Ο παραμορφωτικός καθρέφτης μιάς εκτέλεσης

Είναι φυσικό ο αφηγητής- πρωταγωνιστής μεγαλώνοντας βιολογικά να αποκτά ανασφάλειες ως προς το απόλυτο της μνήμης του και των γεγονότων που εξιστορεί. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που ο συγγραφέας στο τελευταίο του βιβλίο αρχίζει να εγκαταλείπει τους μονολόγους, σε πρώτο ή τρίτο πρόσωπο και εισαγάγει, δειλά στα «Πτύα διά την ταφήν» και στο «Μάρτυς κατηγορίας», απροκάλυπτα στο «Οι 118» την πολυπρισματική αφήγηση.

Εξιστορώντας την εκτέλεση στον δημόσιο δρόμο Σπάρτης- Τρίπολης 118 ανθρώπων από τους Γερμανούς, που συνέβη στις 26 Νοεμβρίου του 1943, χρησιμοποι- εί επτά διαφορετικές μαρτυρίες που αμφισβητούν ακόμα και τον αριθμό των εκτελεσμένων, αλλά θέτουν και ερωτήματα: «Δεν θυμάμαι αν ήταν ακριβώς 118, έτσι είπαν τότε, έτσι έμεινε», «έχω στα χέρια μου δυο καταστάσεις με τα ονόματα των εκτελεσθέντων, αλλά σε καμία δεν είναι 118. Στη μια είναι 100, στην άλλη 106». Γιατί οι αντάρτες κτύπησαν τα τρία γερμανικά ανοικτά αυτοκίνητα, φορτωμένα με μπάλες σανού, ενώ γνώριζαν ότι το προηγούμενο βράδυ οι Γερμανοί είχαν συλλάβει, με υποδείξεις κουκουλοφόρων, τους καλύτερους Σπαρτιάτες; Γιατί τόσα χρόνια δεν έγινε γνωστό κανένα όνομα κουκουλοφόρου; Οι αντάρτες παρατηρούσαν από μακριά την εκτέλεση; Μήπως «ήθελαν να βγάλουν από τη μέση, λόγω πολιτικών αντιζηλιών, τα στελέχη της πόλης. Δεν τους χώνευαν όλους αυτούς που έμεναν κάτω και δεν ανέβαιναν στο βουνό;».

Οι 118 τιμήθηκαν, έγιναν μνημόσυνα, ονομάστηκαν δρόμοι προς τιμήν τους, αλλά τα ερωτήματα παραμένουν πάντα αναπάντητα. Το νέο παιδί που κάθεται σήμερα στον δρόμο «Των 118» δεν θα γνωρίσει τα πραγματικά γεγονότα. Γιατί αυτά πλέον είναι άρρητα και κάθε αφήγηση δεν είναι Ιστορία, αλλά λόγος πάνω στην Ιστορία, η οποία ούτε δεδομένη ούτε ολοκληρωμένη είναι. Οι 118 του Πετσετίδη ανιχνεύουν μια πραγματικότητα μέσα από επτά παραμορφωτικά κάτοπτρα. Οι επιμέρους προσωπικές ιστορίες δεν αποκαλύπτουν καμιά μοναδική αλήθεια, αλλά δημιουργούν μια αξιόλογη αφήγηση, στην οποία το παρόν διαπλέκεται συνέχεια με το παρελθόν με μοναδικό σκοπό να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να δημιουργήσει μια νέα συνομιλία μαζί του.

Ενεργός πολίτης, ο Πετσετίδης πιστεύει ότι το χαρτί είναι είδος προς εξαφάνιση, αφού χάνονται συνεχώς τα δάση του πλανήτη. Ίσως για την εξοικονόμηση χαρτιού, οι Λυσσασμένες αλεπούδες τυπώθηκαν μόνο σε χίλια αντίτυπα. Στο χέρι των αναγνωστών είναι να αποδείξουν ότι το βιβλίο του ούτε σκόρπισμα ούτε χάλασμα χαρτιού είναι και η πίκρα των αναμνήσεων ενάντια στο βάλσαμο της λήθης. Οι κουκουλοφόροι, πάντα, είχαν ονόματα.