«ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΜΕ ΗΡΕΜΙΑ»

Πλήρης καλλιτέχνης, φλογισμένος από γνήσια αγάπη για την πλάση, αντιμετωπίζει τη ζωή αισιόδοξα και την τέχνη του ρομαντικά.

«Αν παραιτηθώ από την προσδοκία ότι η τέχνη ανήκει στον κόσμο, δεν θα έχω όρεξη να δουλέψω για το μεγάλο, το σπουδαίο. Μόνο για πράγματα που αγαπώ πάρα πολύ μπορώ να μιλήσω. Αν δεν συγκινηθώ εγώ ο ίδιος, γιατί να συγκινηθούν οι άλλοι; Χρειάζεται να παλεύεις γι΄ αυτό που αγαπάς. Χρησιμοποιώ την ηθογραφία, όχι για να αποκωδικοποιήσω τη φύση, τα ήθη ενός μικρόκοσμου, αλλά για να βρω την ομορφιά που είναι σε αντίστιξη με το άσχημο, τον πόνο της απώλειας. Μέσα από αυτή τη συμμετρία αναγνωρίζεις τον μηχανισμό της ζωής, όπου υπάρχει το κύμα που έχει το καλό και το κακό. Το θέμα είναι να μην εξαφανίζεται το καλό. Η τέχνη γι΄ αυτό μας παρηγορεί. Παλεύεις για την ομορφιά, για το φευγαλέο του χρόνου. Γιατί έχεις την ψευδαίσθηση ότι τον διαχειρίζεσαι. Τον πας εμπρός, πίσω, τον διαστέλλεις και τον συσπειρώνεις. Κάνεις υπέρβαση, περιφρονείς τον θάνατο και τον φόβο. Θέλει μια αθωότητα ο φόβος για να νικηθεί».

Απλός, ντροπαλός, αποφεύγει να μιλήσει για τον εαυτό του, αλλά απαντά από ευγένεια, χαμηλόφωνα.

«Δεν μου χρειάζεται να είμαι δοξασμένος, η μάνα μου είναι περήφανη για μένα. Θέλω να κρύβομαι για να προστατέψω τη δουλειά μου, να μη χάσω τη δυνατότητα να δουλεύω με ηρεμία. Αξίζει να επικεντρωθείς με πνευματική πειθαρχία κάπου, για να δεις το βάθος του. Όλα τα πράγματα έχουν μιλιά και πίσω από αυτά ανακαλύπτεις το καλό, το μέλλον. Είμαι αισιόδοξος για τους ανθρώπους. Επιρρεπείς στη χαμηλή ποιότητα, αλλά και έτοιμοι να δουν την αλήθεια και το καλό.

Μπορεί η τηλεόραση να έχει αλώσει το κάστρο, να εξανδραποδίζει τον πολιτισμό του λόγου που έχει αρχοντιά και ευγένεια, αλλά ξέρω πως υπάρχουν εκατομμύρια που είναι ποιητές της ζωής».