύψους, παλικάρι που όταν πριν από εννιά χρόνια – με την ευκαιρία της «Μανόλιας»- τον ρώτησα στο Βερολίνο ποιος είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης, με άφησε στον τόπο, λέγοντάς μου «Οι αδελφοί Νταρντέν», οι Βέλγοι της «Ροζέτας»!

Η δαιμόνια δεξιοτεχνία του Πολ Τόμας Άντερσον είναι η πλήρης αναίρεση του Κουέντιν Ταραντίνο και το οριστικό γκρέμισμα του Μάρτιν Σκορσέζε. Κι αυτό γιατί είναι ενσωματωμένη στο μυαλό. Γιατί είναι όχημα και όχι αυτοσκοπός. Γιατί η αισθητική του εμπεριέχει νοήματα και όχι μόνο ναρκισσιστικά εικονογραφήματα. Όπως ακριβώς με τον Όρσον Ουέλς στο «Citizen Cain». Το μολύβι γράφει καλλιγραφία με σκέψη. Το εξηγώ για να μην Πρώτο, μινιμαλισμός σε μια επική τοιχογραφία του «Ηow the West was won» (1962- Τζον Φορντ και Χένρι Χαθαγουέι). Δηλαδή, αντί για πλήθη και στίφη, μόνο ένας ο πρωταγωνιστής αυτής της ορμητικής εφόδου στο χρήμα και την απληστία. Αντί για χιλιάδες κομπάρσους, μόνο μια χούφτα νοματαίοι. Αντί για εκατοντάδες φόνους και χιλιάδες επελάσεις, μόνο τέσσερις φόνοι. Αντί για χάμπουργκερ το φιλέτο. Γι΄ αυτό η αναίρεση του Ταραντίνο. Γι΄ αυτό το γκρέμισμα του πληθωρικού και παμφάγου Σκορσέζε. Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Κάτι που οι Αμερικανοί δεν ξέρουν, κάτι που ο Πολ Τόμας Άντερσον γνωρίζει και μαστορεύει. Γι΄ αυτό ψηφίζει αδελφούς Νταρντέν. Πάμε παρακάτω. Δεύτερο, Καρλ Ντράγιερ, δηλαδή αυστηρός προτεσταντισμός. Υπάρχει λόγος. Ουσιώδης, καταλυτικός. Τι είναι ο Ντάνιελ Πλέινβιου; Ένας φανατικός. Φανατικός με το πουγκί του. Φανατικός με την απληστία του. Φανατικός εναντίον της κοινωνίας του. Φανατικός εναντίον κάθε συνανθρώπου του. Φανατικός με το συμφέρον του. Έτσι κατακτήθηκε η Δύση. Αυτός η κινητήρια δύναμη του άπληστου αμερικανικού καπιταλισμού. Αυτή η παγκοσμιοποίηση. Ο Πλέινβιου είναι ταυτόχρονα ο Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν (Στρίντμπεργκ), ο Κέιν (Όρσον Ουέλς) και ο Νώε Κρος (Ρομάν Πολάνσκι). «Μα τα έχεις όλα, τι άλλο θέλεις να αγοράσεις;», ρωτάει ο Τζακ Νίκολσον τον Τζον Χιούστον στο «Τσαϊνατάουν» του Ρομάν Πολάνσκι. Κι εκείνος, με βιβλικό ύφος, απαντάει «Τhe future mister Gittes». Το μέλλον!

Έτσι ο φανατισμός συναντάει τον πυρήνα του φονταμενταλισμού. Ποια η ου

«Θα χυθεί αίμα»

Το Νο 1 της χρονιάς
Το Νο 1 του Πολ Τόμας Άντερσον
Το Νο 1 του Ντάνιελ Ντέι Λιούις

ΒΑΘΜΟΙ=10

(Πολίτης Κέιν)

