ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Αυτή η γήινη γραφή, η απλή, διαυγής και διεισδυτική, με τις σκόπιμα επαναλαμβανόμενες φράσεις τις σχεδόν υπνωτιστικές και με τις λεπτές υποδόριες χιουμοριστικές πινελιές, μας μεταδίδει υπέροχα το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής. Ατμόσφαιρα και πλούσιο πραγματολογικό υλικό δένουν αρμονικά, είναι σχεδόν ένα και το αυτό, προσφέροντας απόλαυση αλλά και πληροφόρηση. (Σημειωτέον ότι η ωραία μετάφραση βοηθάει αποφασιστικά). Έχω ακούσει πολλάκις ότι η λογοτεχνία, για να είναι πανανθρώπινη, πρέπει να είναι τοπική, ριζωμένη για τα καλά σε έναν τόπο. Η τετριμμένη αυτή ρήση, που επιστρατεύεται ενίοτε για ήσσονος σημασίας και επαρχιώτικης οσμής πονήματα και καμώματα, ισχύει σε όλο της το ουσιώδες μεγαλείο στην περίπτωση του Οζ. Σε μια εξαίρετη πρόσφατη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, ο μεγάλος αυτός συγγραφέας έλεγε: «Αν μου πείτε να συνοψίσω σε μια λέξη το έργο μου, θα σας απαντήσω “οικογένεια”, αν μου πείτε σε δύο, θα σας πω “δυστυχισμένη οικογένεια”». Το βιβλίο του αυτό, μέσα στην ήπια τραγικότητά του, την αποστασιοποιημένη και ουδόλως μελοδραματική, το αναδεικνύει. Περίτρανα. Και κάτι άλλο. Σε μια Ελλάδα όπου η ημιμάθεια, ο κραυγαλέος ή έρπων αντισημιτισμός και η φθηνή προοδευτικότητα οδηγεί συχνά σε μια μονοσήμαντη και χοντροκομμένη φιλοπαλαιστινιακή στάση, η εξοικείωση με αυτή τη λαμπερή συνείδηση και φιλειρηνική φωνή είναι περισσότερο από καλοδεχούμενη.