Η απάτη της ελληνορθόδοξης ταυτότητας

Η περίφημη ελληνορθόδοξη ταυτότητα ή αλλιώς η «συνέχεια» μεταξύ Αρχαίας Ελλάδας και Βυζαντίου για τον Αλεξάκη είναι απατηλό ιδεολόγημα. Το Βυζάντιο διαδέχεται την αρχαιότητα όπως η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, λέει. Το μυθιστόρημά του, που βρίθει πληροφοριών για το σήμερα και το χτες του Όρους, του Χριστιανισμού, της Εκκλησίας, που βρίθει επίσης από τσιτάτα προσωκρατικών που φτιάχνουν την αντίθεση, με δυσκολία κα μουφλάρει μυθιστορηματικά το βαρύ πληροφοριακό του φορτίο- μέχρι και ο Πούτιν βρίσκει μια θέση στο βιβλίο- είναι ίσως ένα μοντέρνο μυθιστόρημα με κάμποσο δοκιμιακό λόγο. Λόγο ταυτόχρονα απόλυτα προσιτό, στη γνωστή και συνειδητά καλλιεργημένα απλή εκφραστική γραμμή του συγγραφέα, με μια πλοκή σχετικά αργή και χαλαρή, που δίνει τη δυνατότητα να ειπωθούν αυτά που θέλει ο συγγραφέας να πει.

Ένας φοιτητής που φιλοξενείται από μία γηραιά κυρία στην Κηφισιά αναλαμβάνει ένα δύσκολο εγχείρημα. Αφενός να γράψει μία εργασία για τη ζωή στον Άθω κατά την προχριστιανική περίοδο, αφετέρου να αφηγηθεί όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορεί στη γυναίκα που τον φιλοξενεί. Και αυτό, γιατί η γηραιά κυρία θέλει να μάθει περισσότερα πριν αποφασίσει οριστικά να αφήσει τη μεγάλη της περιουσία στα μοναστήρια του Άθω, αλλά και γιατί έχει χάσει τα ίχνη του αδελφού της που πήγε να μονάσει εκεί πριν από πολλά χρόνια και έχει την κρυφή ελπίδα ότι θα τον εντοπίσει ο νεαρός φοιτητής και θα καταφέρει να τον φέρει σε επαφή μαζί της μια τελευταία φορά πριν πεθάνει. Πολλά επεισόδια εκτυλίσσονται στο ταξίδι του νεαρού στον Άθω, ακόμη και κάποια ερωτικά, το αποτέλεσμα ωστόσο είναι μάλλον από την αρχή προδιαγεγραμμένο. Η συμβουλή του μικρού προς την 89χρονη γυναίκα θα είναι να μην αφήσει τίποτα στα μοναστήρια. Είναι ήδη πλούσια.