«Είμαι σκληρός εργάτης»

Τα βήματά της στις πασαρέλες την οδήγησαν στο θέατρο. Όμως η Βίκυ Καγιά δεν είναι μόνο μια εμφανίσιμη γυναίκα που απλώς περιφέρει τον εαυτό της επί σκηνής. Τα λέει κιόλας
Κοιτάζει, απλώς, τη δουλειά της. Με την εμφάνισή της στο βραβευμένο με 12 Τony έργο «Δύο τρελοί, τρελοί παραγωγοί» κλείνει στόματα και είναι η απάντησή τηςκατά κάποιον τρόπο- σε εκείνους που αμφισβητούν, μιλώντας για «μια ακόμη ωραία ψηλή ξανθιά μοντέλα που συνεχίζει στο θέατρο και την τηλεόραση». Δεν επεδίωξε τίποτε, δεν πήρε κανένα τηλέφωνο, δεν έβαλε μέσον. Έτσι κι αλλιώς αναγνωρίσιμη είναι, μοντέλο με διεθνή καριέρα, και «κάπως έτσι ο Νίκος Περράκης μου πρότεινε να παίξω στο “Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο”». Η αλυσιδωτή αντίδραση μόλις άρχιζε. «Η πρόταση ήρθε σε μια στιγμή που, ύστερα από 15 χρόνια στον χώρο του μόντελινγκ, ήθελα να κάνω κάτι άλλο». Ήταν η περίοδος που έμενε στη Νέα Υόρκη και ήθελε, λέει, να κάνει στροφή στην καριέρα της. Την ενδιέφερε η τηλεόραση διότι «ήξερα πόση ζωντάνια έχει». Την πρόλαβε ο Περράκης. «Αν και μικρός ο ρόλος, ήταν αυτό που ήθελα». Εκεί την είδαν στελέχη του Μega και την κάλεσαν να αναλάβει ρόλο οικοδέσποινας στο μουσικό ριάλιτι σόου ταλέντων «So you think you can dance». «Στην τηλεόραση με είδε ο κ. Φασουλής και μου πρότεινε τον ρόλο» που της πήρε σχεδόν δύο εβδομάδες στο πλαίσιο της πρόβας να μάθει να λέει απνευστί το όνομα: Ούλα Ίνκα Χάνσεν Μπένσεν Γιόνσεν Τόλεν, Χόλεν Τσάνσεν Τσάνσεν.

ΙΝFΟ

«Δύο τρελοί, τρελοί παραγωγοί» στο θέατρο «Αλίκη» (Αμερικής 4, τηλ. 210-3210.021)

Το μόντελινγκ σταματά με την πρώτη ρυτίδα;

«Όχι, διότι έχουν αλλάξει πολλά. Πλέον ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία βλέπουμε γυναίκες να συνεχίζουν, οι οποίες σε άλλες εποχές θα είχαν συνταξιοδοτηθεί.

Μπορείς να βγάλεις και περισσότερα χρήματα. Και σε ενδιαφέρουσα ένα μοντέλο μπορεί να δουλεύει. Όμως για εμένα το μόντελινγκ έλαβε τέλος και η απόφαση ήρθε φυσικά. Είμαι πλούσια σε εμπειρίες, βρέθηκα σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά επίσης πέρασα πολλές ώρες μέσα σε αεροπλάνα και είπα “φτάνει”».

Η κουβέντα με τη Βίκυ Καγιά που ήρθε ασθμαίνοντας στο θέατρο («Αλίκη») κατ΄ ευθείαν από τα γυρίσματα του «So you think you can dance», άρχισε στην πρώτη σειρά καθισμάτων της πλατείας και συνεχίστηκε στο καμαρίνι που μοιράζεται με τα άλλα κορίτσια του θιάσου. Στη διαδρομή μέχρι εκεί είχε να ανταλλάξει μια κουβέντα με όλους. Ρωτούσε τι κάνει ο ένας, πώς είναι το παιδί του άλλου που είχε κρυώσει, πάντα με χαμόγελο, ειλικρινές.

