Το χόμπι των Βαλκάνιων

Ο Σλάτε, ο οδηγός του ταξί που με μεταφέρει από το Τέτοβο στην Πρίστινα, είναι δευτεροετής φοιτητής Πληροφορικής στο Στουλ, ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο στο Τέτοβο όπου σπουδάζουν Αλβανοί και Σλαβομακεδόνες μαζί. Ο Σλάτε είναι Σλαβομακεδόνας. Για να πληρώσει τα δίδακτρα, δουλεύει ταξιτζής τα Σαββατοκύριακα. Μου λέει πως έχει αρκετούς Αλβανούς φίλους. Όσο για τα πολιτικά, πιστεύει ότι ο πόλεμος του 2001 έγινε από Αλβανούς που θέλουν να ελέγξουν την εμπορία των ναρκωτικών.

«Και αυτοί μπορεί να προκαλέσουν ξανά πόλεμο» προσθέτει. Τον ρωτώ αν σκέφτηκε ποτέ να μάθει αλβανικά, αφού ζει σε μια πόλη με αλβανική πλειοψηφία. «Είναι πολύ δύσκολη γλώσσα» απαντά κοφτά και συνοφρυωμένος. «Και η γλώσσα της χώρας μας είναι τα σλάβικα, όχι τα αλβανικά». Πώς φαντάζεται το μέλλον του; Εάν υπάρχουν δουλειές, θα ήθελε να μείνει στο Τέτοβο. Δεν είναι σίγουρος όμως για το μέλλον. «Η χώρα μας δεν πάει καλά» λέει. «Οι Αλβανοί θέλουν να τη διαλύσουν, στους Έλληνες δεν αρέσει το όνομά μας, οι Βούλγαροι λένε ότι δεν υπάρχουμε. Η μόνη ελπίδα είναι να μπούμε στην Ευρώπη». Και ύστερα από λίγο: «Θα ήθελα να είχα γεννηθεί αλλού στην Ευρώπη. Εμείς οι Βαλκάνιοι δεν βλέπουμε πώς να κάνουμε εύκολη τη ζωή μας, αλλά πώς να δυσκολεύουμε τη ζωή των άλλων». Σημειώνω στο μπλοκάκι μου τη φράση του. Με βλέπει και χαμογελά.

«Κοίταξε, εμείς οι νέοι θέλουμε δουλειά και διασκέδαση όχι πόλεμο και ανοησίες». Τη στιγμή εκείνη χτυπάει το κινητό του, ακούω τη μελωδία: «Βam, bam, baba bam, bam», από το «Love Generation» του Βob Sinclar…