ΤΟΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΗΚΑ ΤΗ ΔΑΝΑΗ

«… Δεν ήταν εύκολα τα πρώτα χρόνια ύστερ΄ από την αποστράτευση. (…) Έμεινα ο μόνος από τη φαμίλια. Είπα να τα πουλήσω όλα και να πάω να εγκατασταθώ στην Ελλάδα. Η γη στάθηκε πιο δυνατή. Με κράτησε. Ήταν και η προσφυγιά της Αιγύπτου, βλέπεις, που μ΄ έκανε να σιχαίνομαι κάθε λογής προσφυγιά, ακόμη και μια προσφυγιά πολυτελείας. Τότε συλλογίστηκα τη Δανάη, γνωριζόμασταν από τα παιδικά μας. Είναι καλός άνθρωπος και σταθερός. Ίσως ο άνθρωπος που χρειαζόμουνα. Δεν της αρέσουν τα πράγματα που μας καθυστερούν και μας κάνουν να μην είμαστε στην ώρα μας…» (απόσπασμα από τη σελ.207- 208)