ΧΩΡΙΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ

Ο Πετσετίδης πλάθει τους χαρακτήρες των αφηγήσεών του με μια βιωματική αμεσότητα, σημαδεμένη από τους βηματισμούς της Ιστορίας. Όταν, βέβαια, μιλάω για «βιωματική αμεσότητα» δεν εννοώ ούτε ότι οι εξιστορούμενες εμπειρίες είναι προσωπικές ούτε ότι δεν υπάρχει ένας επινοημένος κόσμος: η Λακωνία του Πετσετίδη. Έχει να κάνει με την οργάνωση της αφήγησης. Η αφήγηση είτε στηριγμένη στη μνημονική λειτουργία είτε παραλλαγμένη ή φανταστική έχει βιωθεί στο μυαλό του συγγραφέα τόσο πολύ, ώστε η διήγηση να πάρει διαστάσεις αδιάψευστης προσωπικής εμπειρίας, κλείνοντας κάθε χαραμάδα αμφιβολίας. Το βλέμμα του αφηγητή στραμμένο στο παρελθόν, χαμηλώνει στο ύψος ενός παιδιού ή εφήβου και αποκτά μια αθωότητα στιγματισμένη από τον φόβο, υποψιασμένη αλλά και φιλοπράγμονα, χωρίς σκοπιμότητες και ιδεολογικές δεσμεύσεις. «Εμείς πιτσιρικάδες ήμαστε και είχαμε πάει να μαζέψουμε κάλυκες. Όχι για τους σκοτωμένους» («Πτύα διά την ταφήν») ή «εμείς είχαμε τρομάξει και πηγαίναμε άκρη άκρη στην πλατεία με σκοπό να το σκάσουμε για τα σπίτια μας» («Η δολοφονία ενός προέδρου»).