Εμμονή στα «παραδοσιακά» βασανιστήρια

Ίσως κάποιοι από εσάς, στα μαοϊκά σας νιάτα, να είχατε αποστηθίσει και μερικούς από τους εμπνευσμένους όσο και ψιλοσαχλούς στίχους του προέδρου Μάο. Είναι ευρέως γνωστό ότι ο Μεγάλος Τιμονιέρης διέθετε αστείρευτη ποιητική φλέβα. Έτσι ερμηνεύεται και η εμμονή του σε παραδοσιακά βασανιστήρια με ευρηματικά ευφημιστικά βαπτιστικά: «καθισμένος σε αναπαυτική καρέκλα», «βάτραχοι που πίνουν», «μαϊμούδες που κρατούν σχοινί», «ο άγγελος που χτυπά τις χορδές της κιθάρας» (εν προκειμένω, ο βασανιστής περνούσε ένα σύρμα στο πέος του θύματος μέχρι το αυτί του και μετά το χτυπούσε σαν χορδή). Σε χρόνια που οι πολιτικοί ηγέτες δεν δυναστεύονταν από την αδιάκριτη παρουσία της τηλεόρασης, άχαροι και αδέξιοι ρήτορες σαν τον Μάο δεν είχαν λόγο να ανησυχούν. Του ήταν υπεραρκετή η πειθώ του τρόμου. Στις ευφάνταστες μεθόδους για να προκαλέσει ανείπωτη οδύνη, προσθέστε και τις λιγότερο ευφάνταστες, όπως τη λιμοκτονία και την ισόβια καταναγκαστική εργασία. Δεν εξαιρούσε κανέναν. Ούτε τα παιδιά ούτε τις γυναίκες.

Τις τελευταίες τις έβλεπε σαν σκεύη ηδονής με ημερομηνία λήξης. Παντρεύτηκε τέσσερις και διατήρησε, ώς τα γεράματά του, αναρίθμητες παλλακίδες. Η δεύτερη σύζυγός του εκτελέστηκε από τους εθνικιστές νωρίς νωρίς, ενώ η τέταρτη, η περιβόητη αρτίστα Τζιανγκ Τσινγκ, μέλος της «Συμμορίας των Τεσσάρων», δήλωσε ευθαρσώς στο μεταμαοϊκό δικαστήριο: «Ήμουν ο σκύλος του Προέδρου Μάο. Όταν ο Πρόεδρος μου ζητούσε να δαγκώσω κάποιον, εγώ τον δάγκωνα». Η χήρα του Μάο, που αυτοκτόνησε το 1991, δεκαπέντε καταθλιπτικά χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου- αφεντικού της, πρόλαβε και δάγκωσε αμέτρητους. Ανάμεσά τους και τον «αναμορφωμένο» Ντενγκ Σιάο-πινγκ, που ανταπέδωσε το δάγκωμά της.

Ωστόσο, οι συγγραφείς του τόμου δεν μας αφήνουν να πιστέψουμε ότι ο Μάο Τσε-τουνγκ ήταν ένας φανατικός ιδεοληπτικός. Όπως οι περισσότεροι από τους δικτάτορες αυτού του διαμετρήματος, ο Μάο ήταν πραγματιστής και οπορτουνιστής. Με εντολή της Μόσχας- έως τον θάνατο του Στάλιν, το 1953, ήταν πιστός κι έμμισθός της κολαούζος- συμμάχησε με τον διάβολο, τους εθνικιστές του αιμοσταγούς Τσιανγκ Κάι-σεκ, με εντολή πάλι της Μόσχας ρίχτηκε κατόπιν εναντίον του, σε έναν από τους πιο μακροχρόνιους και «κανιβαλιστικούς» εμφυλίους πολέμους. Ίσως ήταν όμως και ο μόνος που ειλικρινά θρήνησε τον θάνατο του αντιπάλου του, το 1975, δικτάτορα πια της Ταϊβάν. Μη σας εκπλήσσει το παράδοξο. Όταν συνηθίσεις πλέον στον οσμή του αίματος, δεν σε πολυαπασχολεί η προέλευσή της. Μονάχα η αψάδα της.