σιώδης διαφορά ανάμεσα σ΄ ένα παμφάγο, οραματιστή, μισάνθρωπο, πρωτοπόρο του καπιταλισμού και σ΄ ένα εξίσου φανατικό του Τζιχάντ; Καμία. Γι΄ αυτό ο Πολ Τόμας Άντερσον επαναφέρει στο άνυδρο, αμερικανικό τοπίο του 1990, τον Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ (1989-1968), τον δημιουργό της «Γερτρούδης», του «Λόγου» και των «Παθών της Ζαν Ντ΄ Αρκ». Η θρησκευτική αυστηρότητα του Δανού σκηνοθέτη, ο πιο αρμόδιος πιλότος να προσγειώσει το σκάφος στην καρδιά της Ν. Υόρκης. Μοναδικός θεός του Πλέινβιου είναι το χρήμα. Μοναδικός θεός της ανεγκέφαλης μάζας είναι ο θεός. Τα ετερόκλητα έλκονται. Δύναμη του Πλέινβιου η θρησκευτική του προσήλωση στην απληστία. Μέσον του «πατάω επί πτωμάτων για το χρήμα». Σύμμαχός του, η πλέμπα της θρησκοληψίας. Απλό. Το βλέπουμε να συμβαίνει και σήμερα. Ο κυνισμός, το πλιάτσικο και ο ασυγκράτητος ιμπεριαλισμός του Μπους, βολεύονται και εκτοξεύονται με εφαλτήριο τον Ευαγγελισμό. Ο πουριτανισμός με την πορνεία. Το χρήμα με την φτώχεια. Το ένα φέρνει το άλλο και τα δύο μαζί δουλεύουν για το ίδιο σύστημα!

Με δυο λόγια: Μέσα σε κάτι λιγότερο από δέκα χρόνια, και αφού πρώτα χώνεται βαθιά στην τρύπα ψάχνοντας χρυσάφι, ο Ντάνιελ Πλέινβιου ανακαλύπτει πηγάδια μαύρου χρυσού στην Καλιφόρνια των αρχών του αιώνα. Πατώντας επί πτωμάτων και στέλνοντας μακριά του τον γιο του που κουφάθηκε από τις ανατινάξεις και τον δυναμίτη, καταφέρνει τους χωρικούς να ξεγελάσει και έναντι φραγκοδίφραγκων τα κτήματά τους ν΄ αρπάξει. Περίπου- λέειη Standard Οil έγινε με τόσα λεφτά όσα χρειάστηκαν ν΄ αγοραστούν τεράστιες, άνυδρες εκτάσεις. Δέκα χιλιάδες δολάρια ο γίγαντας!

πολυλογώ.
Το τέλος του ρομαντισμού

Δεύτερη ταινιάρα της εβδομάδας «Ιnto the Wild»- Ταξίδι στην άγρια φύση- ό,τι καλύτερο και βαθύτερο έχει υπογράψει ο Σον Πεν σε ολόκληρη την σκηνοθετική του διαδρομή. Να δούμε αυτή την εβδομάδα πού θα πρωτοπάμε!

Το ασύλληπτο με την λεπτεπίλεπτη επεξεργασία ημιτονίων και υπόγειων διαδρομών του Σον Πεν είναι η διαρκής αντιπαλότητα ανάμεσα σ΄ αυτό που φαίνεται (εξωτερικά) και σ΄ αυτό που η ταινία είναι πραγματικά. Στοιχηματίζω πως αιτία της αντίφασης και της αντιπαλότητας από την οποία προκύπτουν κρυφά χαρτιά, είναι η καρδιά. Γιατί ο σκηνοθέτης συμπάσχει με τον ήρωά του, τον 22χρονο Κρίστοφερ Μακάντλες (αληθινό πρόσωπο). Πιστεύει στην πίστη του. Γοητεύεται από την πορεία του. Δρόμος, ο δρόμος του Κρίστοφερ. Όμως ταυτόχρονα από την ταύτιση προκύπτει και μια διαλεκτική απόσταση. Όσο πιο βαθιά σκαλίζεις τόσο περισσότερο χρυσάφι ανακαλύπτεις. Τα ουσιώδη νοήματα είναι εκεί, αρκεί να ψάξεις.

