[ Πρόσωπα ] Περίπλοκη αλληλεξάρτηση

«Έχω επανειλημμένα δηλώσει ότι τα πεπρωμένα του ισραηλινού και του παλαιστινιακού λαού είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στην ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση.

«Όταν η οικογένειά μου μετανάστευσε στο Ισραήλ από την Αργεντινή, στη δεκαετία του 1950, μία από τις προθέσεις των γονιών μου ήταν να μη μεγαλώσω ως μέρος μιας μειονότηταςμιας εβραϊκής μειονότητας. Ωστόσο, η γενιά μου αγνόησε την ύπαρξη μιας μειονότητας μέσα στο Ισραήλ- μιας μη εβραϊκής μειονότητας- η οποία ήταν η πλειοψηφία σε ολόκληρη την Παλαιστίνη μέχρι τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, το 1948. Στην ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει ανικανότητα παραδοχής της αλληλεξάρτησης των δύο λαών. Οι Παλαιστίνιοι αποτελούν τώρα περίπου το 22% του πληθυσμού του Ισραήλ. Και ο συνολικός αριθμός των Παλαιστινίων που ζουν μέσα στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα εδάφη είναι ήδη μεγαλύτερος από τον εβραϊκό πληθυσμό.

»Οι Ισραηλινοί πρέπει να αποδεχθούν την ολοκλήρωση της παλαιστινιακής μειονότητας· πρέπει επίσης να αποδεχθούν τη ανάγκη της δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους δίπλα από το κράτος του Ισραήλ. Όχι μόνο δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή ή μαγικό ραβδί που θα κάνει τους Παλαιστίνιους να εξαφανιστούν, αλλά η ολοκλήρωσή τους αποτελεί επίσης απαραίτητη προϋπόθεση- για λόγους ηθικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς – για την ίδια την επιβίωση του Ισραήλ.

»Όταν μου προσφέρθηκε το παλαιστινιακό διαβατήριο, το δέχτηκα στο πνεύμα της αποδοχής του παλαιστινιακού πεπρωμένου το οποίο, ως Ισραηλινός, συμμερίζομαι. Ένας αληθινός πολίτης του Ισραήλ οφείλει να προσπαθήσει να κατανοήσει τι σήμανε για τον παλαιστινιακό λαό η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Πρέπει να αναρωτηθεί γιατί οι Παλαιστίνιοι καταδικάστηκαν να ζουν σε φτωχογειτονιές και να αποδεχθούν κατώτερης ποιότητας εκπαίδευση και ιατρική περίθαλψη. Σε οποιοδήποτε κατεχόμενο έδαφος, η δύναμη κατοχής είναι υπεύθυνη για την ποιότητα ζωής του κατεχόμενου και, στην περίπτωση των Παλαιστινίων, οι διάφορες ισραηλινές κυβερνήσεις των 40 τελευταίων ετών έχουν αποτύχει οικτρά. Φυσικά οι Παλαιστίνιοι πρέπει να συνεχίσουν να αντιστέκονται στην κατοχή και σε κάθε προσπάθεια να τους αρνηθούν θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα και την κρατική υπόστασή τους. Ωστόσο η αντίσταση αυτή δεν πρέπει να εκφράζεται μέσω της βίας, η οποία προκαλεί περισσότερα αθώα θύματα και δεν εξυπηρετεί τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του παλαιστινιακού λαού. »Ταυτόχρονα οι πολίτες του Ισραήλ έχουν κάθε λόγο να νοιάζονται για τις ανάγκες και τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, όσο και για τα δικά τους. Στο κάτω κάτω, με την έννοια ότι μοιραζόμαστε μια χώρα και ένα πεπρωμένο, θα έπρεπε να έχουμε όλοι διπλή υπηκοότητα».

(Απόσπασμα από άρθρο με τίτλο «Διαβατήρια προς την πρόοδο» του διάσημου Ισραηλινού διευθυντή ορχήστρας Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, που δημοσιεύτηκε στο χθεσινό φύλλο της βρετανικής εφημερίδας «Γκάρντιαν». Η Παλαιστινιακή Αρχή χορήγησε πρόσφατα διαβατήριο στον Ισραηλινό μαέστρο, τιμώντας τους αγώνες του υπέρ των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.)