Στην ανάπαυλα

Με βουρκο-μένα μάτια πώς να δεις;

Όλο λέω να τ΄ αποφύγω. Μπα. Χαμένος κόπος. Είναι εκεί κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε εφημερίδα, κανάλι, παρέα, έρχεται απρόσκλητο, αναιδές, ανάγωγο, ρυπαρό και τρισάθλιο. Έρχεται και στρογγυλοκάθεται δίπλα μου, απέναντί μου, το άθλιο αυτό Θέμα των ημερών και δεν μπορώ να του ξεφύγω. Δεν με νοιάζει πια ποιος βρίζει ποιον, δεν με νοιάζει ούτε αν εκβιάζεται η (κατ΄ ευφημισμόν) κυβέρνηση ή αν εκβιάζει. Βαρέθηκα να ακούω ονόματα δικηγόρων, αυτοκτονούντων, δημοσιογράφων, εκπροσώπων Τύπου του Πρωθυπουργού (με μηδενικές ανοχές), ΣΔΟΕ, ΜΟΕ, ΤΟΕ, ΠΟΕ, ανακριτές, δημοσιογράφους, πολιτικούς, πρώην πολιτικούς, πρώην αθλητές και νυν πολιτικούς, Βυζαντινό και βυζαντινισμούς, μαύρο χρήμα σε μαύρες σκουπιδιών σακούλες, δεν μπορώ άλλο πια αυτό το Ζορμπά the Greek, αυτό το πλάνο στην Ευελπίδων, η γυναίκα σαν με γομολάστιχα το πρόσωπο σβησμένο, οι μάρτυρες να μπαινοβγαίνουν καλεσμένοι- ακάλεστοι, απόρρητα έγγραφα σε γκρο πλαν, τα παράθυρα στο στούντιο κι αράδα γύρω στο πλέξι τραπέζι να κουραδιάζονται οι πανελίστες στα μεσημεριανάδικα. Δεν με νοιάζει ο διασυρμός αλλήλων και η κατρακύλα τής (κατ΄ ευφημισμόν) κυβέρνησης.

Με νοιάζει και με κόφτει όμως, που όλη αυτή η έκρηξη βορβόρου είχε για κρατήρα το υπουργείο Πολιτισμού. Το υπουργείο που διάλεξε ο Πρωθυπουργός για να το τιμήσει και το άφησε στα χέρια του καλού του φίλου για να το διαλύσει (θυμάστε τις κορόνες και τους δεκάρικους, και τι συγχαρητήρια και συχαρίκια πήρε κι από καλλιτέχνες που τώρα δαγκώνονται και έκπληκτοι βλέπουν σήμερα αυτό που βλέπαμε εμείς απ΄ την αρχή και σουφρώνουν τα χείλη και «τσ τσ τσ» και «τι λες, βρε παιδί μου»; Ναι, βρε παιδί μου. Είδες; Και δεν του το ΄χατε). Του υπουργείου που μοιράζει λεφτά σε «δικούς του» και στον πολιτισμό «ταγάρι ζητιανιάς».

Κύριε Λιάπη, όσο είναι ακόμη καιρός, γυρίστε την πλάτη σε όλα αυτά και κάντε «δικούς σας» τους ανθρώπους του πολιτισμού. Και δεν εννοώ τίποτε προσωπικό, σας βεβαιώ. Εγώ έχω πάρει τον δρόμο που, καλώς ή κακώς, ούτε κρατική βοήθεια θέλει, ούτε επιχορήγηση, ούτε θέση, ούτε θώκο. Για τους ανθρώπους που κρέμονται από σας και το υπουργείο σας παρακαλώ. Και είναι πολλοί, κι είναι άξιοι, κι είναι σημαντικοί, και χρόνια τώρα ζούνε (την τέχνη τους) κάτω απ΄ την επιφάνεια του νερού, ανασαίνοντας με το καλάμι του τρελού σφηνωμένο στο στόμα.

Αν έχουμε κάποια ελπίδα για τον Πολιτισμό, κύριε Υπουργέ, δεν θα τη βρούμε αν μάθουμε ποιος είναι ο κομιστής, ποιος ο εκβιαστής, ποιος ο πόρνος και ποιος ο καταχραστής.

Αν έχουμε κάποια ελπίδα για τον Πολιτισμό, θα τη βρούμε αν μάθουμε ποιος είναι ο Ποιητής.