Ο Κρίστοφερ είναι ο ζωντανός ορισμός του χιπισμού, του αναχωρητισμού, του απόλυτου οικολογικού οπαδού. «Η ευτυχία»- λέει- «δεν βρίσκεται στις ανθρώπινες σχέσεις». Απ΄ αυτές προκύπτουν ψέματα, απάτη, συμφέροντα, πλάνη, κακία, μίση, απληστία. Έτσι αφού δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο των ανθρώπων, τράβα να βρεις τον άψυχο, της Φύσης. Έτσι κουρελόχαρτα τα λεφτά του. Έτσι παλιοσίδερα το αυτοκίνητό του. Έτσι λαμπόγυαλο, όλα τα αντικείμενά του. Ο χρυσοθήρας της ψυχής. Έτσι κόβει κάθε γέφυρα με κάθε πλάσμα ζωντανό και διαρκώς, αν και ταξιδεύει, παραμένει και βυθίζεται στο ίδιο μέρος, στην ίδια θέση, στο ίδιο σημείο. Αδιέξοδο καταλυτικό. Το οδοιπορικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Κανείς δεν μπορεί να τον χαρακτηρίσει δει

«Ταξίδι στην άγρια φύση»

Η ελεγεία του μοναχικού καβαλάρη
Το τέλος του χιπισμού
Το αδιέξοδο του αναχωρητισμού
Η καλύτερη στιγμή του Σον Πεν

ΒΑΘΜΟΙ=8

(Ο νεκρός)

λό. Κανείς να τον αντιμετωπίσει σαν άνθρωπο μισό. Είναι ήρωας μοναχικός. Ήρωας που παλεύει με τον εαυτό του. Ήρωας νικημένος από το αδιέξοδό του!

Τρία τα επιτεύγματα του Σον Πεν. Η εξαιρετική διαχείριση μιας ιστορίας με ελάχιστους ηθοποιούς και με μοναδική, συνεχή παρουσία ένα νέο που ταξιδεύει στο πουθενά χωρίς ελπίδα καμιά. Η ύψιστη τέχνη της σιωπής. Η αντιστικτική διαλεκτική ανάμεσα στην μοναχική περιπέτεια του Κρίστοφερ και στα γράμματα που διαβάζει (Οff) η αδελφή του. Ο σπαραγμός χωρίς ίχνος μελοδραματισμού. Αράδες που ανοίγουν την καρδιά και ενσταλάζουν δάκρυα βγαλμένα από την ψυχή. Και τρίτο οι ερμηνείες και το soundtrack, πραγματική μουσική προσφορά. Σον Πεν, ο μεγάλος αδικημένος του «θείου» Όσκαρ. Αντί για το «Juno» αυτός άξιζε υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας και καλύτερης ερμηνείας (Έμιλ Χερς). Οι έσχατοι έσονται πρώτοι. Γιατί μαζί με τον «Αταίριαστο» του Κόπολα και τα «Πέντε εύκολα κομμάτια» του Μπομπ Ράφελσον, ο τάφος του χιπισμού, η πλάκα του ρομαντισμού. Γιατί όπως ο Λίαμ των «Γλυκών δεκάξι» του Κεν Λόουτς, η κατάληξη και η πορεία είναι ίδια: Christopher what a waste. Ένα τόσο σπουδαίο, χαρισματικό πλάσμα, χαραμίστηκε για μια ουτοπία στην Αλάσκα!
Λoγοκριμένη δημοσιογραφία

«Redacted» από το «Redact», ανασυντάσσω, ο κομψός ορισμός της λογοκρισίας στην δημοσιογραφία των Αμερικανών πολεμικών ανταποκριτών από την Βαγδάτη. Ο Μπράιαν Ντε Πάλμα, αυτός ο εξαιρετικός επίγονος του Άλφρεντ Χίτσκοκ, πιάνει το νήμα από την αρχή και εξηγεί. «Εν ψυχρώ» η λογοκρισία! Τι είναι ο κινηματογράφος; Απομίμηση της πραγματικότητας. Τι είναι ο Μπράιαν Ντε Πάλμα; Η ζωντανή απομίμηση του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Τι είναι η ταινία του; Η απομίμηση του ντοκιμαντέρ. Με ένα λόγο και επειδή απαγορεύεται διά ροπάλου η μεταφορά στον κινηματογράφο αληθινών περιστατικών του πλιάτσικου στο Ιράκ μέσα από το Ιnternet, αποφασίζει να αντιγράψει τις εικόνες που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και να τις κάνει ταινία. Ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη δουλειά. Απλό.

