«Καραγκιόζηδες είμαστε εμείς»

«Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΟΤΑΝ ΤΗ
ΦΥΛΑΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΩΣ
ΣΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ, ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΜΕ
ΑΥΤΗΝ ΑΝΑΒΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΦΩΤΙΑ»,
ΠΙΣΤΕΥΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ. ΜΕ ΤΗΝ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ «Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ Ο
ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ ΔΡΑΚΟΣ» ΑΙΜΑΤΩΣΕ ΤΟΝ
ΧΑΡΤΙΝΟ ΗΡΩΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ ΞΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ
ΜΕΡΕΣ ΔΟΞΑΣ ΣΤΟ «ΠΑΛΛΑΣ»
Iδιαίτερος άνθρωπος, ποιητής της ζωής με μια φρεσκάδα που αναβλύζει στο έργο του, o πενηνταπεντάχρονος Δήμος Αβδελιώδης, οικογενειάρχης με τρία μεγάλα αγόρια, ζει από το 1997 στην πατρώα Χίο και διευθύνει εκεί το ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου. Δημιουργός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, κινηματογραφιστής, φωτιστής, επανήλθε στο προσκήνιο με μια παράσταση Θεάτρου Σκιών που συγκίνησε, αναδεικνύοντας τον διαχρονικό χαρακτήρα της λαϊκής τέχνης. Αθρόα η προσέλευση μεγάλων και μικρών στο «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος». Αναπάντεχη επιτυχία. Σαν ο κόσμος να περίμενε κάτι από αυτή την παράσταση, σαν να προσδοκούσε κάτι από την τέχνη.

«Δεν περίμενα ότι τόσοι άνθρωποι ήρθαν, με κλειστά μάτια, να τιμήσουν τη δουλειά μας. Με συγκίνησε γιατί κάποιοι που είχαν δει τις ταινίες μου, δεν με ξέχασαν και μου ΄δωσε θάρρος. Όπως και η ευγένεια όλων των ανθρώπων που μας υποδέχθηκαν στο “Παλλάς”. Τόση οργάνωση και τέτοιες συνθήκες δουλειάς δεν έχω συναντήσει πουθενά. Ήταν σαν δικαίωση μιας προσπάθειας χρόνων. Και όταν κάποια προσδοκία μας επιτυγχάνεται, είναι ωραία».

Ο Αβδελιώδης έγραψε το κείμενο του Καραγκιόζη κατά τη διάρκεια των δοκιμών μέσα σε 40 ημέρες. «Ναι, αλλά με απασχολούσε 25 χρόνια. Πρώτα ο σχεδιασμός και μετά η υλοποίηση. Μύθος είναι ότι ιδιοφυής είναι κάποιος που δουλεύει γρήγορα. Πρέπει να προλάβεις να σκεφθείς, αλλιώς ό,τι κάνεις θα είναι αναιμικό» λέει για το έργο που σκηνοθέτησε, οργάνωσε τον σκηνικό χώρο, έκανε τη χορογραφία και τους ανυπέρβλητους φωτισμούς- «στο φως υπάρχει κίνηση». Ένας σκηνικός χώρος που λειτουργεί σαν ζωγραφικός πίνακας, δένοντας τις φιγούρες με το φόντο. Σπάνια από τόσο ακραίο στυλιζάρισμα αναβλύζει τέτοιος λυρισμός, τόσο πηγαίο χιούμορ και αληθινή συγκίνηση. Είναι δυνατόν ο ορισμός της «ζωντανής» τέχνης να βγαίνει μέσα από τον φετιχισμό της παράδοσης;

«Ο Καραγκιόζης δεν είναι φετίχ.

Θρασύς και άσχημος, τρέχει μέσα στον Όμηρο, προβάλλει τις αντιρρήσεις του (ο Θερσίτης της Ιλιάδας), ανατρέπει τη λογική τάξη κοροϊδεύοντας τον Κύκλωπα (ο Οδυσσέας της Οδύσσειας). Ακόμα και η καχυποψία του παραπέμπει στα φοβερά ένστικτα της επιβίωσης. Ο Καραγκιόζης είναι οι επιθυμίες μας. Είμαστε εμείς. Με την αντίληψη ότι όλα αυτά συνδέονται στον παρόντα χρόνο, αποκαθιστάς μια συμβολική και αρχετυπική μορφή που έχει σχέση με τον εαυτό μας, βάζεις νέο αίμα στη ζωή μέσα από την τέχνη. Η τέχνη είναι η μάνα που δίνει τα εργαλεία της. Αλλά την τέχνη δεν μπορείς να τη μάθεις από την αρχή. Παίρνεις το φως και προχωράς, αξιολογώντας τα πράγματα. Η τέχνη που μας συγκινεί επανιδρύει μέσα μας τα αισθήματα του αθέατου κόσμου, που δίνει νόημα στη ζωή. Γιατί, αν δεν αποκτά αξία η ζωή, δεν έχει νόημα η ύπαρξή μας. Δεν είμαι φετιχιστής της παράδοσης. Σέβομαι τους δασκάλους, για να παίρνω δύναμη. Δεν ξεχνώ τον κόσμο των νεκρών, το παρελθόν μας. Αυτό είναι η παράδοση για μένα. Είμαστε πάνω σ΄ ένα τεράστιο Σύμπαν που πρέπει να το εκτιμήσουμε, να του δώσουμε αξία για να μπορέσουμε να το απολαύσουμε».

info

Απόψε και αύριο στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου 5, τηλ. 210-
3213.100, πιστωτική κάρτα 210-8108.181).