Φάγαμε …στο «Οil Resto»

Επισκέφτηκα το «Οil Resto» πριν από έναν χρόνο, αλλά πρόσφατα άκουσα να λέγονται ακόμη καλύτερα γι΄ αυτό το τολμηρό, σύγχρονο, ελληνικό εστιατόριο και πηγαίνοντας πάλι ανακάλυψα μια ολοκληρωμένη παλέτα φρέσκων ιδεών που λίγα εστιατόρια- ακόμη και σε πιο in τοποθεσίες- καταφέρνουν. Οι τωρινοί σεφ, Δημήτρης Σούτσου και Νίκη Τρέσου, προσδίδουν σπίθα, νεύρο και φινέτσα σε ορισμένα από τα παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα και έχουν, προφανώς, άριστη γνώση των τεχνικών προκειμένου να υποστηρίξουν το είδος των φαγητών που εκτελούν και ξεπερνούν τα όρια.

Είχε περάσει λίγος καιρός από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα ένα εστιατόριο το μενού του οποίου περιείχε τόσες πολλές ασυνήθιστες προτάσεις, ώστε να είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξεις.

Φυσικά υπήρχαν πολλά για να μας χορτάσουν και με το παραπάνω. Πολλά από τα φαγητά σερβίρονταν «διασπασμένα»- δηλαδή το κυρίως φαγητό με διάφορα συνοδευτικά. Ένα τέτοιο πιάτο ήταν τα ρεβίθια, μαγειρεμένα παραδοσιακά σαν παχύς χυλός, αλλά αρωματισμένα με πορτοκάλι και με γεύση από ταχίνι και σερβιρισμένα με λεπτές φέτες από νοστιμότατο προσιούτο Ευρυτανίας και φρέσκιες φετούλες πορτοκαλιού. Οι γεύσεις ταίριαζαν πολύ καλά μεταξύ τους, τόσο που αναρωτιόμουν γιατί ο σεφ δεν τις πάντρεψε απλώς μέσα στο ίδιο πιάτο. Μας άρεσαν πολύ οι φαβοκεφτέδες που ήταν πραγματικά τόσο αφράτοι ώστε διαλύονταν στο πιρούνι και η σαλάτα κάππαρης που τους συνόδευε.

Το σαγανάκι με μαστέλο και γλυκιά πάστα ελιάς ήταν το λιγότερο ενδιαφέρον από τους μεζέδες, κυρίως γιατί η κρούστα από σιμιγδάλι δεν ήταν τόσο τραγανή και το πιάτο δεν είχε την ίδια εκλεπτυσμένη παρουσίαση που είχαν τα υπόλοιπα. Η λαδένια Κιμώλου είναι σαν πίτσα χωρίς τυρί, περισσότερο ψωμί παρά οτιδήποτε άλλο, με σάλτσα ελαφρώς αποξηραμένης ντομάτας από πάνω και κρεμμύδια. Συνοδευόταν με σαλάτα από αντράκλα και καπνιστές γαρίδες που ήταν γευστικότατα μεν, αλλά νομίζω ότι ως συνδυασμός ήταν αταίριαστος καθώς οι γαρίδες υπερίσχυαν σε γεύση των άλλων δύο. Οι αντιθέσεις στην υφή, η ένταση της γεύσης κ.λπ. δεν ήταν εμφανείς όπως π.χ. στα ρεβίθια. Για μένα ο νικητής των ορεκτικών ήταν το πιάτο με τα ψητά πράσα με κυβάκια από σύγκλινο, σος πορτοκαλιού, φασκόμηλο και αφρό φέτας, που ήταν περισσότερο σαν ένα κρεμώδες μους με ήπια γεύση τυριού. Τα πράσα δεν ήταν αρκετά καρυκευμένα και διατηρούσαν τη γλύκα τους απέναντι στην πιο δυνατή γεύση της φέτας, με περισσότερο αλάτι όμως το πιάτο θα είχε ταιριάξει πολύ ωραία. Μας άρεσε η σαλάτα με σπανάκι και ντρέσινγκ μαστίχας.

Τα κυρίως πιάτα μάς εντυπωσίασαν το ίδιο. Το ριζότο με καραβίδες, για παράδειγμα, ήταν καρυκευμένο με κάρδαμο ξεφεύγοντας από τις…

στρογγυλεμένες ιταλικές γεύσεις που αναμένει κανείς σε ένα ριζότο και προσθέτει οξύτητα που είναι πραγματικά ωραία.

Ο φρέσκος μπακαλιάρος ήταν άψογα μαγειρεμένος, τέσσερα κομμάτια με άσπρο περλέ χρώμα με μια ελαφριά, αρωματική σάλτσα ντομάτας,. Οι ταλιατέλες με βότανα, κονφί λεμονιού, ντομάτες (δεν είδαμε καμία) και έλαιο φασκόμηλου χρειάζονταν λίγο νεύρο ακόμη, ίσως περισσότερο αλάτι.

Το παγωτό μπουγάτσα που παραγγείλαμε για επιδόρπιο φάνταζε πιο δελεαστικό απ΄ ό,τι ήταν τελικά και η μερίδα ήταν μικρή.

Μου άρεσε πραγματικά το «Οil Resto» φέτος. Το φαγητό είναι απόλυτα ελληνικό και παρ΄ όλα αυτά απόλυτα πρωτότυπο. Οι σεφ δουλεύουν στα πλαίσια μιας κατανοητής, αποδεκτής γλώσσας και την κάνουν να αποκτά νέα όρια χωρίς να ξενίζει τον συνδαιτυμόνα ή να τον κάνει να νιώθει χαμένος μπροστά σε μια θάλασσα από πιάτα. Μακάρι να υπήρχαν περισσότερα μέρη σαν αυτό όπου να φτιάχνουν αυθεντικά ελληνικά φαγητά με πρωτοτυπία και γούστο, γιατί αυτό συμβαίνει σε τούτη την κουζίνα στο Ίλιον. Μπράβο.

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 25-40 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Λιτή, ζεστή

Κουζίνα:

Νέα ελληνική κουζίνα με νεύρο

Σέρβις:

Καλό

Κάβα:

Καλή

«Οil Resto»: Ιδομενέως 93, Ίλιον. Τηλ. 210-2693.230