Δόκτωρ Τζέκιλ, μίστερ Χάιντ

Ρωτάνε πολλοί, μα πώς γίνεται μια τόσο σπουδαία σύλληψη να πέφτει τόσο χαμηλά. Όταν ο ενδιάμεσος που μεσολαβεί και χρηματοδοτεί έχει συμφέροντα πολλά, τότε δόκτωρ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ ο «Ζωντανός θρύλος» και ο Γουίλ Σμιθ. Δεξιό και αμερικάνικο το ποδαρικό του 2008!
Η οικονομία, my friend, καθορίζει πολλά. Συνήθως όσα περισσότερα λεφτά τόσο περισσότερα μηνύματα σκοτεινά. Όσο μεγαλύτερη είναι η παραγωγή τόσο περισσότερο εξαρτημένη από το σύστημα και την ιδεολογία την αμερικανική. Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Η γάτα η αντιδραστική. Παράδειγμα το «Ι am Legend» του Φράνσις Λόρενς που εξήλθε από την Πρωτοχρονιά και σπάει τα ταμεία στην Αμερική. Παράδειγμα τυπικό, χαρακτηριστικό, κλασικό της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Προσέξτε λογική. Εντελώς αντιφατική, περίπου σχιζοφρενική. Θέμα: Επιβίωση. Εχθρός: Θανατηφόρος ιός. Κατάσταση: Νέα Υόρκη μ΄ έναν άνθρωπο μοναδικό. Αντίπαλοι: Ζόμπι. Θεραπεία: Εμβόλιο. Σωτήρας: Στρατιωτικός. Καταλάβατε; Το εξηγώ. Το ανθρώπινο είδος εξαφανίζεται από ανεξέλεγκτο θανατηφόρο ιό που καταβροχθίζει με φρενίτιδα οτιδήποτε ζωντανό.

Μπορεί να συμβεί; Φυσικά. Από ποιες δυνάμεις θα προκληθεί;

Μα φυσικά από παρά φύσιν συνεύρεση επιστήμης και βιομηχανίας όπλων. Το γνωστό. Πάμε τώρα στο ψητό. Αφού λοιπόν το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα θα προκαλέσει έναν τέτοιο αφανισμό, πώς είναι δυνατόν ο σωτήρας της ανθρωπότητας να είναι ταυτόχρονα και στρατιωτικός και χημικός; Κι όμως είναι δυνατόν, λέει η παραγωγός εταιρεία Village Films. Που πάει να πει ότι το συγκεκριμένο σύστημα σκοτώνει, και την άλλη στιγμή την ανθρωπότητα ανασταίνει. Απ΄ αυτό το σύστημα η σωτηρία θα γεννηθεί. Αποτέλεσμα; Ενώ από τη μια η ταινία φαίνεται να βαράει δυνατά και αποτελεσματικά, από την άλλη αθωώνει και ταυτόχρονα το σύστημα που θα γεννήσει αυτόν τον θανατηφόρο ιό, το ανυψώνει. Σαν να λέμε, ο Χίτλερ έκανε σαπούνι εκατομμύρια Εβραίους, ο ίδιος Χίτλερ θα τους μετατρέψει σε άρχοντες και ωραίους!

Τρέλα; Καθόλου. Απλώς προπαγάνδα που έρπει και ροκανίζει το υποσυνείδητο του θεατή. Η προφητεία ανατριχιαστική. Κάτω από κανονικές συνθήκες η συγκεκριμένη μελλοντολογία θα έπρεπε να είναι παράλογη και εντελώς εξωφρενική. Αντιθέτως, σ΄ αυτές τις αφύσικες συνθήκες που βιώνει την ανορθολογική ανάπτυξή του ο πλανήτης Γη, η μελλοντολογική καταστροφή είναι σχεδόν παρούσα, περίπου κατάληξη αυριανή.

