ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ

Μαζί με το ξεκατίνιασμα και η ρεπλίκα, η απομίμηση και η αντιγραφή. Ας πούμε:

Η Γερμανίδα Ντόρις Ντόρι στην ταινία της «Ανθισμένες κερασιές» μιμείται τον μακαρίτη Ιάπωνα Γιασουζίρο Ότζου.

Ο Γάλλος Ερίκ Ζονκά τον Τζων Κασσαβέτη και την «Γκλόρια».

Ο επίσης Γάλλος Ρομπέρ Γκετιγιάν στο «Lady Jane» αναφέρεται στον Ζαν Πιερ Μελβίλ.

Ο Κορεάτης Χονγκ Σάνγσου στο «Νύχτα και ημέρα» μιμείται Ερίκ Ρομέρ και Φρανσουά Τριφό.

Ο Μεξικάνος Φερνάντο Έιμπκε στη «Λίμνη Ταχόε» θυμίζει τον Τζάρμους στο Μexico City.

Ο Ιταλός Αντονέλο Γκριμάλντι στο «Ήρεμο χάος» αντιγράφει «Το δωμάτιο του γιου μου» του Νάνι Μορέτι. Ο Ντέμιαν Χάρις στους «κήπους της νύχτας» κατηφορίζει προς «Σκοτεινό ποτάμι».

Ο Μεξικάνος Χοσέ Παντίλια στο «Τropa de Εlite» αντιγράφει την «Πόλη του Θεού» του Μεϊρέγιες.

Να συνεχίσω; Μέχρι στιγμής, καμία ανακάλυψη και αποκάλυψη. Λες και ολόκληρη η κινηματογραφική υφήλιος δεν έχει τίποτα να πει. Μόνο τα μικρά, τα οικογενειακά, τα δράματα τα ανθρώπινα και γνωστά. Κάθε χρόνο πιο μικροί από πριν.