«Εν ψυχρώ»

Σαν ντοκιμαντέρ από το πλιάτσικο στο Ιράκ

Σκηνές από ταινία τρόμου
Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας

ΒΑΘΜΟΙ=7

(απώλειες πολέμου)

Όπως στις «Απώλειες πολέμου» του Ντε Πάλμα με Σον Πεν και του 1989 για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Μια χούφτα Αμερικανοί φαντάροι βασανίζουν, βιάζουν και σκοτώνουν για ψύλλου πήδημα. Αυτό που θα μπορούσε να εκληφθεί σαν αποκύημα νοσηρής, αντιαμερικανικής φαντασίας, είναι τόσο πραγματικό όπως συμβαίνει στον πόλεμο αυτό. Εν ψυχρώ ο βιασμός μιας 14χρονης Ιρακινής, εν ψυχρώ δολοφονίες απροστάτευτων παιδιών και γυναικών. Χωρίς περιστροφές η αλήθεια εντελώς ωμή και γυμνή.

Το ερώτημα στο οποίο κανείς μέχρι σήμερα σκηνοθέτης δεν απάντησε με σαφήνεια είναι γιατί ένας καθημερινός πολίτης στην Αμερική καταλήγει κανίβαλος στην τριτοκοσμική περιοχή. Πλαγίως και σχεδόν αοράτως, ο Ντε Πάλμα ενοχοποιεί τον ρατσισμό, την προπαγάνδα πως κάθε Ιρακινός είναι τρομοκράτης και φυσικά ότι υπάρχει φόβος να σκοτωθείς ακόμα και από ένα μικρό παιδί. Θα πρόσθετα και έναν ακόμα. Τον απύθμενο, θεόρατο και αθεράπευτο αναλφαβητισμό των μαζών. Σκοτώνουν για την ελευθερία για να φτιάξουν μια πολιτισμένη χώρα. Τι αντίφαση. Η σχιζοφρένεια ενός λαού που καταλήγει στις τσέπες του Μπους, των πετρελαιάδων και του αχόρταγου αμερικανικού ιμπεριαλισμού!


Διάδοχος του Όρσον Ουέλς

Αυτός είναι ο πυρήνας της αισθητικής του Πολ Τόμας Αντερσον. Γι΄ αυτό είναι διάδοχος του Όρσον Ουέλς. Γι΄ αυτό στο φινάλε η απληστία του Πλέινβιου στεγάζεται σ΄ ένα θηριώδες κτήμα.

Μόνος χωρίς ίχνος φιλίας.

Γι΄ αυτό ενθαρρύνει την θρησκοληψία. Γι΄ αυτό αρμέγει χρήμα απ΄ αυτή την αμάθεια και την βλακεία. Έτσι η οπτική είναι το περιέχον. Οδηγεί το σενάριο, καθοδηγεί την ιστορία, καθορίζει του ήρωα την μοίρα. Αυτό και το μέγιστο επίτευγμα του Άντερσον. Ορίζεται από μια κάθετη, αόρατη, γραμμή. Ο Πλέινβιου ξεπατώνει την Γη (κάτω, στα έγκατα). Ο Πολ Σάντεϊ (Πολ Ντάνο, ο μάγος και πάστορας των αποίκων) οδηγεί τα πλήθη προς τον θεό (ουρανός). Ο πρώτος προς τα κάτω, ο δεύτερος προς το σύμπαν. Ενδιαμέσως (Γη) απλώς τα πλήθη, τα πρόβατα, οι κουτοί. Η Αμερική χωρισμένη στα δύο. Εξαιρετικό!

Τέσσερις σταγόνες αίματος βάφουν στα κόκκινα την απόλαυση και την σκέψη του θεατή. Το σενάριο του Πολ Τόμας Άντερσον, από μια ελεύθερη μεταφορά των πρώτων 150 σελίδων του ποταμιαίου μυθιστορήματος του Άπτον Σινκλέρ «Οil»-1927. Η ερμηνεία του Ντάνιελ Ντέι Λιούις, η φωτογραφία του Ρόμπερτ Έλσγουιτ και η μουσική σύνθεση του Τζόνι Γκρίνγκουντ. Ο Λιούις, ευφυώς ποιών, απομνημονεύει και αφομοιώνει πλήρως την βιβλική περσόνα και τον επιβλητικό τόνο της φωνής του Νoah Cross (Τζον Χιούστον). Ίσως το πιο οργανωμένο, εγκεφαλικό, αρσενικό «εργαλείο» του σύγχρονου κινηματογράφου. Καταφέρνει και μετατρέπει την απομίμηση σε ύψιστη τέχνη. Ο Χιούστον μεταλλάσσεται σε Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Απίστευτο. Ο Έλσγουιτ μετακινεί τον Ντράγιερ στον Τζον Φορντ και τον Τζον Φορντ στον Ντράγιερ. Εξωφρενικό αλλά αν το καλοσκεφτείς, λογικό. Ο Προτεσταντισμός, ο ιστός που διαπερνάει τον αμερικανικό πουριτανισμό. Τέλος ο Τζόνι Γκρίνγουντ αποκαλύπτει το τεράστιο μουσικό φορτίο των Radiohead. Το είχα υποψιαστεί από την πρώτη στιγμή που άκουσα την δισκάρα τους «ΟΚ Computer». Μετά τους Ρink Floyd το πιο ψαγμένο γκρουπ από συστάσεως ροκ. Προσβλητικό; Καθόλου. Ανοίξτε τ΄ αυτιά σας. Ο Πεντερέτσκι και ο Στραβίνσκι ευχαρίστως θα υπέγραφαν αυτή την κατάκτηση της Δύσης!
Ξυπόλητοι στ΄ αγκάθια

