Στην ανάπαυλα

Ζώσα γλώσσα για νεκρές πολιτικές

Δεν έχω παράπονο, δεν είμαι απ΄ αυτούς που ολοφύρονται για τη λεξιπενία, την καταστροφή και τον κατακερματισμό των Νεοελληνικών, και άλλα πνιγηρά παρόμοια. Αντίθετα, ενθουσιάζομαι με τους νεολογισμούς, τους εφευρέτες λέξεων, σχημάτων και προτάσεων, πολλές φορές και με το παραπάνω (πόσο είχα γελάσει, χειροκροτήσει με το «ψήστερμαν» για τον ψήστη στα σουβλάκια), αλλά έρχεται ο καιρός με τα γυρίσματά του και μου λειαίνει τις γωνιές του υπέρμετρου θαυμασμού, μαλακώνει την αγριάδα της αρχικής εντύπωσης, γλυκαίνει την αψάδα της πρώτης συνάντησης και πιάνει, έρχεται και τοποθετεί τη λέξημπουμπούκι, τη φράση-νεογνό στη σωστή της θέση. Στο λεξικό ή στο κυπαρίσσιο νεκροταφείο της λησμονιάς, να σέπεται ανά τους αιώνας των αιώνων .

Θυμάμαι τη φράση «τα πήρα στο κεφάλι» πώς μεταλλάχτηκε σε «τα πήρα στο κρανίο» και μετά σε «τα πήρα στην κράνα» για να γίνει «κράνα» σκέτη, άντε με κάνα ρήμα από δίπλα, για να καταλήξει «κράνος» στο τέλος, καθόλου ανθεκτικό κι αυτό, γιατί ήδη θεωρείται «πασέ».

Ή το άλλο που άρχισε από την πρώτη «Πόρτα» σε κλαμπ (στο «Εργοστάσιο» των Μελετοπουλαίων αρχές του ΄80 με πόρτα τον Άρη τον Δαβαράκη) κι όταν δεν σε βάζανε μέσα, έσκασε μύτη στην πιάτσα το «έφαγα πόρτα» και κρατάει ακόμα, αν και το «έφαγα» έφαγε την πόρτα κι έκανε καριέρα μόνο του σαν συνοδός άλλων λέξεων όπως «έφαγα φλασιά», «έφαγα απόρριψη», «έφαγα πλάτη» για να καταλήξει σε «πλάτη» σκέτη και για πιο χαϊδευτικό όταν σε παρατάει η γκόμενα «πλατούλα». Π.χ. «Είδες τον Ιώργο; Πλατούλα η Ελίβια»! (Ιώργος και Ελίβια νεοαναπτυχθέντα ονόματα στας παρυφάς των Εκαλοφιλοθέων).

Προχθές, όμως, πόσο το χάρηκα. Σε έναν άλλον χωρισμό, φίλη του Μίνου κολλητή, σε ερώτηση «Τι έχεις παιδί μου κι είσαι έτσι», ακούστηκε στητή να απαγγέλει:

«Έχω χωρίσει με τον Βάγγο Κι η στεναχώρια μου ζιβάγκο».

Δεν θες τίποτ΄ άλλο. Ακούς τη φράση και τα καταλαβαίνεις όλα «με τη μία». Απ΄ το ζιβάγκο και μόνο πιάνεις την ηλικία της κυρίας. Διότι το ένδυμα ήρθε στο φόρτε του επί μεταπολίτευσης, με τον Ανδρέα πρώτο διδάξαντα. Ο Ανδρέας στη Βουλή χωρίς γραβάτα, δεν υπήρχε πιο τρέντι της εποχής. Πόσο να ΄τανε λοιπόν η κυρία; Άντε να ΄τανε είκοσι σου λέω εγώ. Και τριάντα τόσα που περάσανε; Στα πενήντα γεμάτα η χωρισμένη. Πενηντάρα λοιπόν και το «Βάγγος» κάπως ψεύτικο μ΄ ακούγεται. Μάλλον τον λέει αυτή έτσι κατ΄ ευφημισμόν, πώς έλεγε η Άννα τον Δημητράκη όταν ήτανε μωρούλι «Μήτσο»; Άρα, Βαγγελάκη το λένε το παιδί. Τεκνό είναι, την άφησε τη μεγαλοκοπέλα κι αυτή τώρα για να δείξει ότι το κουμαντάρει το «πλατούλα», έκανε και ρίμα «Βάγγο, Ζιβάγγο». Και κουλτουριάρα δηλαδή. Με λίγα λόγια, ακούς τον στίχο και λες: πενηντάρα τεκνατζού, χωρισμένη κουλτουριάρα με χιούμορ. Άρα; Τσίπρα θα ψηφίσει. Αύριο δεν είναι; Στάσου. Χθες ήτανε η Σούπερ Τρίτη για τους Αμερικανούς, αύριο είναι η Σούπερ Πέμπτη για τους Μεγαλοπαπάδες, πότε είναι η Σούπερ για την Αριστερά; Δεν ξέρω τα ΄χω χάσει. Σαν να ΄χω βγει απ΄ το παιχνίδι. Σαν να με βγάλανε στον πάγκο και πάω και ΄γώ να σκάσω. Τι να σου πω; Μεγάλη σκασίλα.

«Με βγάλανε στον πάγκο Κι η στεναχώρια μου ζιβάγκο».

Άρα; Τσίπρα θα ψηφίσω.