«Μπορείτε να μου δώσετε ένα τσιγάρο; Μου τέλειωσαν τα δικά μου»

Τα Τρία δωμάτια… είναι μια ερωτική ιστορία, απ΄ αυτές που άμα τις στήνει ο Γούντι Άλεν- με όλη του τη γοητεία κι αυτός- μάς πεθαίνει στην ψυχαναλυτική πολυλογία. Ένας Γάλλος πρωταγωνιστής του θεάτρου, τον οποίον εγκατέλειψε η γυναίκα του, βρίσκεται στη Νέα Υόρκη σ΄ ένα δωμάτιο κάπου στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Είναι άνεργος, γενικώς αισθάνεται υποβαθμισμένος από την ίδια τη ζωή του και ειδικώς αισθάνεται αφόρητα μόνος.

Τόσο μόνος που δεν αντέχει να ακούει τους θορύβους που παράγει το ζεύγος από το διπλανό διαμέρισμα κατά τη διάρκεια των ερωτικών του περιπτύξεων και βγαίνει μες στη μέση της νύχτας στον δρόμο για να καταλήξει σε μια καντίνα. Δίπλα του στον πάγκο αντιλαμβάνεται την παρουσία μιας γυναίκας, την οποία δεν την βρίσκει καν ωραία, η οποία όμως είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο μόνη απ΄ αυτόν. Έτσι τουλάχιστον του λέει, αφού η ίδια αρχίζει και του διηγείται την ιστορία της. Χωρισμένη, διωγμένη ή δραπέτις, με παιδί, έχοντας ζήσει στη Βιέννη, στο Παρίσι και σε κάποιο άσυλο στην Ελβετία εκτός των άλλων, ο ίδιος δεν ξέρει αν του λέει αλήθεια ή ψέματα:

«- Μπορείτε να μου δώσετε ένα τσιγάρο; Μου τέλειωσαν τα δικά μου.

Ήξερε ότι θα το κάπνιζε μέχρι τέλους, πριν φύγουν, ίσως να του ζητούσε και δεύτερο, και τα έχασε με τον εαυτό του για την άνευ λόγου ανυπομονησία του.

Και αν, με το που θα έβγαιναν έξω, του έδινε απλώς το χέρι και την καληνύχτιζε;».

Το ξενοδοχείο
Τα ουίσκι και τα τσιγάρα διαδέχονται το ένα το άλλο, την καντίνα τη διαδέχεται ένα μπαρ και το μπαρ οι δρόμοι της Νέας Υόρκης και κάπως έτσι καταλήγουν στο πρώτο από τα τρία δωμάτια, σ΄ ένα ξενοδοχείο. Και κάπως έτσι αρχίζει η ερωτική τους ιστορία- το πώς καταλήγει ας το βρουν οι αναγνώστες μόνοι τους. Πόσες τέτοιες ιστορίες δεν έχετε διαβάσει και δεν έχετε δει στον κινηματογράφο; Άπειρες. Πόσες ιστορίες με τυχαίες συναντήσεις που καταλήγουν σ΄ ένα κρεβάτι με άγριες περιπτύξεις και αισθήματα που ξεχειλίζουν και σε λιγώνουν λες κι έχεις φάει ένα κουτί σοκολατάκια φουρέ; Πόσο μελάνι δεν έχει χυθεί για να εξηγηθεί το φαινόμενο του έρωτα με την πρώτη ματιά; Και πόσοι συγγραφείς δεν έχουν σπάσει τα μούτρα τους, και τα νεύρα μας, προσπαθώντας να το ερμηνεύσουν, επιστρατεύοντας τόμους κοινωνιολογίας ή ποταμούς ψυχαναλυτικής κοινοτοπίας που κάνουν τον Φρόυντ να μοιάζει με αρχισυνωμότη της ανίας;

Και γιατί ο Σιμενόν σε καμία στιγμή δεν σε κάνει να αισθάνεσαι ότι πλήττεις ή ότι σου λέει ψέματα; Ποια είναι αυτή η δύναμη που τον κάνει να αποκαλύπτει τον κόσμο του χωρίς να τον ερμηνεύει, σηματοδοτώντας τον «απλώς», με την ίδια απλότητα που ξεκίνησε η σχέση του Φρανσουά με την Κέι στην καντίνα του Μανχάταν. Πώς του συγχωρείς ακόμη και τις αφέλειες, ακόμη και κάποια τάση για φολκλόρ- όχι τόσο έντονη εδώ όσο στο «Ο Μαιγκρέ στη Νέα Υόρκη»;

Το βιβλίο, που γράφτηκε το 1946, λέγεται πως αναφέρεται στη σχέση του με τη δεύτερη γυναίκα του. Η ιστορία εξάλλου αποτελεί εξαίρεση στη μάλλον «σεμνότυφη» νοοτροπία του.

Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε συνέχειες σε μια γαλλόφωνη εφημερίδα του Καναδά και, πάντως, δεν έχει χάσει τίποτε από τη μαγεία του.