Το πνεύμα του τόνου

Το μαντίλι

Υπερβολικοί όπως πάντα και σε όσα δεν πρέπει ή μπορούσαν να γίνουν περισσότερο ταπεινά. Κι αυτό για να χαϊδέψουν οι επιτήδειοι και να καλοπιάσουν και να ταχταρίσουν κυρίως γέρους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν αφήσει τις ελπίδες τους μόνο στον Θεό και μόνο από εκεί περιμένουν βοήθεια. Ακριβώς αυτούς τους ανθρώπους εκμεταλλεύονται, με τις συντάξεις της πείνας και που όταν αρρωστήσουν θα τους ξεχάσουν πεταμένους στα ράντζα.

Στην πατρίδα μου όταν πέθαινε κάποιος άπορος (και ήταν πάρα πολλοί), προκειμένου να βγουν τα έξοδα της κηδείας ή χρειαζόταν χρήματα για το νοσοκομείο, οι επίσης φτωχοί γείτονές του «έβγαζαν μαντίλι»! Παίρνανε, δηλαδή, ένα καθαρό μαντίλι, έκαναν τους κόμπους, το ΄φτιαχναν σαν πουγκί και πόρτα πόρτα σε μαγαζιά και σπίτια ζητούσαν από τους επίσης φτωχούς ελεήμονες τη συνδρομή τους.

Όπως έμαθα, γίνεται ακόμη! Κρυφά και φανερά. Ακόμη και στην Αθήνα.

Όλους αυτούς τους κατατρεγμένους εκμεταλλεύονται και τους χαϊδεύουν το μάγουλο οι επιτήδειοι μέσα στους νεκροθαλάμους των οίκων ευγηρίας ή στις πλατείες όπου ζουν οι άστεγοι. Με τις τέσσερις μέρες εθνικό πένθος για την κοίμηση του μακαριστού (δεν έγινε ούτε για τους πρώτους νεκρούς του πολέμου) χαμήλωσαν αισθητά οι τόνοι στην ΤV, σταμάτησε το ξεμάλλιασμα και ακούστηκαν ωραία, ήσυχα τραγούδια που ήταν στην κατάψυξη επί χρόνια. Ο θάνατος μάς τρομάζει, τον ξορκίζουμε, στεκόμαστε προσοχή μπροστά του. Βέβαια η κηδεία δεν θα γίνει με «μαντίλι». Αυτό δεν το εύχεται κανένας μας για οποιονδήποτε. Έφυγε ο μακαρίτης ξαπλωμένος και όχι καθιστός σε θρόνο όπως συνηθιζόταν κάποτε, ιδίως για τους πατριάρχες. Ας πάει στο καλό.