Πλούτισαν από το αίμα των παιδιών τους

Τον Οκτώβριο του 1995, ύστερα από δεκάμηνη ακροαματική διαδικασία, το ποινικό δικαστήριο αθώωσε τον Ο Τζέι Σίμπσον. Οι φυλετικές ταραχές αποσοβήθηκαν- μολονότι κανένας δεν έτρεξε να αγκαλιάσει τον αθωωμένο – και στη μνήμη της μουδιασμένης κοινής γνώμης θα είχαν αποτυπωθεί αποκλειστικά οι κατάρες των κατηγόρων, εάν το αστικό δικαστήριο ενάμιση χρόνο αργότερα δεν έστειλνε πάλι την μπάλα στη δική τους κατοχή. Επιδίκασε πάνω από τριάντα εκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση για τις δύο χαροκαμένες οικογένειες. Πανικόβλητος ο Ο Τζέι Σίμπσον κατέφυγε στο Μαϊάμι, όπου η πολιτειακή νομοθεσία ευνοεί σκανδαλωδώς τους μεγαλοοφειλέτες (δεν μπορείς να τους πάρεις το σπίτι, λόγου χάριν, όσα λεφτά και αν σου χρωστάνε) και παράλληλα σκέφτηκε να αναζωογονήσει τα οικονομικά του υπαγορεύοντας σ΄ έναν επαγγελματία γραφιά το «Αν εγώ το έκανα». Η αμερικανική νομοθεσία, βέβαια, απαγορεύει να προσπορίζεσαι χρήματα από την αφήγηση των εγκλημάτων σου, δεν προβλέπει ωστόσο τίποτε για την περίπτωση που θα αθωωθείς. Έτσι κι αλλιώς, ο προνοητικός Ο Τζέι φρόντισε να στήσει μια εταιρεία- μαϊμού και να μεταβιβάσει, τόσο την ογκωδέστατη προκαταβολή όσο και τα προβλεπόμενα συγγραφικά του δικαιώματα, στα ανήλικα παιδιά του.

Η εκδίκηση
Έγινε χαμός. Η οικογένεια Γκόλντμαν λύσσαξε μπροστά στο διπλά ανήκουστο ενδεχόμενο- την οικονομική επιβράβευση του Σίμπσον για τα φονικά και τη δική της ανημπόρια να εισπράξει την αποζημίωση που της επιδικάστηκε. Εντέλει κατάφερε ώστε το βιβλίο- υποθετική ομολογία (ένα βιβλίο, να πούμε την αμαρτία μας, που διαβάζεται απνευστί) να κυκλοφορήσει χωρίς τη μιαρή υπογραφή του Σίμπσον και τα έσοδα να καταλήξουν στη δική της τσέπη. Σωστά διαβάσατε. Οι άνθρωποι μέλλεται να πλουτίσουν κυριολεκτικά από το αίμα των παιδιών τους. Ηχεί ως η τέλεια εκδίκηση- εφόσον ενστερνιστούμε τη συλλογιστική των Γκόλντμαν. Για εμάς όμως, τους παλαιομοδίτες μοραλιστές, δεν παύει να προαγγέλλει το μακάβριο αυτό δεδικασμένο και έναν αυριανό κόσμο όπου- δόξα τω Θεώ- δεν θα κληθούμε να συμμετάσχουμε.