Απ΄ έξω κωλόπαιδο, από μέσα συμπονετικός

Ε ίναι σνομπ ο Σεντάρις; Είναι μισάνθρωπος; Είναι, το χειρότερο, ένας σνομπ μισάνθρωπος, ενοχλητικά αυτάρεσκος με τον κυνισμό και την υπεροψία του; Δίνει πράγματι τέτοια εντύπωση- γνωρίζω αρκετούς προσωπικά που δεν αντέχουν την πρόζα του- όταν στηλιτεύει ανελέητα τα «βλαχαδερά» της Αμερικής, τους διπρόσωπους νέγρους- άλλοτε μπαρμπα-Θωμάδες, άλλοτε πηδηχταράδες-, τους κολλημένους ιεροκήρυκες και τους κομφορμιστές γυμνιστές, που πετάνε μακριά τα ρούχα τους αλλά αδυνατούν να προφέρουν – πόσω μάλλον να γράψουντη λέξη πούτσος. Μήπως είναι και ο Ντέιβιντ Σεντάρις μια Νεοϋορκέζα Παυλίνα Νάσιουτζικ, διαρκώς εκνευρισμένος με την πλέμπα; Δεν θα μας απασχολούσε αν ήταν- αν υπόστρωμα στη σατυρική του φλέβα διακρίναμε μονάχα τον κωλοπαιδισμό.

Σελίδες όμως σαν εκείνες που διαβάζουμε στις «Στάχτες»- το κεφάλαιο που αναφέρεται στον καρκίνο της μητέρας τουμαρτυρούν ότι το πιο βαθύ ίζημα στη σκέψη και στη γραφή του Σεντάρις είναι η συμπόνια. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να την εντοπίσεις, καταπλακωμένη καθώς είναι από τόνους μακάβριων ευφυολογημάτων και άγριας καζούρας. Όποτε όμως το κατορθώνεις, σε κατακλύζει ευθύς μια αβάσταχτη ευφορία.