Φίλες και αταίριαστες

Το 1955, η Έλα Φιτζέραλντ τραγούδησε στο Μοκάμπο, το μεγαλύτερο κλαμπ του Λος Άντζελες κι αγαπημένο στέκι των σταρ του Χόλιγουντ προς μεγάλη έκπληξη των θαμώνων. Ήταν, βλέπετε, η εποχή που απαγορευόταν να εμφανιστούν μαύροι καλλιτέχνες στα κλαμπ των λευκών.

Για να επιτραπεί η εμφάνιση της μεγάλης τζαζ τραγουδίστριας στο Μοκάμπο, μεσολάβησε μια καλή της φίλη, η Μέριλιν Μονρό, που έπεισε τον ιδιοκτήτη να αφήσει τη Φιτζέραλντ να τραγουδήσει. «Θα κάθομαι κάθε βράδυ στο πρώτο τραπέζι αν αφήσεις την Έλα να τραγουδήσει», είπε η Μονρό στον Τσάρλι Μόρισον κι αυτός συμφώνησε χωρίς δεύτερη σκέψη. Από τότε, η Φιτζέραλντ δεν γύρισε ποτέ στα γνώριμά της μικρά κι άσημα κλαμπ.

Λίγους μήνες νωρίτερα, οι δύο διάσημες αλλά περιθωριακές συνάμα γυναίκες, είχαν γνωριστεί στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησαν μια φιλία που κράτησε χρόνια.

Η άγνωστη φιλία τους είναι το θέμα ενός νέου θεατρικού έργου. «Μέριλιν και Έλα», που ανεβαίνει τώρα στο Λονδίνο.

Συγγραφέας η Μπόνι Γκρίερ, που έμαθε για τη σχέση τους από μια αναφορά σε τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ και μετά έψαξε από μόνη της την ιστορία.

«Φαινομενικά ήταν αταίριαστες. Μια από τις πιο όμορφες γυναίκες στην ιστορία και σύμβολο του σεξ θαυμάζει απεριόριστα μια μαύρη γυναίκα που δεν είναι όμορφη με τη συμβατική έννοια, αναγνωρίζοντας την εσωτερική της ομορφιά», λέει η Γκρίερ. «Οι δυο γυναίκες ανακάλυψαν ότι είχαν πολλά κοινά. Είχαν άσχημη παιδική ηλικία, είχαν κυνηγήσει το αμερικάνικόο όνειρο, περιτριγυρίζονταν από άντρες και ήθελαν απεγνωσμένα παιδιά, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν». Η Μονρό υπέφερε από ενδομητρίωση, είχε δύο αποβολές και πολλές εκτρώσεις. Πάνω απ΄ όλα, και οι δύο προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να νικήσουν το σύστημα. Το αποτέλεσμα ήταν η Μονρό να καταλήξει νεκρή στο κρεβάτι της, ενώ η Φιτζέραλντ βρήκε καταφύγιο στη μουσική της».

Η ιστορία των δύο γυναικών δεν είναι γνωστή. Ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στις βιογραφίες της Μέριλιν, ενώ η Γκρίερ βρήκε μόνο δύο φράσεις της Έλας Φιτζέραλντ για τη φίλη της: «Η Μέριλιν Μονρό ήταν μπροστά από την εποχή της, αλλά δεν το ήξερε» και «Έχω μεγάλο χρέος στη Μέριλιν».


«Νοιαζόταν για τις νοικοκυρές»

Η θεατρική συγγραφέας Μπόνι Γκρίερ, στην έρευνά της για το έργο που θα ανεβαστεί στο Λονδίνο, ανακάλυψε ότι η Μέριλιν δεν ήταν απλά ένα όμορφο πρόσωπο. «Πάντα αναρωτιόμουν τι της βρήκε ο Άρθουρ Μίλερ και την παντρεύτηκε, πέρα από το προφανές φυσικά, αλλά ο Μίλερ δεν αρκείτο στα προφανή». Η Μονρό ήταν αριστερή και νοιαζόταν για τα δικαιώματα των εργατών, των υπαλλήλων και των νοικοκυρών. Όλοι αυτοί αποτελούσαν την πλειονότητα των θαυμαστών της. «Το ενδιαφέρον της για την Έλα και η επιμονή της να εμφανιστεί στο Μοκάμπο ήταν όλα συνέχεια των πολιτικών της πεποιθήσεων».