Δίκτυο

Απόψεις για μετανάστες

Όχι χωρίς έκπληξη ακούσαμε τον γνωστό συγγραφέα Μισέλ Φάις να λέει ότι ξαφνιάστηκε με την πολιτική ορθότητα των κειμένων του διαγωνισμού Ηotel 2007 τον οποίο διευθύνει- για λογαριασμό των Εκδόσεων Πατάκη. Στο φετινό θέμα, που ήταν «Είμαστε όλοι μετανάστες», οι συμμετοχές ήταν πολύ περισσότερες (227 έναντι 147) από το περυσινό, με αντικείμενο τον Γ.Μ. Βιζυηνό. Ίσως ο Φάις έχει δίκιο. Οι επίδοξοι συγγραφείς υπερθεμάτισαν στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ξένων, ενώ γνωρίζουμε ότι ανάμεσα και στους καθιερωμένους συγγραφείς, υπάρχουν κάποιοι που δεν κρύβουν ακόμη και ξενοφοβικές απόψεις. Οι υποψήφιοι θέλησαν μάλλον, για ευνόητους λόγους, να μη βγουν έξω από τις κοινώς αποδεκτές απόψεις της διανόησης στο θέμα των ξένων. Θα ήταν πολύ αισιόδοξο να πιστέψει κανείς ότι το 100% των νέων ανθρώπων που συμμετείχαν συμφωνεί με απόψεις που, στην κοινωνία, είναι μάλλον μειοψηφικές. Έστω κι έτσι, όμως, το αποτέλεσμα είναι ένα καλό βιβλίο με τα έξι καλύτερα διηγήματα- νικητής αναδείχθηκε ο Χρίστος Κυθρεώτηςσυν τέσσερα ακόμη άλλων νέων συγγραφέων. Την πολλή δουλειά της επιμέλειας της συλλογής έφερε εις πέρας η πανεπιστημιακός Αναστασία Νάτσινα. Και το βιβλίο, που φέρει τον τίτλο του διαγωνισμού, κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία.


Το πνεύμα του πάρτι

Ποιος από όλους τους ντιτζέι άρεσε πιο πολύ αυτές τις ημέρες; Ποιος ξεσήκωσε τα πλήθη; Ποιος γέμισε τα αυτιά μας ωραίες μουσικές; Δεν θα συμφωνήσουμε και αυτό είναι το ωραίο. Αλλά το πιο καλό- που είδα με τα μάτια μου και άκουσα με τα αυτιά μου- είναι πως το πνεύμα (εορταστικό, εντάξει, δεν αντιλέγω) έφτασε στα πικάπ ανανεωμένο, ακόμη και από τους παλιούς. Κόσμος πολύς έδωσε βάρος στις μουσικές, εκτίμησε την έμπνευση και πολιόρκησε την κονσόλα, από τα κλαμπ ώς τα ballroom των ξενοδοχείων. Λίγο θέλει ακόμη να ανέβει η ένταση στη σκηνή και να σταθεροποιηθεί στα γνωστά πια υψηλά επίπεδα.
Αλιγάτορας αντί δράκου

Τα οφέλη από την ταχεία ανάπτυξη που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στην Κίνα έχουν ως αντιστάθμισμα τις βλαβερές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Εντούτοις, ένα από τα μεγάλα οικολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα των 1.300 εκατομμυρίων ανθρώπων προήλθε από τη μακρινή Βραζιλία, μέσω εισαγωγής χοιροτροφών. Πρόκειται για το ζιζάνιο alligator, το οποίο διέφυγε του ελέγχου μολύνοντας κήπους, φυτείες γλυκοπατάτας και οπωρώνες με εσπεριδοειδή. Η Κίνα, για να εμποδίσει την περαιτέρω εξάπλωσή του, ξοδεύει πάνω από 70 εκατομμύρια δολάρια ετησίως και για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο οργανώνει εκθέσεις έργων τέχνης. Η πιο πρόσφατη έγινε στην πόλη Σεν Ζεν της Νότιας Κίνας, ένα γραφικό ψαροχώρι μέχρι τις αρχές της δεκαετία του ΄70, το οποίο ο Ντενγκ Ξιαοπίνγκ επέλεξε- κυρίως λόγω της γειτνίασης με το Χονγκ Κονγκ- ως πειραματικό έδαφος της κεφαλαιοκρατίας σε έναν σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά. Τις δύο τελευταίες δεκαετίες οι ξένοι έχουν επενδύσει περισσότερα από 30 δισεκατομμύρια δολάρια σε οικοδόμηση εργοστασίων και άλλες μορφές επιχειρήσεων. Ήδη το Σεν Ζεν είναι το δεύτερο μετά τη Σαγκάη λιμάνι, με σύγχρονα κτίρια, πολυπληθές ενεργό δυναμικό, αλλά χωρίς ιστορικά μνημεία, χωρίς ιδιαίτερο χρώμα, χωρίς ηλικιωμένους… Ένα κατασκεύασμα. Εκεί, στο εκθεσιακό κέντρο του Ηe Χiangning Αrt Μuseum, πήρε μέρος και ο Χάρης Κοντοσφύρης με το έργο «Αlligator 2007», ένα σχόλιο πάνω στην τεράστια επίδραση της παγκόσμιας οικονομίας στο περιβάλλον και τις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες. Σε έναν χώρο τεσσάρων μέτρων, αδιάβροχα καλούπια των κινέζικων γραμμάτων της λέξης «κατάρρευση» («collapse») γέμιζαν με νερό, και μέσα σ΄ αυτά τα ιδιόμορφα ανθοδοχεία έβρισκε πρόσφορο έδαφος το ζιζάνιο alligator, το οποίο πολλαπλασιαζόταν και έπαιρνε τελικά το σχήμα της λέξης «κατάρρευση». Σχετικό σάιτ: http: //www. harriskondosphyris. com/pre-new. php/135