«Όλα στη ζωή έχουν κρεσέντο»

Έχοντας μία λαμπρή καριέρα πίσω της η σοπράνο Μαρίνα Κρίλοβιτς επανεμφανίζεται στο Μέγαρο Μουσικής με ένα ρεσιτάλ που απλώνεται από το Μπαρόκ μέχρι την οπερέτα
Α πό τη μητέρα αίμα ελληνικό, από τον πατέρα αίμα γιουγκοσλάβικο και γερμανικό. Τούρνο Σεβερίν, Ντουμπρόβνικ, Ρουστσούκ, Παρίσι, Λονδίνο, Αυστροουγγαρία… μπερδεύονται στο παρελθόν της οικογένειάς της.

Η ίδια η Μαρίνα Κρίλοβιτς γεννήθηκε στο Βουκουρέστι. «Καταγράφεται» ως Ρουμάνα. Παντρεύτηκε έναν Έλληνα- έναν μεγάλο, διεθνή Έλληνα, τον βαρύτονο Κώστα Πασχάλη που εδώ και έναν χρόνο δεν είναι πια κοντά μας- και έχουν αποκτήσει έναν γιο και μία κόρη. «Ρουμάνα με λέγανε και με λένε, αλλά τι είμαι ακριβώς να σας πω δεν ξέρω. Ποτέ δεν ένιωσα φανατικά κάτι. Απλώς η Ρουμανία είναι τα παιδικά μου χρόνια και τα νιάτα μου». Με μεγάλη διεθνή καριέρα λυρικοδραματικής σοπράνο σε εξέλιξη, επέλεξε, από τα τέλη της δεκαετίας του ΄70, να εγκατασταθεί με τον σύζυγό της στην Ελλάδα και να ενταχτεί στο δυναμικό της Λυρικής Σκηνής- για πολλά χρόνια πρωταγωνίστριά της. Η Μαρίνα Κρίλοβιτς- ταμπεραμέντο εκρηκτικό!- που έχει τραγουδήσει μεγάλους ρόλους, δραματικούς και λυρικούς, στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου – από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης μέχρι το Κόβεντ Γ κάρντεν του Λονδίνου, από τη Βιέννη, το Παρίσι και το Βερολίνο μέχρι το Αμβούργο και τη Βενετία, υπό τη διεύθυνση κορυφαίων μαέστρων και πλάι σε ονόματα όπως ο Τίτο Γκόμπι, ο Παβαρότι, ο Ντομίνγκο…- με το μόνιμο σύνοδό της στο πιάνο Δημήτρη Γιάκα, επανεμφανίζεται στο Μέγαρο Μουσικής σε ένα ρεσιτάλ που περιλαμβάνει «ένα μπουκέτο», όπως μου λέει, από άριες αντίκες- Καρίσιμι, Τζορντάνι, Μπλαντζίνι, Αλεσάντρο Σκαρλάτι, Μοντεβέρντι-, γαλλικές «μελοντί» του Φορέ, άριες από ιταλικές και γαλλικές όπερες- Τσιλέα, Ντονιτσέτι, Γκουνό- μέχρι οπερέτα- Ιβέν και Όσκαρ Στράους.

Η φωνή με τα χρόνια φθείρεται. Δημιουργείται πικρία όταν αναγκαστείς να σταματήσεις αυτά που έκανες;

«Εξαρτάται. Αν δεν καταλάβει κανείς από την αρχή πως αυτή είναι η ροή της ζωής και πως όλα έχουν ένα κρεσέντο και ένα ντιμινουέντο θα είναι δυστυχισμένος. Σε μένα δεν έχει συμβεί αυτό. Βεβαίως η φωνή μου δεν με άφησε ποτέ στη σκηνή αλλά μόνη μου κατάλαβα πού βρίσκεται και προσάρμοσα το ρεπερτόριό μου. Όλα, πάντως, έχουν ένα τέλος. Τα τελευταία χρόνια, εξάλλου, έχω αφοσιωθεί στη διδασκαλία κι αυτό μού έχει δώσει μεγάλες ικανοποιήσεις».

ΙΝFΟ

Αύριο, στις 20.30, στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (τηλ. 210-
7282.333). Με ελληνικούς υπέρτιτλους.
Εισιτήρια: 22, 14, (φοιτητικό) 5,50 ευρώ.

«Μιλάγαμε κρυφά επί Τσαουσέσκου»

Μεγάλωσε στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου. «Πάρα πολύ άσχημες αναμνήσεις. Θυμάμαι να μιλάμε σιγά, να μιλάμε κρυφά, η μαμά μου να μου λέει: “Μην πεις αυτό στο σχολείο, μην πεις το άλλο”, τις ελλείψεις στα τρόφιμα, τις ώρες που περνούσαμε στις ουρές, ότι επί δύο χρόνια, λόγω της καταγωγής μου, δεν με δέχονταν στο Ωδείο, αν και στις εξετάσεις είχα τη μεγαλύτερη βαθμολογία στο τραγούδι… Βεβαίως ομολογώ πως για τα παιδιά με ταλέντο στις τέχνες και στον αθλητισμό υπήρχε ένα “ειδικό” καθεστώς και πως τα προωθούσαν και στο εξωτερικό. Με έστειλαν σε διαγωνισμούς και με τα βραβεία που κέρδισα άνοιξαν δρόμοι, υπέγραψα συμβόλαια… Αλλά ποτέ, όταν ήμουν καλεσμένη να τραγουδήσω στο εξωτερικό, δεν ήμουν σίγουρη αν θα μου δώσουν το διαβατήριο και αν θα μπορέσω να φύγω, μου κρατούσαν περισσότερα από τα μισά λεφτά που κέρδιζα…».

Το 1971 ο Ρολφ Λίμπερμαν, διευθυντής της Κρατικής Όπερας του Αμβούργου, της δίνει μία μεγάλη ευκαιρία: Αΐντα στην ομώνυμη όπερα του Βέρντι και μάλιστα σε διανομή πρεμιέρας, πλάι στον Ντομίνγκο και στη Σίρλεϊ Βέρετ.

Αποφασίζει να μη γυρίσει στη Ρουμανία. Είναι η αρχή της διεθνούς καριέρας της.