Ήρεμη ευαισθησία κατακλύζει τις γραμμές

Τ ο μικρό μυθιστόρημά του (ή μάλλον νουβέλα) Η ανακάλυψη της αυγής, που δημοσιεύθηκε στην Ιταλία το 2006, είναι η δεύτερη (και όχι η πρώτη, όπως αναφέρεται στην ελληνική μετάφραση που μόλις κυκλοφόρησε) λογοτεχνική του απόπειρα, μετά το Χωρίς τον Πατρίκιο. Ο ψύχραιμος αναγνώστης δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί από την έλλειψη, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, οποιασδήποτε πολιτικής αιχμής ή εμμονής, από αυτές που φυσικώ τω τρόπω εμφανίζονται σε όλα τα γραπτά επαγγελματιών πολιτικών. Αντίθετα, μια ήρεμη ευαισθησία κατακλύζει τις γραμμές χωρίς να πέφτει στην άλλη παγίδα, του μελοδράματος. Ο ήρωας είναι σαραντάχρονος, έχει σύζυγο με την οποία η συμβίωση είναι πλέον τυπική, και δύο παιδιά: έναν εικοσάχρονο γιο, με στόφα διανοούμενου και μια 12χρονη κόρη με σύνδρομο Ντάουν. Χαλαρές, γλυκές περιγραφές ανθρώπων, καταστάσεων, τοπίων που αναμειγνύονται εδώ κι εκεί με σχόλια για ειδήσεις από τις εφημερίδες, όχι όμως από τις πολιτικές σελίδες. Σιγά σιγά και υποδόρια, αυτό το βιβλιαράκι που δεν ξέρεις πού το πάει, μετατρέπεται σε μια αναζήτηση του πατέρα. Ο Βελτρόνι ουσιαστικά δεν γνώρισε πατέρα (πέθανε όταν ήταν 2 χρόνων) και βάζει εδώ τον ήρωά του να έχει έναν εξαφανισμένο πατέρα. Που έφυγε εντελώς ξαφνικά όταν εκείνος ήταν στην εφηβεία του, και δεν ξαναέδωσε σημεία ζωής.