Δίκτυο

Περιζήτητοι στους συλλέκτες

Η ώρα του γερμανικού εξπρεσιονισμού έχει σημάνει. Οι ζωγράφοι της βιεννέζικης Secession, ενός κινήματος με έμπνευση από το αρ νουβό και τις επιδράσεις της φροϋδικής ψυχαναλυτικής θεωρίας, ανέβασαν την αξία τους στις δημοπρασίες. Ο γερμανικός εξπρεσιονισμός από παραπόταμος έγινε το κυρίως ρεύμα στην αγορά των συλλεκτών. Η απόδειξη ήταν το «Πορτρέτο της Αντέλ ΜπλοκΜπάουερ» του Γκούσταφ Κλιμτ, του οποίου η τιμή έφτασε τα 135 εκατομμύρια δολάρια. Αλλά και οι άλλοι Γερμανοαυστριακοί ζωγράφοι του πρώτου τετάρτου του 20ού αιώνα έχουν μεγάλη ζήτηση σε δημοπρασίες. Ονόματα όπως οι Ερνστ Κίρχνερ, Μαξ Μπέκαμ, Όγκουστ Μάκε, Φραντς Μαρκ έχουν γίνει περιζήτητοι στους συλλέκτες, μαζί με έργα των Πικάσο, Ματίς, Μονέ. Η πρώτη μεγάλη δημοπρασία των οίκων Σόθμπις και Κρίστις στις αρχές Φεβρουαρίου ήταν το τεστ για τον γερμανικό εξπρεσιονισμό. Η διαχείριση της υπαρξιακής αναζήτησης και του angst μέσα από τον χρωστήρα των καλλιτεχνών βρίσκει σήμερα αναγνώριση.


Κρυώνεις, καρδούλα μου;

Το χιόνι που έπεσε και στην Αθήνα σκέπασε δέντρα, στέγες σπιτιών, παρκαρισμένα αυτοκίνητα (σταθερή «αξία» του τοπίου κάθε σύγχρονης πόλης), αγάλματα, διαφημιστικά σταντ και ό,τι διαθέτει μια επιφάνεια που δεν μπορεί να πατηθεί. Θρονιάστηκε ακόμα και στις καρδιές της υπαίθριας έκθεσης Ηearts in Αthens, η οποία είναι κόσμημα σε σχέση με τις αγελάδες της Cow Parade που δοκίμασαν την αισθητική μας πριν από έναν χρόνο. Οι χιονισμένες καρδιές δείχνουν περισσότερο μόνες αυτές τις ημέρες. Ούτε ένα βλέμμα από τον βιαστικό διαβάτη, πόσω μάλλον ένα άγγιγμα… «Ξεχάσαμε να ακούμε», είπε κάποιος σε συνάντηση μελών της Κοινότητας Ανοικοδόμησης (http://www.

reconstruction. gr/), της οποίας η επόμενη δράση θα έχει ως θέμα τον ήχο. «Ξεχάσαμε να κοιτάζουμε, να γευόμαστε, να οσφριζόμαστε», συμπλήρωσαν άλλοι. «Ξεχάσαμε να αγαπάμε», ήταν το απόσταγμα της κουβέντας. Μεγαλώνοντας σε χωριό, είχα την τύχη να βιώσω τις συμπεριφορές μιας άλλης γενιάς, όχι τόσο των γονιών μου όσο των παππούδων μου. Μοίραζαν απλόχερα την αγάπη τους στους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στη γη, ακόμα και στα αντικείμενα. Μας έμαθαν να αγαπάμε, κάτι που σιγά σιγά το ξεχάσαμε και σίγουρα δεν είμαστε σε θέση να το μεταλαμπαδεύσουμε στα εγγόνια μας. Αν κάποια από αυτές τις καρδιές ήταν στο χωριό μου στα τέλη της δεκαετίας του ΄50, έχω την αίσθηση (υπερβολική ίσως) ότι η γιαγιά μου θα έπαιρνε μια κουρελού να τη σκεπάσει! Οι Καρδιές του Κόσμου θα υποστούν την ψυχρή αντιμετώπιση από τον σύγχρονο Αθηναίο ώσπου να… μεταναστεύσουν (όσες δεν πουληθούν στη δημοπρασία της 14ης Απριλίου, από όπου μεγάλο μέρος των εσόδων θα δοθεί στην Ένωση Μαζί για το Παιδί»- σχετικό σάιτ http://www.

cityofathens. gr/hearts-athens), σε πιο θερμά κλίματα όπως του Καΐρου και του Ντουμπάι.


Η γοητεία της αντίθεσης

Βράδυ Παρασκευής, στο Γκάζι- έχω πάει να δω τη Βραζιλιάνα, την Αλίν Ντε Λίμα, στο Gazarte και είναι συμπαθέστατη, γλυκιά, με ένα σχήμα απλό: κιθάρα- μπάσοκρουστά, με κουλ (σχεδόν ακουστική) bossa nova και άλλα- και είναι όλος ο κόσμος έξω. Οι πόρτες στα μαγαζιά ανοίγουν και ακούς τις μουσικές που παίζουν μέσα, μερικές φορές τις ακούς χωρίς καν να ανοίγουν οι πόρτες. Όμως πολλοί άνθρωποι έξω και το Μετρό που δουλεύει έως αργά, σίγουρα δίνει άλλη ζωή στην πόλη. Ένα εικοσιτετράωρο μετά δεν κινείται τίποτε. Λευκή ηρεμία. Ωραίες, αντίθετες εικόνες. Έχει μια γοητεία αυτό, τη μια να είμαστε Σιβηρία και την άλλη Σαχάρα (ας δούμε, έστω για λίγο, το καλό αυτής της υπόθεσης).