Οι επιδημίες, οι μολύνσεις, τα αέρια από τους ανελέητους βομβαρδισμούς, ο τρόμος των πυρηνικών, ακόμα και το ΑΙDS, οτιδήποτε παρεμβαίνει και τρομάζει τη ζωή μας την καθημερινή, μέχρι και το λειώσιμο των πάγων και ο οικολογικός εφιάλτης, όλα μα όλα είναι ενσωματωμένα σ΄ αυτή τη λογική.

Επομένως η καταστροφολογία είναι η καθημερινή μας η τροφή. Και επομένως κι αυτή ακόμα η ταινία, ενισχύει την ίδια λογική και ταυτόχρονα βοηθάει να μας εξοικειώσει με μια επικείμενη ολοσχερή καταστροφή. Ιδού η πλάγια προπαγάνδα η πονηρή. Για να καταλάβετε αρκεί να κάνετε μια σύγκριση με την «Ομίχλη» (Τhe Μist) του Ουγγροαμερικανού Φρανκ Ντάραμποντ από το ομότιτλο αριστουργηματικό διήγημα του Στίβεν Κινγκ. Λιγότερα λεφτά εκεί, περισσότερη ελευθερία και σκέψη δημοκρατική.

Θέμα: Επιβίωση. Εχθρός: Θανατηφόρος ιός.
Κατάσταση: Νέα Υόρκη μ΄ έναν άνθρωπο μοναδικό. Αντίπαλοι: Ζόμπι.
Θεραπεία: Εμβόλιο.
Σωτήρας: Στρατιωτικός

Το συμπέρασμα διχασμένο κι αυτό. Από τη μια η εξαιρετική κινηματογράφηση, αποτέλεσμα ενός ερωτικού συνδυασμού. Της επιδέξιας σκηνοθεσίας του Φράνσις Λόρενς και όλων των συμπαρομαρτούντων (σκηνογραφίας, φωτογραφίας) και της σωματικής, ιδρωμένης ερμηνείας του Γουίλ Σμιθ. Ένας άνθρωπος μόνος του σε ολόκληρη την Αμερική. Όπως περίπου στον «Ναυαγό» (2000) του Ρόμπερτ Ζεμέκις με τον Τομ Χανκς μόνο του να επιβιώνει κάπου στη ζούγκλα και στο πουθενά.

Από την άλλη, στο υπογάστριο της ιστορίας να κυκλοφορεί κόντρα στην απλή λογική, η προπαγάνδα η αμερικανική. Περίπου σαν να λέει, ναι, κάψαμε, σκο

«Ζωντανός θρύλος»

Η σύλληψη προφητική
Η σκηνοθεσία εξαιρετική
Η ερμηνεία του Γουίλ Σμιθ υποδειγματική
Η ιδεολογία, προπαγάνδα αμερικανική

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ = 5

τώσαμε, κατασπαράξαμε κάθε ίχνος πολιτισμού στο Ιράκ. Όμως εμείς οι λεβέντες του Μπους είμαστε οι μοναδικοί και οι πλέον ικανοί να ανορθώσουμε την χώρα και να τη φτιάξουμε από την αρχή. Πολιτισμένη, σύγχρονη και πολιτεία μοναδική. Βρε ουστ από εδώ. Πού τα λες αυτά; Στον Κοκωβιό;


Άρες μάρες κουκουνάρες

Δεύτερο και τελευταίο – εντελώς τελευταίο, στον πάτο τοποθετημένο- το λαχανητό του Νίκολας Κέιτζ «Στα ίχνη του χαμένου θησαυρού: Το βιβλίο με τα μυστικά» (Νational treasure: Βooks of secret), σκηνοθετημένο από τον Γιον Τερτελτάουμπ, ικανού να οργανώσει ράλι με πουσαρισμένα Smart, παντελώς ανίκανου να αρθρώσει μια φράση με αρχή, μέση, τέλος.

Θα μου πείτε, καλά, οι παραγωγοί που ακουμπάνε τόσα εκατομμύρια, δεν γνωρίζουν όλα αυτά τα στοιχειώδη και εντελώς απλά; Φυσικά. Γι΄ αυτό ακριβώς επιλέγουν τον κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη δουλειά. Που πάει να πει, τι σημασία έχει η ουσία, η γραμματική, το συντακτικό και η γραμματοσειρά; Καμία.

