ΜΕ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ
Ενώ σήμερα ο νόμος φαίνεται να έχει ισχύ μόνο για όποιον αδυνατεί να τον παραβεί, ο Σωκράτης πέθανε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: επειδή δεν δέχτηκε ότι ο νόμος μπορεί να μην έχει εφαρμογή σ΄ αυτόν τον ίδιον (εδώ στη «Σχολή των Αθηνών» έργο του Ραφαήλ)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό Η «Δίκη του Σωκράτη» αποτελεί κορυφαίο επεισόδιο του δράματος της Πόληςπου θα πει: της απειλής της Ανθρωποκρατίας. (Και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, αυτός, ο κατ΄ εξοχήν ειρωνικός πεζογράφος μας, μεταφέρει τον παλμό του στα νέα ελληνικά με δύναμη και με μια καλά κρυμμένη συγκίνηση). Κάτι περισσότερο, ίσως: αυτή η δίκη κι αυτός ο θάνατος επισφραγίζουν συμβολικά το τέλος της ένδοξης εποχής του αθηναϊκού άστεως. Μιας εποχής που είδε πνεύματα, όπως ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Θουκυδίδης, οι τραγικοί ποιητές, ο Αριστοφάνης κ.ά. να εκπέμπουν το λατρευτικό και περιδεές, το κωμικοτραγικό, εντέλει, μέλος τους, σαν ύμνο στην ανθρώπινη περιπέτεια, σ΄ αυτήν, δηλαδή, την ατελεύτητη διελκυστίνδα ανάμεσα στην ελευθερία και την ισχύ, το σώμα και την ψυχή, τη γνώμη και τη σοφία, την αίσθηση και την αλήθεια, τη γελοιότητα και το μεγαλείο.
Google news
