Ο συγγραφέας χάνει την ευκαιρία

Θα μπορούσε να είναι το έπος του Βερολίνου. Ή ένα βιβλίο αποχαιρετισμός σε μια πόλη και μια ζωή, που άλλαξε αιφνιδίως. Δεν είναι τίποτε από αυτά. Και, ίσως, κρίμα. Ο Ρεγκένερ αφήνει το υλικό να γλιστρήσει ανεκμετάλλευτο μέσα από τα χέρια του. Ναι, οι διάλογοι είναι σπιντάτοι.

Όχι, δεν ενοχλούν οι μικρές φυγόκεντρες ιστορίες, οι οποίες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σαν πολυφωνικό παζλ.

Τι φταίει λοιπόν; Γιατί, όταν κλείνω το βιβλίο, δεν μένει επίγευση; Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στον συνδυασμό πολλών και διαφορετικών παραγόντων.

Η ιστορία, παρά τη φιλμογραφημένη σε πολλά σημεία αφήγηση, μένει σε έναν τύπο ασφυκτικής ρεαλιστικής απόδοσης των συμβάντων. Δεν επιτρέπει μυθοπλαστικά πετάγματα και στροβίλους. Η ζωντανή γλώσσα επιδεικνύει αραιά και πού τη λάμα της, όμως δεν αφήνει σημάδι. Ακόμα και η απόδοση της πόλης μοιάζει περισσότερο με καλοστημένο φόντο και όχι με θερμή μήτρα της δράσης. Μεγάλο πράγμα
«Άμα μένεις δηλαδή εννιά χρόνια εδώ είσαι και γαμώ τους τύπους, ε; Το έχω προσέξει ότι μερικοί το ΄χουν καμάρι άμα ζουν στο Βερολίνο. Είναι βλέπεις μεγάλο κατόρθωμα να ζεις εδώ. Το κάνουν περίπου δυο εκατομμύρια άνθρωποι. Ζουν εδώ. Μεγάλο πράγμα. Απίστευτο», λέει επιθετικά η Κατρίν στον έκπληκτο Φρανκ. Αντιστοίχως, δεν αρκεί μια μητρόπολη και μια μεγάλη στιγμή για να στηθεί ένα καλό- και όχι απλώς καλογραμμένο- βιβλίο. Ο συγγραφέας χάνει την ευκαιρία να γράψει το έπος μιας γλεντζέδικης διχασμένης μητρόπολης, που άλλαξε άρδην. Μπαρ, γκέι, διεγερτικά χάπια, έρωτας και κατάθλιψη, πισίνες και νοσοκομεία, σκυλιά στους άδειους δρόμους. Πτώση του τείχους. Δεν του έλειπε το υλικό. Αυτό που, νομίζω, του έλειπε ήταν η ειδική συγγραφική όραση, που μετατρέπει τον γύρω κόσμο σε εκρηκτικό μείγμα.