Δίκτυο

«Στον βυθό» και στα δύσκολα

Πρώτη φορά σκηνοθετεί στο Εθνικό η Ρούλα Πατεράκη- «Στον βυθό» του Μαξίμ Γκόρκι, στην Πειραματική Σκηνή-, η παράσταση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά τα πράγματα της ζωής δεν την αφήνουν να το χαρεί- μία μούντζα… Δύο εκλεκτούς, πολύ κοντινούς και αγαπημένους ανθρώπους της, παλιούς μαθητές της- την ηθοποιό και χορογράφο Αναστασία Χαβούτα, δίδυμη αδελφή της Χρύσας Ρώπα, και τον ηθοποιό, δάσκαλο και σκηνοθέτη Άκη Δαβή, στη δραματική σχολή του οποίου διδάσκει η Ρούλα Πατεράκη, νεώτατους και τους δύο- έχασε μέσα σε λίγες μέρες, της στοίχισε πολύ, μετά παθαίνει διάστρεμμα η Μαρία Κίτσου, από τους ηθοποιούς της διανομής της, και- το επιστέγασμα- πέφτει και σπάζει το χέρι της. Χθες χειρουργήθηκε πάντως, είναι καλά και η πρεμιέρα της που επρόκειτο αρχικά, να δοθεί χθες και αναβλήθηκε κατά μία εβδομάδα- για την επόμενη Τετάρτη με προπρεμιέρα την Τρίτη- δεν πρόκειται, σύμφωνα με τις χθεσινές πληροφορίες, να αναβληθεί πάλι. Συνήθως όλες αυτές οι «κεραμίδες» που δεχόμαστε μαζεμένες δρουν και αντίστροφα: μας χαλυβδώνουν και μας οδηγούν να φορτσάρουμε και να δώσουμε το μάξιμουμ της ενέργειάς μας. Περαστικά! Και αναμένουμε.


Ουδέν μονιμότερον

Κάθε χωριό και φεστιβάλ, κάθε κάστρο και θεατράκι. Δεκάδες μνημεία ανά την Ελλάδα «υποφέρουν» από τα λυόμενα που φιλοξενούν κάθε καλοκαίρι εκδηλώσεις με φόντο αρχαία μνημεία και μεσαιωνικά κάστρα, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν την ανάγκη των τοπικών φορέων συνήθως να προσδώσουν γκλάμουρ και δόσεις κουλτούρας στους περιοδεύοντες θιάσους και τις προχειροστημένες συναυλίες. Και μπορεί οι αρχαιολόγοι να διακρίνουν τη ζημιά που συντελείται από τη δεκαετία του ΄60 οπότε άρχισε η μόδα με τα θεατράκια εντός αρχαιολογικών χώρων (ιδέ Πύλο, Καλαμάτα, Ρόδο, Κέρκυρα, Δωδώνη κ.α.), μισό αιώνα μετά όμως δήμοι και κοινότητες εξακολουθούν να αιτούνται λυόμενων κατασκευών μέσα στα μνημεία τους για το ντόπιο φεστιβάλ τους, χωρίς να λογαριάζουν ούτε την αισθητική ούτε τους κινδύνους από την εγκατάσταση τέτοιων θεάτρων σε χώρους μη κατάλληλους να τα φιλοξενήσουν. Το «όχι» που ήρθε ομοφώνως στο αίτημα για θεατράκι στο κάστρο Φαναρίου της Καρδίτσας από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο θα καταφέρει να περάσει το μήνυμα; Ή οι πιέσεις των τοπικών φορέων θα ανατρέψουν τη γνωμοδότηση (όπως έχει γίνει στο παρελθόν με εκδηλώσεις στο κάστρο της Κέρκυρας) και τελικώς άλλο ένα προσωρινό θεατράκι θα γίνει μόνιμο και μελλοντικά (ίσως) προβληματικό;
«Χαμένοι στον Λαβύρινθο»

Πιο πετυχημένος τίτλος δεν θα μπορούσε να δοθεί στην πρώτη έκθεση για τον Μινωικό πολιτισμό- τον αρχαίο και τον σύγχρονο της Κρήτης- από αυτόν που επιλέχτηκε για την έκθεση 289 μινωικών αρχαιοτήτων από τα μουσεία της Κρήτης που θα παρουσιαστούν στο Ωνάσειο Ίδρυμα της Νέας Υόρκης, στις 12 Μαρτίου. Ο χώρος της έκθεσης είναι ένα «σινιέ» υπόγειο και η διαμόρφωσή του θα δημιουργεί την αίσθηση εισόδου σε λαβύρινθο. Δώδεκα από τα αντιπροσωπευτικά εκθέματα που επιλέχτηκαν για να παρουσιάσουν την εξέλιξη, τη γέννηση, την ακμή, την παρακμή και τις ποικίλες εκφράσεις του Μινωικού πολιτισμού δεν χώρεσαν στον μίνι λαβύρινθο. Τα καλά κομμάτια, που θα μπορούσαν κάλλιστα να σταλούν, έχουν χαθεί στον λαβύρινθο των κιβωτίων συσκευασίας του κλειστού Μουσείου Ηρακλείου, περιμένοντας την αποπεράτωση των εργασιών για να βγουν στο φως, αντί να έχουν σταλεί στη Νέα Υόρκη να ανεβάσουν την αξία της έκθεσης. Έξαλλος ο αρχαιολόγος Γιάννης Σακελλαράκης με την ανευθυνότητα και την προχειρότητα, ρώτησε: «Και πότε θα ανοίξει το ανανεωμένο Μουσείο Ηρακλείου;». «Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, σ΄ ένα- δυο χρόνια», του απάντησαν. Πότε θ΄ αρχίσουν οι εργασίες της επανέκθεσης; Όταν βρεθούν τα χρήματα, 5-6 εκατ. ευρώ. Και γιατί δεν φρόντισαν να τα έχουν εξασφαλίσει εγκαίρως; Γίνεται μουσείο χωρίς κονδύλια για την επανέκθεση; Φαίνεται ότι και η κοινή λογική χάθηκε στον λαβύρινθο. Κι ύστερα λένε πως φταίει ο Μινώταυρος.