«Το θέατρο είναι μια δουλειά πολυτελείας»

Τον ρωτώ αν τον καταλαμβάνει το άγχος να προλάβει να κάνει πράγματα στο θέατρο.

«Όχι καλέ! Σιγά… Σιγά… Αγωνία για τον χρόνο έχω μόνο σε σχέση με μένα, που μπορεί να μη ζήσω καινούργιες συγκινήσεις, να μη δω καινούργια μέρη, να μην ερωτευτώ πάλι… Είτε κάνει κανείς εκατόν τρία πράγματα στο θέατρο είτε κάνει τρία, αν έχει να πει κάτι, θα το πει. Γιατί να το πει εκατόν τρεις φορές και όχι τρεις;».

Φοβάστε μήπως επαναλαμβάνεστε ή θέλετε να ζείτε περισσότερο τη ζωή σας;

«Απλώς, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν πιστεύω πως το θέατρο είναι κάτι τόσο πολύ σημαντικό. Αν μπορούσα να κάνω κάτι πιο άμεσο κοινωνικά και πολιτικά, τύπου Γιατροί Χωρίς Σύνορα, θα το έκανα. Ο κόσμος χρειάζεται μια άμεση βοήθεια. Το θέατρο είναι μια δουλειά πολυτελείας. Ως εκ τούτου, και επειδή είμαι αρκετά προσγειωμένος, δεν την έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Δεν βοηθάω σε τίποτα, δεν συμμετέχω σε τίποτα… Δυστυχώς δεν έχω μάθει να κάνω κάτι άλλο. Αναγκαστικά, λοιπόν, μέσα από αυτό που κάνω, προσπαθώ κάτι να πω. Και δεν θα ΄θελα να ανεβάζω ένα έργο για να πω πως έκανα μια καλή παράσταση. Έχω αρχίσει να βαριέμαι να βλέπω ΄΄ωραίες παραστάσεις΄΄. Θέλω πια κάτι να με ξεκουνήσει.

Να πω: ΄΄Αυτό κάτι λέει στον κόσμο΄΄».

Που σημαίνει επιστροφή στο πολιτικό θέατρο;
«Μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Βλέπω έξω πως με το θέατρο πια προσπαθούνε κάτι να πούνε». Μπορεί,έτσι κι αλλιώς, να μιλήσει το θέατρο στον πολύ κόσμο;

«Όχι, δίκιο έχετε. Παρ΄ όλα αυτά, κάποιοι άνθρωποι πηγαίνουν πάντα στο θέατρο. Σ΄ αυτούς τους ανθρώπους το θέατρο κάτι πρέπει να λέει. Καθαρά και άμεσα. Όχι απλώς με καλλιέπεια. Μου αρέσει περισσότερο μια ενοχλητική παράσταση από μια καλλιεπή».