Το πνεύμα του τόνου

Ντροπής πράγματα

Είπαμε πως γλιτώσαμε από τους θιάσους για παιδιά από παιδιά.

Παλαιότερα αυτό το καρκίνωμα είχε εκμαυλίσει οικογένειες ολόκληρες. Κάποιος καπάτσος θεατρώνης μάζευε κάτι παιδάκια χωρίς αμφιβολία με γκελ, έξυπνα μουτράκια, χαριτωμένα, τα έντυνε μικρομέγαλα, τα έβαφε σαν βαμπ και έγραφε κάτι σαχλά παραμύθια με νεράιδες, βασίλισσες, μάγους, πρίγκιπες και τα ρέστα και πουλούσε θέαμα μαζεύοντας μπαμπάδες, μαμάδες, χαζοπαππούδες, χαζοθείες, γειτόνισσες, καμιά φορά και δασκάλες και με ανθοδέσμες «αποθέωναν» τις μικρές Βουγιουκλάκη ή Σίρλεϊ Τεμπλ. Εκεί να δείτε στα παρασκήνια να σουρομαδιούνται μαμάδες με νονές και δασκάλες και νταντάδες, ποιο τσαμένο ήταν το καλύτερο. Και κάποιοι άθλιοι γονείς μάζευαν και λεφτά «πουλώντας» το ταλέντο τους ακριβά αφού τα νήπια είχαν αποκτήσει και «φαν». Τέλειωσαν αυτά. Εδώ και χρόνια θίασοι με επαγγελματίες ηθοποιούς παίζουν για παιδιά και πολλοί κάνουν δουλειά υποδειγματική. Την παλιά αθλιότητα υιοθέτησε τώρα η τηλεόραση και βλέπεις μικρομέγαλα βαμμένα, σεινάμενα και κουνάμενα να διαγωνίζονται στον χορό και κάποιοι μεγάλοι να εισπράττουν. Ντροπή.