O Σαβοναρόλα μέσα μας

Η αλήθεια είναι ότι αν η ιστορία μας βοηθάει να κρίνουμε τη στάση των πνευματικών ανθρώπων στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, δεν μας δίνει πρότυπα για να μπορέσουμε να σταθούμε στο σημερινό ολοκληρωτικό καθεστώς της αθλιότητας. Δεν επιθυμώ να αθωώσω κανέναν και δεν νοσταλγώ κανέναν Σαβοναρόλα ο οποίος θα βγάλει επιτέλους το φίδι από την τρύπα. Όμως δεν μπορούμε πλέον να συμπεριφερόμαστε σαν να κουβαλάει ο καθένας από εμάς έναν Σαβοναρόλα μέσα του.

Από το «κάθε χωριό και Μπρεχτ» της δεκαετίας του ογδόντα, στα καλλιστεία των επιτυχημένων του λαϊκοευαίσθητου λάιφ στάιλ της δεκαετίας του ενενήντα, περάσαμε στο ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Διαγκωνιζόμαστε στις λίστες των πωλήσεων, προσέχουμε μη σοκάρουμε το φάντασμα του μέσου αναγνώστη που πλανάται πάνω από τις σελίδες μας και διαμαρτυρόμαστε γιατί κανείς δεν μας ακούει.

Η επιχείρηση «Ελληνική κοινωνία Α.Ε.» έχει πέσει έξω. Ο καθένας τρέχει για να εισπράξει το μερίδιο από ό,τι έχει απομείνει ή να ελαχιστοποιήσει τις ζημιές που του αντιστοιχούν. Το ελάχιστο που μπορεί να περιμένει κανείς από τη στάση του δημιουργού δεν είναι να διακηρύσσει την αθωότητά του, για να γλιτώσει κι αυτός από τις ζημιές. Το ελάχιστο που έχει να κάνει, είναι να υπενθυμίζει πως η Ελλάδα δεν είναι ανώνυμος εταιρεία και η ευθύνη μας απέναντί της δεν είναι η ευθύνη μετόχου αλλά πολίτη.

Με άλλα λόγια: ήρθε η ώρα το ανήλικο βρέφος να ενηλικιωθεί. (Σημ.: η έκφραση «ανήλικο βρέφος» δεν είναι δικής μου εμπνεύσεως. Την άκουσα από ρεπόρτερ σε κάποιο κανάλι.

Αναφερόταν σε αυτό το ταλαίπωρο νεογέννητο που βρέθηκε στον κάδο των απορριμμάτων στα Εξάρχεια τις προάλλες.)