Σημασία έχει να τρέχουμε, να πλακωνόμαστε στα μπουνίδια, να συγκρουόμαστε σαν αυτοκινητάκια, να κατεδαφίζουμε και να μεταφερόμαστε από την Αμερική στην Ευρώπη και από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι. Σημασία έχουν τα οπτικά εφέ, ο θόρυβος, οι βαμμένες τρίχες του Νίκολας Κέιτζ και η καλλίγραμμη κορμοστασιά της Νταιάνας Κρούγκερ. Εξωτικά, κοσμικά, ανεγκέφαλα, χαζά. Όλα τ΄ άλλα περιττά. Για να καταλάβετε, είναι σαν

«Στα ίχνη του χαμένου θησαυρού: Το βιβλίο με τα μυστικά»

Ποιος σκότωσε τον Λίνκολν;
Ο προ-προπάππος του Νίκολας Κέιτζ Πριτς!
Ο Σκηνοθέτης!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ=ΑΣΟΔΥΟ

να συνυπάρχουν μαζί οι ρεπλίκες του Ιντιάνα Τζόουνς με τις «Επικίνδυνες Αποστολές». Η αντιγραφή της αντιγραφής, ω μπούρδα πολυτελείας και φούσκα πλαστική!

Με δυο λόγια: Ο προ-προ-πάππος του Μπεν Γκέιτς (από το Μπιλ Γκέιτς) αποκαλύπτεται πως είναι ο κρυφός ένοχος της δολοφονίας του Λίνκολν. Δηλαδή ο πρόγονος του Νίκολας Κέιτζ ένοχος για τη διάπραξη ενός φόνου που παραλίγο να καταστρέψει εν τη γενέσει της τη δημιουργία των ΗΠΑ. Έτσι λένε κάποια γριφώδη στοιχεία και αρχαία ντοκουμέντα.

Οπότε εκείνος αποφασίζει να αναστατώσει τον κόσμο προκειμένου να αποδείξει την αθωότητα του προπροπάππου του και να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια. Έτσι αρχίζει το κυνηγητό, έτσι και το λαχανητό, έτσι και το παιχνίδι για τον κρυμμένο θησαυρό. Μέχρι και τον θρόνο της μακαρίτισσας και αποκεφαλισμένης Μαρίας Στιούαρτ σκαλίζει ο Νίκολας Κέιτζ προκειμένου να λύσει το μυστήριο. Άρες μάρες κουκουνάρες, του Χόλιγουντ οι ακριβοπληρωμένες κουταμάρες!


Με δυο λόγια

Κάπου στον μέλλον, έπειτα από σαρωτική επέλαση θανατηφόρου ιού, ένας μοναδικός άνθρωπος με ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, είναι ο μοναδικός επιζών στη Νέα Υόρκη. Παρέα με το θηλυκό λυκόσκυλό του, καταφθάνει στην προβλήτα, πάντα το μεσημέρι, στο πιο ψηλό σημείο του ήλιου και μέσα από μια συγκεκριμένη συχνότητα αναφέρει το όνομά του και κλείνει ραντεβού με οποιονδήποτε άγνωστο έχει επιζήσει από αυτή την καταστροφή. Στη συνέχεια και πριν σκοτεινιάσει, τρέχει στο καταφύγιό του, κατεβάζει τα ρολά, αρχίζει τα πειράματά του και στο τέλος της βραδιάς κουρνιάζει μέχρι την άλλη μέρα που θα βγει το φως της ημέρας.

Αν κατά λάθος παραμείνει έξω μετά το τέλος της ημέρας, τότε εκατοντάδες ζόμπι και θύματα του ιού θα τον κατασπαράξουν και θα τον μεταλλάξουν. Ο καιρός περνάει, τα πειράματα για το εμβόλιο συνεχίζονται και μια μέρα, έτσι από το πουθενά μια γυναίκα με το παιδί της εμφανίζονται μπροστά του. Αυτή είναι μόνο η αρχή από μια συνέχεια ακραία, τραγική και ηρωική.