Θεατρική εμπειρία

Στο θέατρο «Αμόρε» ο θίασος του «Νότου» στην προ-τελευταία (φευ!)

παράστασή του πριν οδηγηθεί σε εκούσιο θάνατο, από απελπισία, ο Οβίδιος και οι «Μεταμορφώσεις» του διδάσκουν πως το καίριο αίτιο που εξηγεί τη σημερινή ερημιά του ανθρώπου, η μεγάλη έλλειψη, το κενό και η αηδία ζωής, οφείλεται στο αυτονόητο γεγονός πως απουσιάζει η Ποίηση από τη ζωή μας που όταν υπάρχει και όσο υπάρχει λειτουργεί ως αλεξικέραυνο, ως απορροφητικός μηχανισμός που μειώνει τους κραδασμούς της υπαρξιακής μας ταραχής προσφέροντας καταφύγιο στον ρυθμό, στο απροσδόκητο, στο παράλογο, στο ΑΛΛΟ, στο τραγικότερο, στο τετελεσμένο.

Τα στιγμιότυπα καθημερινής βίας, απαρέσκειας, προδοσίας, μεταμέλειας, φυγής, παραίτησης, ηδονοθηρίας, στέρησης, αμφιβολίας και άνοιας που παρελαύνουν επί σκηνής και οι αισθητικές μαγικές σκιές που παραπέμπουν στους μεταμορφωτικούς μύθους του Οβίδιου, μας χάρισαν ένα υψηλό μάθημα θεατρικής εμπειρίας και ένα τραγικό αίσθημα της σημερινής μας μοναξιάς αφού δεν έχουμε αποφασίσει να επαναμαγεύσουμε τον κόσμο.

Ο σκηνικός χώρος και η σκευή της Έλλης Παπαγεωργακοπούλου, οι φωτισμοί του Παυλόπουλου, η έξοχη κίνηση που δίδαξε η Μάρθα Κλουκίνα, η ωραία γλώσσα των οβίδιων μεταφράσεων των Αλ. Οικονομίδη και Έλλης Λιούτα έδωσαν την ευκαιρία στην εξαίσια ομάδα υποκριτών να πλάσουν μεταμορφούμενα στο τώρα και στο τότε ποιητικά εν γένει γεγονότα στη σκηνή.

Η Ξένια Καλογεροπούλου στο απόγειο μιας λιτής υπόκρισης έπλασε την ερωτική γριούλα που εισέρχεται γλυκά και αθώα στην άνοια με αξέχαστα υλικά ποιότητας.

Η Άννα Μάσχα είναι υποκριτικό ιερό τέρας. Αρκεί.

Η Ιωάννα Παπά έχει ένα συνεχώς εκπλήσσον γκελ.

Ο Χρ. Λούλης και ο Αργύρης Ξάφης επιβεβαιώνουν τη σπάνια υποκριτική τους ράτσα. Ο Μπερικόπουλος κατορθώνει να γράφει γύρω από έναν ρεαλιστικό πιστό πυρήνα ένα φεγγίο τρέλας.

Η Άννα Καλαϊτζίδου έχει αμεσότητα και εσωτερικούς ρυθμούς που καθοδηγούν τη σημαίνουσα κίνηση.

Ο Θάνος Τοκάκης, ωραία και μετρημένη φιγούρα μεταφοράς στη ζωή, μια λογοτεχνική μορφή («Σάμσα» του Κάφκα).

Ο Ηλίας Παναγιωτακόπουλος και η Άλκηστις Πουλοπούλου στέρεες παρουσίες.

Ένα γεγονός θεατρικής πνευματικότητας.