Τρεις ακόμα πρεμιέρες νέων ταινιών. Με τον Μάικλ Γουιντερμπότομ επικεφαλής, της ταμειακής σφαγής .

«Α cock and Βull story». Του Μάικλ Γουιντερμπότομ και του 2006. Κάτι σαν «8 1/2» χωρίς Φελίνι, κάτι σαν χάος χωρίς σκοπό και ουσία. Πάντως και οπωσδήποτε απόλυτη δεξιοτεχνία. Πρόκειται για μεταφορά του μυθιστορήματος του Λόρενς Στερν «Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι», το οποίο ο Γουιντερμπότομ το κάνει φέτες και στη συνέχεια τις ανασυντάσσει προκειμένου να παίξει με τον χρόνο, το θέατρο, το παρασκήνιο, τους χαρακτήρες και την σκηνοθεσία. Ένας τζέντλεμαν του 18ου αιώνα μπαινοβγαίνει στην οθόνη, άλλοτε σαν ήρωας και άλλοτε σαν τον ηθοποιό που υποδύεται αυτόν τον ήρωα (Στιβ Κούγκαν). Ατελείωτα τράβελινγκ, άφθονα πανοραμικά, διαρκείς παλινδρομήσεις μέσα στον χρόνο και με την μηχανή στο χέρι, αποκαλύψεις από τα παρασκήνια, τα στούντιο και την κρεβατοκάμαρα του πρωταγωνιστή. Όλα τέλεια καμωμένα. Αλλά στο τέλος, ύστερα από την επιδειξιμανία του σκηνοθέτη με ανακούφιση ρωτάς τον εαυτό σου: So what? «Θανάσιμος επισκέπτης» (Untraceable). Καλοφτιαγμένο θριλεράκι του Γκρέγκορι Χάμπλιτ με Νταϊάν Λέιν, μια από τις πιο αισθησιακές σαραντάρες όλων των εποχών, σε ρόλο special agent του FΒΙ στην ανίχνευση ηλεκτρονικού εγκλήματος. Έτσι πέφτει πάνω σε αρρωστημένο εγκέφαλο που δολοφονεί τα θύματά του με τον πιο φρικτό τρόπο στο Διαδίκτυο. Όσοι περισσότεροι επισκέπτονται την ιστοσελίδα του, τόσο πιο γρήγορα πεθαίνουν τα θύματα. Ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι.

«Τhe Εye». Το ριμέικ του ριμέικ. Διότι ο Τομ Κρουζ ως παραγωγός αναθέτει στα δυο Γαλλόπουλα (εκ της Γαλλίας να εξηγούμαστε) του θρίλερ τρόμου «Τhe Εye», το ριμέικ της ταϊβανέζικης επιτυχίας «Jian Gui» όπου η Τζέσικα Άλμπα- εξαιρετική ρεπλίκα Αντζελίνας Ζολί- ύστερα από μεταμόσχευση κερατοειδούς αρχίζει να «βλέπει» φαντάσματα και τον Χάρο με τα μάτια της. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις του νοικοκύρη. Η ίδια σκηνή σε παραλλαγή.

ΒΑΘΜΟΙ=5

(επίδειξη σκηνοθεσίας)

ΒΑΘΜΟΙ=5

(Summertime)

ΒΑΘΜΟΙ=2

(δύο μάτια)