Χάρη στη θητεία της στον χώρο του μόντελινγκ έμαθε να ακούει, να προσέχει και να πειθαρχεί, εξηγεί, αλλά και «να εξετάζω τα όρια μου». Η «εκπαίδευση» αυτή φάνηκε χρήσιμη και στη νέα προοπτική που φαίνεται να ανοίγεται μπροστά της, χωρίς ωστόσο να έχει ξεκαθαρίσει αν θα την επιλέξει. «Δεν έβγαλα ούτε “κιχ” στις πρόβες. Άκουγα προσεκτικά τον κ. Φασουλή».

Και είναι αυτά τα εφόδια αρκετά για μια πορεία στο θέατρο; «Είναι αρκετά για να συνεχίσει κανείς στη ζωή του. Σημασία έχει να μπορείς να ενταχθείς σε ένα σύνολο, σε μια ομάδα. Είναι σημαντικό να πειθαρχείς και να μπορείς να ελίσσεσαι δίνοντας ψυχή και σώμα. Είμαι σκληρός εργάτης και ακούω τι μου λένε. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο. Τα άλλα είναι: αυτό που σου αναθέτουν να το κάνεις δικό σου και στη συνέχεια να το δίνεις στους άλλους με τους οποίους δουλεύεις μαζί. Εφ΄ όσον είσαι ο εαυτός σου, αυτό που έχεις αναλάβει μπορείς να το μεταδώσεις και στους άλλους κι έτσι η συνολική προσπάθεια πετυχαίνει».

«Δοκιμάζω και δοκιμάζομαι»
Σεβαστή άποψη. Αρκούν όμως αυτά τα στοιχεία για να σταθεί κάποιος ως ηθοποιός; «Αν συνεχίσω στο θέατρο κι αν θέλω να γίνω ηθοποιός, σαφώς και πρέπει να καθήσω στα θρανία. Δεν θεωρώ ότι είμαι ηθοποιός. Δοκιμάζω και δοκιμάζομαι. Στη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου είδα τα στοιχεία εκείνα που παρατήρησαν και οι δύο σκηνοθέτες (σ.σ. Περράκης και Φασουλής), οι ο ποίοι τα συνδύασαν». Ποια η διαφορά να σε κοιτάζουν στην πασαρέλα από το να σε κοιτάζουν στη θεατρική σκηνή;

«Στην πασαρέλα μοστράρεις ένα προϊόν, το πουλάς. Στη σκηνή του θεάτρου δεν πουλάς τίποτα. Πρέπει να πείσεις ότι είναι αληθινό αυτό που νιώθεις».

Οι κριτικές που αποκόμισε στο θεατρικό ντεμπούτο της είναι θετικές. Ωστόσο, χωρίς διάθεση να φανεί αχάριστη, ξεκαθαρίζει πως είτε θετικές είτε αρνητικές κριτικές δεν στέκεται σ΄ αυτές. «Με ενδιαφέρει η κριτική των συνεργατών μέσα στο θέατρο. Θέλω οι συντελεστές να είναι ευχαριστημένοι με αυτό που κάνουμε πάνω στη σκηνή».


«Στα βαθιά χωρίς να ξέρω κολύμπι»

Για δεύτερη σεζόν θα είναι η παρουσιάστρια του μουσικού ριάλιτι αναζήτησης ταλέντων «So you think you can dance», συμπληρώνοντας έτσι έναν χρόνο στη μικρή οθόνη. Αν και λόγω του μόντελινγκ ήταν εξοικειωμένη στην ιδέα να εστιάζουν εκατοντάδες βλέμματα πάνω της, η τηλεοπτική εμπειρία στην αρχή ήταν ψυχρολουσία. «Με τρόμαξε.

Βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σε 3.000 άτομα που με κοίταζαν. Ήταν σαν να με πέταξαν στα βαθιά χωρίς να ξέρω κολύμπι. Δεν είχαμε προλάβει να κάνουμε πολλές πρόβες».

Σχέδια για το επόμενο βήμα δεν κάνει, λέει. Ζει τη στιγμή και θέλει «να έρχονται μόνα τους τα πράγματα». Δεν συμμερίζεται το «συν Αθηνά και χείρα κίνει». «Όχι, διότι αν κυνηγάμε κάτι με άγχος το χάνουμε. Αν εξαντλήσεις τα όριά σου δεν πετυχαίνεις. Το επόμενο βήμα θα έρθει μόνο του και, αν δεν έρθει, πάει να πει πως δεν ήταν για εμένα».