Το ζήτημα είναι τα πρόσωπα

Το πρόωρα μοντερνιστικό Συναισθηματικό ταξίδι (1768) του Λώρενς Στερν έχει χαρακτηριστεί το πιο ασώματο μυθιστόρημα όλων των εποχών. Στο δικό του επιγονικό συναισθηματικό ταξίδι ο Σεφέρης, παρασυρμένος από την ένταση της ψυχικής επικοινωνίας του με τα πρόσωπα και τα πράγματα της Κύπρου, δοκίμασε, άθελά του, να δώσει σώμα: να δημιουργήσει χαρακτήρες («το ζήτημα είναι τα πρόσωπα») και να τους θρέψει με «άπειρα ελάχιστα περιστατικά της κάθε μέρας, όπου το παρόν και το παρελθόν ταυτίζονται και σοφιλιάζονται σ΄ ένα σώμα». Έτσι, ενώ τα ίδια στιγμιότυπα, ανάλογες διαλειπτικές σκέψεις και αισθήματα λειτουργούν αυτόνομα στους στίχους της κυπριακής συλλογής και αποκτούν νομιμότητα στον αυθαίρετο χώρο του ημερολογίου, στο ατελές πεζογράφημα δεν κατορθώνουν να λυτρωθούν από τον καταναγκασμό της ρεαλιστικής αφήγησης και μένουν τελικά μετέωρα.

Μετέωρο δεν έμεινε ευτυχώς και το σχέδιο έκδοσης του Βαρνάβα Καλοστέφανου , παρουσιασμένο από τον Γ. Π. Σαββίδη πριν από 25 χρόνια. Σ΄ ένα ερευνητικό πεδίο που έμοιαζε προ πολλού κορεσμένο η Ναταλία Δεληγιαννάκη κατόρθωσε να προσθέσει μια υποδειγματική φιλολογική έκδοση με νέες πληροφορίες και σημαντικές παρατηρήσεις, που στρογγυλεύουν το εγχείρημα του ποιητή. Γι΄ άλλη μια φορά ο Γιώργος Σεφέρης στάθηκε εκδοτικά προνομιούχος.