[ ΑΙΧΜΕΣ ] Πρόεδρος, ετών 33

Δεν είναι τόσο το νεαρόν της ηλικίας του που κάνει ενδιαφέρουσα την εκλογή Τσίπρα. Δεν είναι τόσο το ότι ο νέος ηγέτης ενός κόμματος της Αριστεράς έχει την ηλικία, στην οποία κάποτε αναλάμβανε κανείς- το πολύ- γραμματέας μιας αριστερής οργάνωσης Νεολαίας. Είναι προπάντων η μεγάλη συμβολική τομή που ο Συνασπισμός επιχειρεί να κάνει με την εκλογή αυτή.

Μια τομή με το παρελθόν. Με την ιστορία, από την οποία κατάγεται.

Ο Τσίπρας γεννήθηκε τη χρονιά που το κομμουνιστικό κίνημα γινόταν οριστικά νόμιμο. Στο τέλος των πέτρινων χρόνων, στο κλείσιμο του τραγικού μετεμφυλιακού κύκλου. Ήταν μαθητής του σχολείου, όταν ο κόσμος μας κατέρρεε το 1989. Κι ήταν αμέτοχος της πολιτικής, όταν η Αριστερά ζούσε την τελευταία από την ιστορική σειρά των διασπάσεών της, το 1991.

Με την επιλογή ενός προέδρου με τέτοιο βιογραφικό, ο Συνασπισμός μοιάζει να θέλει να μας πει: Ξεχάστε την παλιά Αριστερά του μεγάλου δράματος του 20ού αιώνα, ξεχάστε την Αριστερά των μεγάλων εσωτερικών αγώνων και διασπάσεων, ξεχάστε την Αριστερά της παλιάς ουτοπίας. Θέλω να αρχίσω από την αρχή. Θέλω, απέναντι στον «νέο καπιταλισμό», να είμαι η «νέα Αριστερά». Μια Αριστερά που έχει αφετηρία της τη Γένοβα, όχι την Κομμούνα του Παρισιού, ούτε το συνέδριο των Σοβιέτ στο Σμόλνι, μια Αριστερά που δεν φέρει στις αποσκευές της ούτε τη μεγάλη ήττα ούτε τις πληγές των μεγάλων διασπάσεων. Είναι σαν να θέλει να ιχνογραφήσει το στίγμα του από την αρχή, σε μια λευκή σελίδα. Το κατάφερε: ο Τσίπρας είναι μια λευκή σελίδα. Μένει να δούμε αν υπάρχει κάτι αληθινά καινούργιο να γραφτεί στη σελίδα αυτή ή θα παραμείνει λευκή.