Το πνεύμα του τόνου

Ποιος ωφελείται σιωπώντας

Συνεχίζεται στα πλούσια και πολυσέλιδα αφιερώματα του τέλους της χρονιάς για τα βιβλία η απαξίωση της ποίησης. Και αυτό είναι, η σιωπή δηλαδή, πιθανόν καλύτερη από την επιλεκτική και συχνά προκατειλημμένη αναφορά σε δυο τρία δείγματα, αξιόλογα χωρίς άλλο, βιβλίων Ελλήνων ποιητών και μεταφρασμένων ξένων.

Θα ήταν ηλίθιο να μην αναφερθεί η Κική Δημουλά αλλά να αποσιωπάται η συγκεντρωτική έκδοση με τα ποιήματα του βραβευμένου Πρατικάκη είναι απορίας άξιον. Ένα παράδειγμα φέρνω. Να αποσιωπάται ότι ένας εκδοτικός οίκος, ο Γαβριηλίδης, τυπώνει νέους και παλιούς ποιητές σε καλαίσθητες ομοιόμορφες εκδόσεις είναι ένοχη σιωπή. Όταν ένας και μόνο εκδοτικός οίκος, ο Ηριδανός, μόνο το 2007 κυκλοφόρησε «Το τραγούδι του Χιαγουάθα» του Λονγκφέλοου, το «Ουρλιαχτό» του Γκίνσμπεργκ, τα «Ποιήματα» του Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς, τα «Ποιήματα» του Ε.Ε. Κάμμινγκς, τα «Ποιήματα» του Τζακ Κέρουακ και «Ανθολογία αμερικάνικης ποίησης του εικοστού αιώνα» με έγκυρες μεταφράσεις, καθώς και τα «Ποιήματα» του Έντουαρντ Μέρικε, το πράγμα καταντάει σκανδαλώδες!