«Το υπουργείο Πολιτισμού είναι κάτι σαν σκουπιδοτενεκές…»
Νίκος Μαστοράκης: «Όλα στη ζωή τα έζησα πάρα πολύ νωρίς. Και από ένα σημείο και μετά είναι απλώς σαν να τα ξαναζώ, να τα επαναλαμβάνω. Έχω πάρα πολύ την αίσθηση του deja vu. Και το μόνο που μένει είναι οι εκπλήξεις. Αλλά οι εκπλήξεις είναι όπως ο πυρετός: δεν μπορείς να τις προκαλείς»
Ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ, ΧΑΛΑΡΟΣ,
ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ:
ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΓΝΩΣΤΗ
ΜΑΣ ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟΥ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΥ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΣΤΡΟΦΣΚΙ
«ΣΕ ΣΤΕΝΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΚΥΚΛΟ»,
ΣΤΟ «ΑΜΟΡΕ».
«Καλημέρα, γιατρέ». Το χιούμορ του Νίκου Μαστοράκη είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του. Ίσως το βασικότερο. Μου έλεγε πως θεωρεί τις συνεντεύξεις κάτι σαν ψυχανάλυση, εξ ου και θεώρησε πρέπον να αρχίσουμε με το «Καλημέρα γιατρέ»!
Τα τελευταία χρόνια είναι περιζήτητος. Αλλεπάλληλες επιτυχίες, θεωρείται από τους καλύτερους και με τα πιο «σίγουρα» αποτελέσματα σκηνοθέτες, οπότε είχε φτάσει να κάνει και τρεις παραστάσεις τον χρόνο.
Φέτος πήρε αποστάσεις. Μία, του είναι αρκετή. Και ετοιμάζει στο «Αμόρε» για το «Θέατρο του Νότου» ένα έργο που του πρότειναν- «Μόλις το διάβασα, ενθουσιάστηκα»-: την κωμωδία- «με πολύ μαύρο φινάλε»- του Αλεξάντρ Οστρόφσκι «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» που χρονολογείται από το 1850. Και η οποία στην εποχή της προκάλεσε σκάνδαλο και απαγορεύτηκε από την τσαρική λογοκρισία γιατί σατίριζε σκληρά και «έθιγε» την ανερχόμενη και πανίσχυρη τότε τάξη των εμπόρων.
«Ο Οστρόφσκι είναι ένας κλασικός Ρώσος συγγραφέας που σ΄ εμάς έχει παιχτεί πολύ λίγο, ενώ έξω παίζεται πολύ συχνά. Και το ΄΄Σε στενό οικογενειακό κύκλο΄΄ είναι ένα ΄΄καλά φτιαγμένο΄΄ έργο αλλά όχι μόνο. Αισθάνομαι πως αυτή τη στιγμή είναι η ώρα του να παιχτεί στην Ελλάδα. Γιατί πέρα απ΄ όλα τα άλλα θίγει ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα: πώς αντιμετωπίζουν το χρήμα η παλιά και η νέα γενιά. Για τους πατεράδες μας- και ίσως και για μας τους ίδιους- το ΄΄στίγμα΄΄ του πλούσιου ήταν ότι έχει λεφτά αλλά δεν το διαλαλεί. Στη σημερινή εποχή ισχύει το αντίστροφο: ΄΄Καταναλώνω, άρα υπάρχω, διαλαλώ τα πλούτη μου΄΄. Ανοίγω εφημερίδες και περιοδικά και βλέπω διαρκώς πλούσιους που είναι σε δεξιώσεις, που σπαταλούν χρήματα… Αυτό υπάρχει πολύ έντονα στο έργο το οποίο ακριβώς σημαίνει το πέρασμα από μία τάξη πραγμάτων σε μία άλλη. Και για μένα σημασία έχει αυτό να φανεί πολύ καθαρά σήμερα, που τα οκτώ στα δέκα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα…».
Τι γραμμή ακολουθήσατε;
«Ακολούθησα το έργο. Το ανεβάζουμε σχεδόν στην εποχή του, δεν έχω κάνει καμία σοβαρή επέμβαση, Τόνισα μόνο κάποια πράγματα που έχουν σχέση με το χιούμορ. Γιατί το χιούμορ αλλάζει από εποχή σε εποχή…».
Τι σας «πυροδοτεί» για μία παράσταση:το κείμενο,τα πρόσωπα του έργου, κάποιες συγκεκριμένες σκηνές;
«Με τα χρόνια έχω συνειδητοποιήσει πως αρχικά προσπαθώ να καταλάβω τον πυρήνα του κειμένου. Το δεύτερο είναι πώς ο πυρήνας αυτός θα δημιουργήσει μια μαγιά για τη συνεργασία με τους ηθοποιούς. Δεν πάω στην πρόβα με έτοιμα πράγματα αλλά μάλλον με μια ΄΄ατμόσφαιρα΄΄ πραγμάτων».
Δεν πιέζετε δηλαδή τους ηθοποιούς να ενταχτούν σ΄ αυτό που σκέφτεστε;
«Εξαρτάται. Καμιά φορά μπορεί να τους πιέσω γιατί πιστεύω πως δεν είναι σωστός ο δρόμος. Άλλες στιγμές αισθάνομαι πως μου προσφέρουν κάτι πολύτιμο που μπορεί να το εκμεταλλευτώ στο πλαίσιο που έχουμε ήδη χαράξει. Ο ηθοποιός πρέπει να είναι παραγωγικός, να καταθέτει πράγματα. Διότι το θέατρο είναι, όπως λέει και η Μάγια Λυμπεροπούλου, ΄΄πληθυντικό΄΄. Άρα πρέπει να αλληλοεπηρεαζόμαστε».
Τον ηθοποιό Μαστοράκη από μέσα σας τον έχετε παραμερίσει;
«Ναι. Γιατί, βασικά, δεν μου αρέσει να εκτίθεμαι. Δεν μου άρεσε το άγχος που μου προκαλούσε, ο τρόμος που είχα κάθε φορά που έβγαινα στη σκηνή. Γι΄ αυτό εκτιμώ πάρα πολύ τους ηθοποιούς και είμαι πολύ προσεκτικός μαζί τους».
Μα γιατί τότε ξεκινήσατε να γίνετε ηθοποιός;
«Όταν ξεκινάει κανείς έχει την αισιοδοξία της απειρίας. Στην αρχή πίστευα πως ήμουν πάρα πολύ καλός ηθοποιός. Χρόνο με τον χρόνο όλο και διαπίστωνα πως είμαι χειρότερος. Στο τέλος σκέφτηκα πως είμαι πάρα πολύ κακός».
Αλλά και στην απόφαση να στραφείτε στη σκηνοθεσία φτάσατε μόνο με την επιμονή της Μπέττυς Αρβανίτη…
«Ακριβώς. Και μόνο τα τελευταία τρία- τέσσερα χρόνια έχω αρχίσει να πιστεύω πως είμαι σκηνοθέτης. Δεν μπορούσα να πάρω στα σοβαρά τον εαυτό μου. Νόμιζα πως κάποια στιγμή θα μου έλεγαν: ΄΄Πολλές μαλακίες κάνεις, αρκετά΄΄».
info
Η παράσταση θα παίζεται από τις 15 Φεβρουαρίου, στις 21.15, στο «Αμόρε» (Πριγκιποννήσων 10, Πολύγωνο, τηλ. 210-6468.009).











